Η ανείπωτη τραγωδία που ζει η χώρα μας, τις τελευταίες μέρες, θα πρέπει να μας προβληματίσει όλους αλλά κυρίως αυτούς που έχουν επιλεγεί να είναι ηγέτες. Στη τοπική η στη κεντρική εξουσία, δεν έχει σημασία. Η ευθύνη είναι κοινή. Το ίδιο και η ευθύνη όλων ημών των πολιτών. Οι οποίοι πάντοτε προσπαθούμε να πετάξουμε το μπαλάκι σε άλλους. Η καταστροφή των δασών και ο κίνδυνος σε ανθρώπινες ζωές και περιουσίες ήταν πάντοτε ορατός, στους καλοκαιρινούς μήνες, όταν οι πιθανότητες για εκδήλωση πυρκαγιάς είναι μεγάλες. Ιδιαίτερα το φετινό καλοκαίρι, λόγω της ανομβρίας και της παρατεταμένης ξηρασίας, έπρεπε να περιμένουμε την εκδήλωση πυρκαγιών, κυρίως μέσα στον Αύγουστο. Είναι γνωστό ότι τα δάση εκτός από τη διατήρηση της βιοποικιλότητας παίζουν σημαντικό ρόλο στην δέσμευση του διοξειδίου του άνθρακα, στη προστασία του εδάφους από τη διάβρωση αλλά και στη αναψυχή μας. Οι δασικές πυρκαγιές εκδηλώνονται λόγω της ξηρασίας, της ταχύτητας του ανέμου και της τοπογραφίας με κύρια αιτία τον εμπρησμό, κυρίως από οικοπεδοφάγους για τη δημιουργία οικοπέδων, χωραφιών και βοσκοτόπων.
Αλλά και η ανθρώπινη αμέλεια οδηγεί στην εκδήλωση πυρκαγιών, με το πέταγμα των αποτσίγαρων, με το άναμμα φωτιάς για τη καύση καλαμιών, ξερών χόρτων και σκουπιδιών. Σύμφωνα με τα στοιχεία των αρμόδιων υπηρεσιών ο άνθρωπος είναι άμεσα ή έμμεσα υπεύθυνος για το 95% των δασικών πυρκαγιών, ενώ το 5% οφείλεται σε κεραυνούς και αυταναφλέξεις ξερής οργανικής ύλης. Η προσφορά των δασών είναι γνωστή για την οικονομία και το περιβάλλον. Το ερώτημα είναι τι κάνουμε εμείς για να διατηρήσουμε την ύπαρξη των δασών. Ποια μέτρα προστασίας έχουν ληφθεί για να προλάβουμε και όχι να καταστείλουμε μια πυρκαγιά. Μιλάμε για τη προμήθεια πυροσβεστικών αεροπλάνων. Σύμφωνοι, αλλά αυτό είναι ένα κατασταλτικό μέτρο. Στα προληπτικά μέτρα ανήκουν, η δημιουργία αντιπυρικών ζωνών, η κατάλληλη υποδομή δασικών παρατηρητηρίων και διενέργεια περιπόλων, οι εγκαταστάσεις κρουνών και αγωγών νερού, η εκπαίδευση προσωπικού και εθελοντών αλλά και η ευαισθητοποίηση των κατοίκων της υπαίθρου σχετικά με τους κινδύνους. Θυμάμαι οτι πανηγύριζαν οι αρμόδιοι της πολιτικής προστασίας τα περασμένα χρόνια, πιστεύοντας ότι με την ανάθεση της δασοπυρόσβεσης στην πυροσβεστική υπηρεσία έχουν μειωθεί οι πυρκαγιές. Νομίζω ότι είναι μια ουτοπία. Οι δασικές υπηρεσίες έπρεπε να έχουν –όπως και παλιότερα- αυτό το ρόλο, όχι μόνο επειδή γνωρίζουν τη συμπεριφορά των δασών σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης αλλά και επειδή το ειδικευμένο προσωπικό ήταν πάντοτε σε εγρήγορση μέσα στα δάση, πράγμα που δεν συμβαίνει τώρα. Αποτέλεσμα ; Αυτό που ζήσαμε αυτές τις μέρες . Ένας εφιάλτης. Χάθηκαν δεκάδες ανθρώπινες ζωές. Καταστράφηκαν περιουσίες. Απογυμνώθηκαν τεράστιες δασικές εκτάσεις που θα χρειασθούν εκατοντάδες χρόνια να ξαναπάρουν τη χαμένη τους όψη. Η καταστροφή στο περιβάλλον ανυπολόγιστη. Ο κίνδυνος για πλημμύρες στους χειμερινούς μήνες έχει αυξηθεί κατακόρυφα. Η ατμόσφαιρα, αναμφίβολα, έχει επηρεασθεί και θα το συναντήσουμε μπροστά μας τα επόμενα χρόνια. Και μέσα σε όλα αυτά που ζήσαμε τις προηγούμενες μέρες, είχαμε και το άγχος των πρόωρων εκλογών. Η αντιπαράθεση των πολιτικών -είναι, πλέον, βέβαιο- θα αναπτυχθεί με βάση τους θανάτους, τις καταστροφές, τις ελλείψεις και όλα αυτά που συνέθεσαν το σκηνικό των εκατοντάδων πυρκαγιών σε ολόκληρη τη χώρα. Με άλλα λόγια, σκύλευση πάνω στο κουφάρι της καμένης γης. Για πρόσκαιρο πολιτικό κέρδος… Όταν άλλοι λαοί προγραμματίζουν τη ζωή τους σε βάθος δεκαετιών, εμείς ασχολούμαστε με το εφήμερο. Από σήμερα για σήμερα, άντε και για αύριο. Τίποτε περισσότερο. Κινούμαστε σε βάσεις προσωρινού, επίπλαστης εντυπωσιοθηρίας και πλαστής σοβαρότητας. Με άλλα λόγια: ασχολούμαστε με το δέντρο και αφήνουμε το δάσος. Στη κυριολεξία και μεταφορικά…
Υ.Γ.
Καθώς οδηγούσα, αργά το βράδυ, πριν λίγες μέρες, το αυτοκίνητο μου στον επαρχιακό δρόμο Αριδαίας –Λουτρακίου, αντιλήφθηκα τον οδηγό του προπορευόμενου αυτοκινήτου ( ένα από αυτά τα τεράστια πολυτελή και πανάκριβα αυτοκίνητα, τα ονομαζόμενα «εκτός δρόμου» που είναι πολύ της μόδας τελευταία) να ανοίγει το παράθυρο του και να πετά στην άσφαλτο το αναμμένο τσιγάρο του. Του έκανα σινιάλο με τους προβολείς μου για να επισημάνω τη πράξη του, αλλά αυτός θεώρησε ότι τον... χαιρετούσα και ανταπέδωσε τον... χαιρετισμό. Αναρωτιέμαι ποιες δυνατότητες είχα εκείνη τη στιγμή για να ψέξω τη συμπεριφορά του. Εάν τον προσπερνούσα και του υπενθύμιζα τη πράξη του, το ποιο πιθανό ήταν να με έβριζε, επειδή θεωρούσα μάλλον απίθανο να ζητήσει συγγνώμη. Να βρω το τηλέφωνο μια αστυνομικής υπηρεσίας και να καταγγείλω το συμβάν , μάλλον …ψύλλους στ΄άχυρα θα έψαχνα. Συνέχισα μουρμουρίζοντας τη πορεία μου. Δυστυχώς, φαίνεται ότι το πανάκριβο αυτοκίνητο του κυρίου δεν διέθετε σταχτοδοχείο, παρόλο τον πλούσιο εξοπλισμό του, σκέφθηκα...
Αισθάνθηκα αδύναμος, απροστάτευτος και ηλίθιος που δεν βρήκα άλλο τρόπο να αντιδράσω…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου