«Αλεξάνδρου Οδύσσεια» του Άρη Παπαγιάννη 23 Απρ 2019

 

Η είδηση στα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης άρχιζε έτσι απλά: « Ο έφιππος ανδριάντας του μεγάλου Μακεδόνα στρατηλάτη, που φιλοτέχνησε ο γλύπτης Γιάννης Παπάς, τοποθετήθηκε στη συμβολή των οδών Β. Όλγας και Αμαλίας».

Η είδηση συνοδευόταν και από μερικές φωτογραφίες από τις εργασίες τοποθέτησης. Αισθάνθηκα ανάμικτα συναισθήματα διαβάζοντας τις λίγες γραμμές. Συναισθήματα που δεν μπορώ να πω ότι κυριαρχούνταν από ικανοποίηση και ενθουσιασμό αλλά ούτε και από εθνική υπερηφάνεια. Ο λόγος ήταν επειδή τύγχανε να γνωρίζω πολύ καλά όλη την περιπέτεια αυτού του αγάλματος πριν να βρει, επί τέλους, μια γωνιά να… ξαποστάσει  Ο …ταλαιπωρημένος Βουκεφάλας, το θρυλικό άλογο είχε στη πλάτη του τον έφηβο Αλέξανδρο που δεν θυμίζει σε τίποτε αυτή τη γενναία κορμοστασιά του άνδρα που η υφήλιος εδώ και αιώνες αποκαλεί «Μέγα». Ένα επίθετο, μια προσωνυμία που ελάχιστες προσωπικότητες έχουν πάρει, εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια.

Η περιπέτεια του Αλέξανδρου της Αθήνας -και όχι του Μεγάλου Μακεδόνα Στρατηλάτη- πήρε τέλος, μόνο για να σταματήσουν "κάποιοι να διαμαρτύρονται" και όχι επειδή η επίσημη ελληνική πολιτεία ήθελε να τιμήσει –όπως του αξίζει- αυτόν που διέδωσε τον ελληνικό πολιτισμό μέχρι τις εκβολές του Γάγγη , στις Ινδίες και μέχρι τις παρυφές των Ιμαλάιων, που έκτισε δεκάδες πόλεις, στην Ασία και την σημερινή Μέση Ανατολή και που ακόμη και σήμερα- οι κάτοικοι τους καυχώνται ότι είναι απόγονοι του. Η Έδεσσα «συνδέεται»  με αυτό το «δημιούργημα» του γλύπτη Γιάννη Παπά.

Όχι μόνο εξαιτίας της ιστορικής καταγωγής του αναφερομένου προσώπου από τα μέρη μας, αλλά επειδή αυτό το ίδιο –συγκεκριμένα- άγαλμα το παρήγγειλε (!!!) στον γλύπτη ο Δήμος Έδεσσας, το 1966, δηλαδή πριν από 53, περίπου χρόνια, όταν δήμαρχος της πόλης ήταν ο αείμνηστος Γρηγόριος Ιατρόπουλος. 

Το δημοτικό συμβούλιο της εποχής είχε ομόφωνα αποφασίσει να τοποθετήσει τον ανδριάντα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Έδεσσα, ενώ όλοι εμείς ακόμη  θυμόμαστε τη δραχμή που δίναμε στο δάσκαλο μας για «την ανέγερση του αγάλματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου», ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του '60. Ο Δήμος Έδεσσας υπέγραψε –τότε- σύμβαση με τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη που υποσχέθηκε να παραδώσει το πρόπλασμα του έργου σε εύλογο χρονικό διάστημα, πηρέ δε ως προκαταβολή  το ποσό των 250.000 δραχμών, ένα σημαντικό, για την εποχή, χρηματικό ποσό.

Η παράδοση του προπλάσματος καθυστερούσε και ο γλύπτης ( ο οποίος είχε σχεδιάσει το άγαλμα  από το 1941, επί γερμανικής κατοχής) εύρισκε διάφορες δικαιολογίες για να ζητεί την επιμήκυνση του χρόνου ολοκλήρωσης. Όταν, μετά την αντιπολίτευση προσωρινός δήμαρχος στην Έδεσσα είχε διοριστεί ο πρωτοδίκης Κ. Πανούσης  κατέβηκαν στην Αθήνα δυο δημ. Σύμβουλοι για να δουν από κοντά την πρόοδο των εργασιών και επιστρέφοντας ενημέρωσαν το δημοτικό συμβούλιο ότι ο γλυπτής ζητούσε και άλλη παράταση για την ολοκλήρωση του προπλάσματος.

Με τα χρόνια, η συμφωνία ατόνησε ο Δήμος Έδεσσας έχασε τα λεφτά που είχε προκαταβάλλει και ο γλύπτης αποδεσμεύτηκε. Κάποτε, φαίνεται ότι το ολοκλήρωσε, κατόρθωσε και το έδωσε για χύτευση  σε ορείχαλκο και προσπάθησε να το πουλήσει. Αρχικά το πήρε η Εθνική Τράπεζα, η οποία το δώρισε, το 1993 στο Υπουργείο Πολιτισμού και στη συνέχεια, το 2001, δόθηκε, από το ΥΠ.ΠΟ ως δωρεά στον Δήμο Αθηναίων. Αλλά πάντοτε υπήρχαν προβλήματα όχι μόνο ως προς τον χώρο της τοποθέτησης του, αλλά και ως προς…τη σκοπιμότητα της ύπαρξης.

Επί σειρά ετών βρισκόταν εγκαταλειμμένο, άλλοτε στο εργαστήρι του καλλιτέχνη, άλλοτε , στο Πολεμικό Μουσείο, άλλοτε στις αποθήκες της Εθνικής Τράπεζας και τελευταία στις αποθήκες του Δήμου Αθηναίων, όταν, το 2014, ο σημερινός δήμαρχος Αθηναίων αποφάσισε να βρει χώρο, αλλά οι διάφορες προτάσεις του, εύρισκαν εμπόδια. Ο καλλιτέχνης (γεννημένος στη Κωνσταντινούπολη το 1913 ) απεβίωσε το 2005 και δεν πρόλαβε να δει το έργο του τοποθετημένο στη θέση του, 78 ολόκληρα χρόνια από τότε που το σχεδίασε.

Όσοι είδαν από κοντά όλα τα αγάλματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, στις διάφορες πόλεις, όπου υπάρχουν, μπορούν να έχουν μια υποκειμενική αντίληψη και μια εικαστική άποψη, ανάλογα με τα γούστα τους, αλλά και σύμφωνα με την οπτική γωνία που βλέπουν το έργο και τη σύντομη ζωή του Αλέξανδρου, συνδυάζοντας και τις ιστορικές αναφορές που υπάρχουν.  Άλλοι τον θέλουν μαχητή, αγέρωχο, ασυμβίβαστο, άλλοι εκπολιτιστή, ειρηνοποιό και ήπιο άλλοι άνθρωπο και άλλοι ημίθεο, όπως -και σήμερα- τον θεωρούν οι φυλές των Καλάς στο Πακιστάν .

Αφήνω τα συμπεράσματα σε εσάς που –ευλόγως- έχετε ακόμη τις απορίες και κάποια ερωτηματικά που μπορεί να σας απασχολούν.  Πάντως, η «Οδύσσεια» αυτού του Αλέξανδρου που ξεκίνησε από την Έδεσσα και κατέληξε στην Αθήνα, τελείωσε!

 

«Ο Υπέρτατος Νόμος» του Άρη Παπαγιάννη 2 Ιουλ 2015

« Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία». Αυτά τα-άκρως επίκαιρα και ουσιαστικά – λόγια τα έγραψε  πριν από 2.500 χρόνια ο Ισοκράτης, που ήταν ένας από τους σπουδαιότερους ρητοδιδάσκαλους της κλασικής αρχαιότητας και, δικαίως, θεωρείται ένας από τους παράγοντες που διαμόρφωσαν την πολιτική κατάσταση του καιρού του. Ποιος, άραγε, μπορεί να αμφισβητήσει ότι αυτά που περιγράφει ο Ισοκράτης συμβαίνουν και σήμερα, στη σύγχρονη Ελλάδα ; Ποιος, άραγε, μπορεί να αγνοήσει ότι ζούμε την  αυτοκαταστροφή της Δημοκρατίας με όλα τα στοιχεία, της αυθάδειας, της παρανομίας, της αναίδειας του λόγου και της αναρχίας να επικρατούν στον δημόσιο λόγο και τη δημόσια ζωή ; Δυστυχώς, ζούμε πρωτόγνωρες στιγμές που κανένας δεν είχε φανταστεί ότι μπορούν να συμβούν. Όταν οι άλλες γειτονικές χώρες έχουν κάνει άλματα προόδου, η χώρα μας διολισθαίνει όλο και περισσότερο .Η Ελλάδα του 2015 είναι, δυστυχώς, η πρώτη σύγχρονη δυτική χώρα που μπήκε στη λίστα των χωρών που πτώχευσαν και εμφανίζεται, πλέον, μαζί με χώρες της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής. Ειλικρινά, ντρέπομαι, σαν Έλληνας, να με κατατάσσουν στους πολίτες των πτωχευμένων χωρών, αισθάνομαι ντροπή όταν  δείχνουν  οι ξένες τηλεοράσεις τις σκηνές από τις τεράστιες ουρές των ανθρώπων που περιμένουν έξω από τις τράπεζες για να πάρουν λίγα ψίχουλα από τη σύνταξη τους και να αγοράσουν  τα τρόφιμα της ημέρας. Δεν θέλω να γράψω τίποτε περισσότερο, δυσκολεύομαι να βρω λέξεις που  ανταποκρίνονται καλύτερα στα συναισθήματα μου, της οργής, της αηδίας, της απογοήτευσης για τον πολιτικό κόσμο που έφερε την Πατρίδα σε αυτό το έσχατο σημείο της παρακμής. Τώρα αντιλαμβάνομαι πως σκέπτονταν όλοι εκείνοι που εδώ και χρόνια, έβγαζαν τις καταθέσεις τους στο εξωτερικό και  προετοιμάζονταν για αυτές τις -απείρου κάλλους- στιγμές που βιώνουμε τις τελευταίες μέρες. Άρα, όλοι οι υπόλοιποι που είχαμε πεισθεί από τους προύχοντες ότι οι «καταθέσεις στις ελληνικές τράπεζες δεν κινδυνεύουν» και ότι το ελληνικό τραπεζικό σύστημα έχει περάσει όλα τα «κρας τεστ» είμαστε, απλώς, ηλίθιοι. Δεν μπορούμε να έχουμε πρόσβαση στις ελάχιστες οικονομίες μας, που εμπιστευθήκαμε στις τράπεζες, για να εκπληρώσουμε τις οικονομικές υποχρεώσεις μας. Εάν έχει μείνει ίχνος ντροπής στον, λεγόμενο, πολιτικό κόσμο και στους εκπροσώπους του, διαχρονικά, αλλά-κυρίως- στους σημερινούς κυβερνώντες, θα πρέπει να συνέλθουν και να απεγκλωβιστούν από τις κομματικές χειροπέδες που δένουν τα χέρια τους. Να βρουν  μια συναινετική λύση που θα σώσει τη Πατρίδα, πριν  από τον Καιάδα που άρχισε να φαντάζει αναπόφευκτος. Να εφαρμόσουν στη πράξη τη προτροπή του Ρωμαίου πολιτικού και φιλόσοφου Κικέρωνα : « Η Σωτηρία της Πατρίδας είναι ο υπέρτατος Νόμος» (Salus Populi suprema lex esto). Να βγουν από το ερμητικά κλειστό καβούκι τους και να συνεργαστούν, δίνοντας στους ευρωπαίους την διαβεβαίωση ότι οι Έλληνες είναι ενωμένοι και επιθυμούν να παραμείνουν ανάμεσα στους λαούς της Ευρώπης και του πολιτισμένου κόσμου.  Να σταματήσουν τις θλιβερές κοκορομαχίες στα τηλεοπτικά κανάλια και να σκύψουν στα πρωτοφανή και τεράστια προβλήματα που ανέκυψαν τα τελευταία εικοσιτετράωρα.  Εάν δεν μπορούν  να συνεργαστούν και να βρουν  λύσεις για τον τόπο και τον λαό που αγωνιά για το μέλλον του,  τότε μόνο μια οδός  τους απομένει. Όπως κάνουν οι έντιμοι πολιτικοί της Ιαπωνίας, όταν αποτυγχάνουν.  Να κάνουν χαρακίρι ! Ίσως έτσι εξιλεωθούν για το κατάντημα της υπερήφανης Ελλάδας.

 

Τα αγάλματα και η ιστορία του Άρη Παπαγιάννη

Πριν από λίγες μέρες, ο πρώτος Πρόεδρος της πΓΔΜ Κίρο Γκλιγκόροφ πέθανε πλήρης ημερών, σε ηλικία 95 ετών, στο σπίτι του στα Σκόπια. Ήταν ο πρώτος Πρόεδρος μετά την απόσχιση (και εν συνεχεία ανεξαρτητοποίηση) της πΓΔΜ, από την τότε Γιουγκοσλαβία, ο οποίος χρησιμοποίησε ελληνικά σύμβολα (τον Ήλιο της Βεργίνας, στη σημαία) για το νέο κράτος  και επέβαλε τη συνταγματική ονομασία «Μακεδονία».Ωστόσο, πριν από τρία χρόνια ο Γκλιγκόροφ «άδειασε»  τους εθνικιστές στα Σκόπια και την κυβέρνηση Γκρουέφσκι, δηλώνοντας «είμαστε Σλάβοι και ήρθαμε μετά τον Μέγα Αλέξανδρο στην περιοχή». Για όλα όσα συνέβαιναν στην πατρίδα του, εδώ και μερικά χρόνια, αλλά κυρίως για αυτούς που προσπαθούσαν να πείσουν ότι  οι κάτοικοι αυτής της χώρας είναι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο Γκλιγκόροφ έλεγε : «Σοβαροί ιστορικοί γελούν με όλα αυτά που συμβαίνουν στην χώρα μου τα τελευταία χρόνια. Αυτά είναι αστειότητες. Κομμάτι της Ελλάδας είναι σήμερα το μεγαλύτερο τμήμα της γεωγραφικής Μακεδονίας. Ασφαλώς κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το δικαίωμα της Ελλάδας στα εδάφη αυτά και βεβαίως το δικαίωμά της να τα διατηρήσει. Πρέπει όμως να καταλάβει (η Ελλάδα) πώς ζούμε σε μία περιοχή που αποκαλείται Μακεδονία και πιστεύω πως έχουμε και εμείς το δικαίωμα να αυτοαποκαλούμαστε Μακεδόνες, χωρίς αυτό να δημιουργεί πρόβλημα». Αυτή ήταν η πολιτική θέση του πρώτου ηγέτη της γειτονικής χώρας, την οποία την μεταφέρω όπως –ακριβώς- έχει γραφεί στις εφημερίδες. Ίσως, να είναι μια προωθημένη θέση αλλά δεν παύει να είναι μια προσωπική άποψη ενός πολιτικού ηγέτη που άφησε πίσω του την ιστορική παρακαταθήκη της μοναδικής ομόσπονδης δημοκρατίας, που ανεξαρτητοποιήθηκε  χωρίς τον βαρύ φόρο αίματος που πλήρωσαν οι υπόλοιπες δημοκρατίες της πρώην Γιουγκοσλαβίας, στη δεκαετία του΄90. Βέβαια, οι μετέπειτα ηγέτες της πΓΔΜ δεν ακολούθησαν την ίδια πολιτική γραμμή του εκλιπόντος πολιτικού, ενώ συναγωνίσθηκαν εαυτούς και αλλήλους σε εξάρσεις εθνικισμού και σε κατασκευές μνημείων «ιστορικής αναφοράς», με θέμα τη Μακεδονία και τους Μακεδόνες βασιλείς, του 4ου και 3ου π.Χ. αιώνα. Όπως ήταν φυσικό, επί κεφαλής της αυθαίρετης ιστορικής ερμηνείας τοποθέτησαν τις αναφορές σε ονόματα καθαρά ελληνικά, τα οποία έχουν δοθεί σε δρόμους και πλατείες, σε αγάλματα και ανδριάντες, σε βιομηχανίες, ραδιόφωνα, ιδρύματα και προϊόντα. Στα Σκόπια, στη κεντρική πλατεία, ήδη, δεσπόζει ένα υπερμέγεθες άγαλμα  του «Έφιππου Πολεμιστή» (δεν γίνεται άμεση αναφορά στον Μέγα Αλέξανδρο, ωστόσο υπονοείται), ενώ στο Μοναστήρι (Μπίτολα) υπάρχει το άγαλμα του έφιππου «Βασιλιά Φιλίππου», στη  βάση του οποίου αναγράφονται ιστορικά στοιχεία σε τρεις γλώσσες, μεταξύ των οποίων και στα ελληνικά. Μια κεντρική πλατεία της πόλης των Σκοπίων ονομάζεται «Πέλλα», ενώ είναι  προφανής η πρόθεση να δημιουργηθεί ιστορικό υπόβαθρο που να στηρίζει την προέλευση, αλλά με τη σαφή αντίθετη άποψη πολλών διανοουμένων.  Έτσι, λοιπόν, είκοσι χρόνια μετά την  ψήφιση του πρώτου Συντάγματος της πΓΔΜ, παραμένει, ακόμη, σε εκκρεμότητα το θέμα της ονομασίας, τουλάχιστον όσον αφορά την Ελλάδα, αφού, κατά τα φαινόμενα, η γειτονική μας χώρα δεν φαίνεται να προβληματίζεται ιδιαίτερα. Το πώς -και πότε- θα κλείσει η εκκρεμότητα  αυτή, είναι, προς το παρόν, άγνωστο.

Σεμνά και αθόρυβα Του Άρη Παπαγιάννη

Στον ημερήσιο τύπο πολύ σπάνια θα βρει κανείς ένα άρθρο που να μιλάει θετικά για το έργο της ελληνικής αστυνομίας. Δυστυχώς, υπάρχει μια γενική απαξίωση της κοινωνικής προσφοράς της, ενώ πολύ εύκολα είναι τα επικριτικά σχόλια σε βάρος όλων αυτών που από το Σύνταγμα και τους νόμους του κράτους είναι ταγμένοι να προστατεύουν την ασφάλεια, τη ζωή και τη περιουσία του έλληνα πολίτη. Παράλληλα, μια μικρή μερίδα του πολιτικού κόσμου δεν διάκειται με θετική διάθεση απέναντι στο έργο και τα καθήκοντα της αστυνομίας και αυτή η εικόνα μετασχηματίζεται αρνητικά  σε μια μεγάλη μερίδα του λαού. Εδώ είναι το πρόβλημα. Η διαστρέβλωση των γεγονότων με στόχο την αποδυνάμωση (ηθική και υλική) του ρόλου αυτής της υπηρεσίας, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπου ο ρόλος αυτός είναι πρωταγωνιστικός. Γι΄ αυτό εκεί υπάρχει τάξη, ευνομία, τήρηση των κανόνων δικαίου, ασφάλεια των πολιτών, προστασία της κινητής και ακίνητης περιουσίας, με δυο λόγια λειτουργία του κράτους. Δεν θα αναλύσω την παθογένεια του συστήματος στη χώρα μας, ούτε θέλω να γίνω ο αυτόκλητος υπέρμαχος του έργου μιας βασικής ελληνικής κρατικής υπηρεσίας. Όμως, θέλω να πω αυτό που αισθάνομαι, με πολύ απλά λόγια. Εδώ και πολύ καιρό η ελληνική αστυνομία βάλλεται από κάθε πλευρά. Η απαξίωση του σοβαρού έργου της, η εκδίωξη σημαντικών στελεχών  και η γενικότερη αποδυνάμωση της σε στελεχιακό δυναμικό, η περικοπή μισθών και επιδομάτων (υπερωρίες-νυκτερινά κ.α.) ασφαλώς και επηρεάζουν το ηθικό των ανδρών που πάντοτε, αλλά –ιδιαίτερα- σε περιόδους κρίσεων, πρέπει να είναι ιδιαίτερα υψηλό. Η προσωπική μου διαπίστωση για το έργο της Ελληνικής Αστυνομίας στην περιοχή μας είναι εξαιρετικά θετική. Με εμφανώς περιορισμένο προσωπικό σε σχέση με τις προβλεπόμενες οργανικές θέσεις, με μικρό και παλαιό στόλο οχημάτων, πολλά των οποίων είναι σε μόνιμη ακινησία,(από έλλειψη ανταλλακτικών ή καυσίμων), επιτελεί αξιόλογο έργο, χάρη στις θυσίες, την αφοσίωση και την φιλότιμη (και εκτός ωραρίου) εργασία των ανδρών της.

Οι πρόσφατες επιτυχίες του Τμήματος Ασφαλείας Έδεσσας είναι αποτέλεσμα της συντονισμένης προσπάθειας που γίνεται εκεί, τόσο στην επιτελική ομάδα όσο και στις ομάδες κρούσης. Ο εντοπισμός και η σύλληψη υπόπτων εμπορίας και διακίνησης ναρκωτικών και  διαρρήξεων, η πάταξη της λαθρομετανάστευσης, αλλά και ένα πλήθος εξιχνίασης άλλων υποθέσεων της σφαίρας του κοινού ποινικού δικαίου, αποδεικνύει τον επαγγελματισμό, την ευσυνειδησία και το ήθος των οργάνων της υπηρεσίας  η οποία  επιτελεί  έργο κοινωνικού χαρακτήρα υπέρ των πολιτών της περιοχής μας, το οποίο οφείλουμε να αναγνωρίσουμε. Άλλωστε, είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε για όλους αυτούς που πρεσβεύουν  το σύγχρονο πνεύμα της αστυνομίας : να είναι ταγμένη κοντά στο πολίτη, για να αισθάνεται αυτός ασφαλής μέσα στη χώρα του, μέσα στο σπίτι του, μέσα στην  επαγγελματική του δραστηριότητα.

Οι ενέργειες του Τμήματος Ασφαλείας Έδεσσας, πρόσφατα, οδήγησαν στην ανεύρεση και απόδοση στους δικαιούχους πολύτιμων αντικειμένων, -προϊόντα κλοπών και διαρρήξεων- αλλά ένας, αρκετά μεγάλος, αριθμός κοσμημάτων (φωτογραφία) εξακολουθεί ακόμη να παραμένει  στα γραφεία της υπηρεσίας  που λειτουργεί σε 24ωρη βάση, χειμώνα- καλοκαίρι και το κυριότερο, εκτελεί το έργο της σεμνά και αθόρυβα !  Κάτι που σπανίζει στην εποχή μας….

«Άρχισε να καθαρίζει το Βαρόσι» του Άρη Παπαγιάννη 3 Αυγ 2011

 

Θετικά τα σχόλια του κόσμου

Με μια αποφασιστική κίνηση που αιφνιδίασε ευχάριστα τους κατοίκους του Βαροσίου, συνεργείο του Δήμου Έδεσσας, κάτω από τις οδηγίες πολιτικού μηχανικού της Τεχνικής Υπηρεσίας και με τη προσωπική επίβλεψη του Δημάρχου κ. Δ. Γιάννου και του αντιδημάρχου κ. Δ. Φαρμούζη, από τη περασμένη Δευτέρα άρχισε να καθαρίζει τα ερείπια και τα σκουπίδια από τη διατηρητέα συνοικία, που είχαν γίνει το "μήλο της έριδος" και … μπαλάκι μεταξύ αρμόδιων και συναρμόδιων υπηρεσιών. Όπως είναι γνωστό το θέμα το ανέδειξε και το διατήρησε στην επικαιρότητα για μεγάλο διάστημα η Εδεσσαική, ιδιαίτερα τον περασμένο μήνα Ιούλιο, με συνεχή ρεπορτάζ και αναφορές στα επίσημα έγγραφα των υπηρεσιών, με αποκορύφωμα το έγγραφο της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας Έδεσσας που είχε κοινοποιηθεί σε πολλούς αποδεκτές στις αρχές Ιουνίου, δηλαδή με την έναρξη του φετινού καλοκαιριού, επισημαίνοντας την άμεση ανάγκη για τη λήψη μέτρων και τονίζοντας –σε υπερθετικό βαθμό- τους σοβαρούς κινδύνους για πυρκαγιά, εξ αιτίας της μεγάλης σώρευσης εύφλεκτων υλικών στα ερείπια. Εάν γινόταν κάτι τέτοιο, θα είχαμε μια επανάληψη του Νοεμβρίου του 2006, τότε που η φωτιά απείλησε ολόκληρη τη συνοικία αφού κατέκαυσε ολοσχερώς τέσσερα διατηρητέα. Τώρα ο κίνδυνος ήταν σαφώς μεγαλύτερος, αφού τα εύφλεκτα υλικά ήταν πολύ περισσότερα (από καταρρεύσεις των ξύλινων σκεπών κλπ.) και βρισκόμαστε στη καρδιά του καλοκαιριού με άκρως υψηλές θερμοκρασίες. Μια άλλη παράμετρος είναι και η μη λειτουργία των πυροσβεστικών κρουνών της συνοικίας, κάτι που γράψαμε ύστερα από καταγγελίες κατοίκων - στο προηγούμενο φύλλο- και μέχρι στιγμής δεν έχει διαψευσθεί. Πάντως, η ενέργεια της δημοτικής αρχής και η απομάκρυνση όλων των μπαζών (πολλές δεκάδες φορτηγά αυτοκίνητα) μαζί με την απομάκρυνση των μολυσματικών εστιών ( δυστυχώς, μέχρι και αδέσποτα τετράποδα  είχαν εγκλωβισθεί στα ερείπια και ψόφησαν, αλλά και άλλες ακαθαρσίες που συγκέντρωναν κουνούπια, για πρώτη φορά στη περιοχή) απέσπασε τα θετικά σχόλια όλων των κατοίκων της διατηρητέας συνοικίας οι οποίοι ανέφεραν ότι ίσως για πρώτη φορά αρχίζει να ξεκαθαρίζει η κατάσταση στο Βαρόσι αφού τώρα ένας ιδιοκτήτης ή ένα υποψήφιος επενδυτής βλέπει ξεκάθαρα ένα οικόπεδο στο οποίο καλείται να ανακατασκευάσει το διατηρητέο του, σύμφωνα με τους όρους και την αποτύπωση που υπάρχει στην αρμόδια υπηρεσία. Πρέπει να τονισθεί ότι με την απομάκρυνση των μπαζών από τις καταρρεύσεις των σπιτιών λόγω εγκατάλειψης η της παλιάς φωτιάς δεν αλλάζει τίποτε στο καθεστώς της διατηρητέας συνοικίας σε ό,τι αφορά την ανακατασκευή των σπιτιών ή για να είμαστε πιο σαφείς, αλλάζει προς το καλύτερο, δηλαδή, θα κτισθούν τα σπίτια με την μορφή που είχαν, χωρίς να κινδυνεύουν οι άνθρωποι που εργάζονται και χωρίς να χαθούν άλλες ανθρώπινες ζωές . Βέβαια, υπάρχουν , ακόμη, 3-4 διατηρητέα ερείπια (όλα αυτά η τοπική Πολεοδομία τα είχε κρίνει –εδώ και χρόνια- ετοιμόρροπα, επικίνδυνα και κατεδαφιστέα) τα οποία πιστεύεται ότι σύντομα θα πάρουν το δρόμο για τη χωματερή, για να αρχίσει, επί τέλους- η ανακατασκευή του Βαροσίου που αποτελεί μια μοναδική συνοικία με ευοίωνο τουριστικό μέλλον.

 

«...άλλα ήθη, άλλα έθιμα...» του Άρη Παπαγιάννη 31 Μαρ 2011

 

Σας μεταφέρω αυτούσια μια είδηση που διάβασα πριν λίγες μέρες και μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Είναι ένα γεγονός από αυτά που (ποτέ) δεν συμβαίνουν στην  Ελλάδα και γι αυτό, με τη πρώτη ανάγνωση, φαίνεται τελείως ξένο προς την ελληνική πραγματικότητα. Διαβάστε πρώτα την είδηση και έπειτα τη σχολιάζουμε: Ο διευθυντής του London School of Economics (LSE) ανακοίνωσε  την παραίτησή του εξαιτίας των σχέσεων του Πανεπιστημίου με τον Λίβυο ηγέτη Μουάμαρ Καντάφι και με την οικογένειά του.Ο Χάουαρντ Ντέιβις επισημαίνει σε ανακοίνωσή του ότι η φήμη του Πανεπιστημίου επλήγη και ότι οφείλει να εγκαταλείψει τη θέση του.Ο Χάουαρντ Ντέιβις παραδέχθηκε ότι η απόφασή του να αποδεχθεί το ποσόν των 300.000 λιρών (350.000 ευρώ) ως δωρεά ενός από τους γιους του Καντάφι, του Σάιφ αλ-Ισλάμ, ήταν εσφαλμένη και ότι η αποστολή του στη Λιβύη για να συμβάλει στον εκσυγχρονισμό των χρηματοπιστωτικών θεσμών του καθεστώτος ήταν μη συνετή.Το London School of Economics αποφάσισε χθες να διαθέσει το χρηματικό ποσόν που έλαβε από την οικογένεια Καντάφι στη χορήγηση υποτροφιών σε φοιτητές από τη βόρεια Αφρική.«Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι είναι πρέπον να αποσυρθώ, ακόμη και εάν αυτό θα προκαλέσει προβλήματα στο Πανεπιστήμιο στο οποίο είμαι αφοσιωμένος... Είμαι υπεύθυνος για την υπόληψη της σχολής και αυτή έχει πληγεί», αναφέρει στην ανακοίνωσή του ο Χάουαρντ Ντέιβις.»  Τι συνέβη, λοιπόν; Ο διευθυντής ενός από τα πιο γνωστά οικονομικά πανεπιστήμια του κόσμου (μερικοί έλληνες πολιτικοί ισχυρίζονται ότι αποφοίτησαν από αυτό…)θεώρησε ότι επλήγη η φήμη του πανεπιστημίου, επειδή δέχθηκε κάποτε, μια δωρεά του Καντάφι προς το Ίδρυμα και ότι το πανεπιστήμιο βοήθησε τη Λιβύη στον εκσυγχρονισμό του χρηματοπιστωτικού συστήματος της με συμβουλευτικές υπηρεσίες. Με άλλα λόγια, ο ευαίσθητος Διευθυντής,  ούτε ενθυλάκωσε προς ίδιον όφελος μερικά εκατομμύρια , ούτε διόρισε μέλη της οικογένειας του στο πανεπιστήμιο, ούτε πούλησε μερικές εκατοντάδες πτυχία κάτω από το τραπέζι, ούτε παρέδωσε τα κτίρια στους αναρχικούς, ούτε, τέλος πάντων, συνέργησε σε κάποια παράνομη ενέργεια που να βλάπτει το ίδρυμα, τη πολιτεία, το λαό, τα συμφέροντα των φοιτητών ή των εργαζομένων. Όπως συμβαίνει με όλα τα ιδρύματα του κόσμου των οποίων η λειτουργία τους στηρίζεται και σε χορηγίες, αποδέχθηκε για το ίδρυμα του μια οικονομική ενίσχυση από το γιο του Καντάφι, που θα διατεθεί, τώρα  για υποτροφίες φοιτητών από τη Βόρεια Αφρική. Ωστόσο, μετά τις πρόσφατες εξελίξεις θεώρησε σκόπιμο να παραιτηθεί.  Φυσικά, καμία σύγκριση δεν μπορεί να γίνει με πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις της ελληνικής πραγματικότητας, όπου είναι εντελώς ξένη η έννοια «ευαισθησία». Εδώ αποδεδειγμένα κατηγορούνται πρόσωπα και στελέχη της κυβέρνησης, των κομμάτων, οργανισμών και  ιδρυμάτων,  για χρηματισμό, δωροληψία, εκμαυλισμό και διαφθορά, παράνομους διορισμούς και πολλά παρόμοια που ανήκουν στη σφαίρα της ποινικής νομοθεσίας, αλλά ουδείς παραιτείται, επειδή οι έννοιες των λέξεων έχουν διαφορετική βαρύτητα. Στην Ιαπωνία, όταν κάποιο δημόσιο πρόσωπο κατηγορηθεί για σκάνδαλο, απλώς κάνει χαρακίρι. Στην Ευρώπη,  παραιτείται. Στην Ελλάδα σφυρίζει αδιάφορα, υποστηρίζεται  και, συνήθως, προάγεται και επιβραβεύεται. Ενίοτε απειλεί και με…αποκαλύψεις και διώξεις σε βάρος αυτών που… « αδίκως» τον συκοφαντούν. Άλλες χώρες, άλλοι πολιτισμοί, άλλα ήθη και… άλλα έθιμα !

 

« τα δημοτικά » του Άρη Παπαγιάννη 21 Μαρ 2011

 

 

Κάποιος φανατικός αναγνώστης της στήλης μου ζήτησε να ασχολούμαι πιο τακτικά με δημοτικά θέματα. Νομίζω ότι τα θέματα αυτά τα χειρίζονται με επιτυχία άλλοι συνεργάτες της εφημερίδας και θα ήταν πλεονασμός να ασχολείται και αυτή η στήλη, ωστόσο μερικές φορές και όταν  υπάρχει η κατάλληλη αφορμή, όπως και σήμερα, ευχαρίστως μπορώ να το κάνω. Έτσι, λοιπόν, με πολλή ικανοποίηση πληροφορήθηκα ότι ο μοναδικός Συμπαραστάτης του Δημότη που εκλέχθηκε σε δήμο της Περιφερειακής  Ενότητας Πέλλας, δηλαδή αυτός του Δήμου Αριδαίας έπιασε αμέσως δουλειά και μάλιστα έκανε , εκτός των άλλων και τη πρώτη παρέμβαση του σε μια «περίεργη» υπόθεση οικοπέδων, στο κέντρο της Αριδαίας, ζητώντας από τον δήμαρχο να συστήσει τριμελή επιτροπή που θα γνωμοδοτήσει περί του εάν υπάρχουν τίτλοι κυριότητας ή και παράνομες καταλήψεις στα οικόπεδα αυτά και μάλιστα σε χρονικό όριο 30 ημερών! Προφανώς οι αρμόδιες υπηρεσίες του Δήμου Αριδαίας δεν ήσαν σε θέση να δώσουν τη κατάλληλη απάντηση στους ενδιαφερόμενους δημότες οι οποίοι και προσέφυγαν, νόμιμα, στον Συμπαραστάτη, σύμφωνα  με τη νέα νομοθεσία του «Καλλικράτη». Στον Δήμο της Έδεσσας, οι δημοτικές παρατάξεις δεν μπόρεσαν να συμφωνήσουν στην επιλογή του κατάλληλου προσώπου και έτσι πέταξαν τη …ζεστή πατάτα από τα χέρια τους. Βέβαια, η συμπολίτευση, όπως πληροφορούμαι, δεν ήταν και τόσο πρόθυμη να πληρώσει αυτή τη θέση, δήθεν λόγω οικονομικής αδυναμίας και τέτοια. Η πραγματικότητα όμως λέει άλλα. Ποιος θέλει να βάλει έναν επόπτη στο κεφάλι του που θα του είναι ο…κακός μπελάς, θα ελέγχει τις υπηρεσίες ζητώντας να κινούνται ταχύτερα και θα παρεμβαίνει, ακόμη, και σ' αυτές τις αποφάσεις του δημοτικού συμβουλίου, όταν προδήλως βλάπτουν τα νόμιμα συμφέροντα δημοτών ; Τελικά την απέφυγε τη μπανανόφλουδα η δημοτική αρχή. Με άλλα λόγια παρέπεμψε το θέμα στις αιώνιες ελληνικές καλένδες… και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Άραγε τι απαντάει εδώ το αρμόδιο υπουργείο και η συντοπίτισσα υφυπουργός; Τέλος, δεν ξέρω με ποια λογική η δημοτική αρχή είχε φέρει πρόταση για τη σύναψη ογκώδους  δανείου, ένα μέρος του οποίου θα πήγαινε στην αγορά και εγκατάσταση φωτοβολταικών συστημάτων στις στέγες των δημοτικών σχολείων με σκοπό την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος που θα… αγόραζε η ΔΕΗ και, έτσι, λέει, θα  έρχονταν έσοδα στον Δήμο με τα οποία θα… ξεπλήρωνε το δάνειο. Είναι κάποια πράγματα που δεν μπορείς παρά να μείνεις άφωνος για το μέγεθος της καλπάζουσας φαντασίας των όσων τα εφευρίσκουν. Άραγε, έγινε, προηγουμένως, οικονομική μελέτη, μελέτη σκοπιμότητας και περιβαλλοντικών επιπτώσεων αλλά και εμπεριστατωμένη εισηγητική πρόταση, πριν φθάσει το θέμα για ψήφιση στο δημοτικό συμβούλιο ή, μήπως, έτσι στα πρόχειρα και βιαστικά, μέσα στην μαύρη απελπισία μας; Ανεξάρτητα από αυτό, οι οφειλές του δήμου δεν ξεχρεώνονται με δάνεια τα οποία δημιουργούν νέες υποχρεώσεις, αλλά, πρωτίστως, με τον περιορισμό των δαπανών. Έχουμε πρόσφατο παράδειγμα το δάνειο των 110 δις. ευρώ που πήρε η χώρα, φέρνοντας το ΔΝΤ και το μνημόνιο στη ζωή μας. Όμως, έτσι ακριβώς, υπερχρεώθηκε η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, αφού όλες οι κυβερνήσεις έκαναν φτηνή πολιτική με ξένα (δανεικά) χρήματα μεταφέροντας τις δανειακές υποχρεώσεις στους επόμενους. Εάν δεν περιορισθούν οι δαπάνες και δεν αυξηθούν τα έσοδα, το δάνειο απλά διογκώνει το, ήδη, υπέρμετρο χρέος.

 

«Δύο βιβλία με νόημα» του Άρη Παπαγιάννη 30 Δεκ 2009

 

Πολλές φορές με τον ένα η τον άλλο τρόπο , πέφτουν στα χέρια μου κάποια βιβλία που άλλα με αφήνουν αδιάφορο και άλλα μου τραβούν τη προσοχή και αργότερα ίσως και να κερδίζουν τον θαυμασμό μου . Πάντοτε ήμουν βιβλιόφιλος και πάντοτε πίστευα ότι ένα καλό βιβλίο είναι ο καλύτερος φίλος . Ωστόσο, τα στατιστικά στοιχεία για το πόσο βιβλιόφιλοι είμαστε οι έλληνες είναι απελπιστικά και δεν θα ήθελα να αναφερθώ με λεπτομέρεια σ ένα , ακόμη, θλιβερό προνόμιο που έχουμε : να είμαστε από τους λιγότερο βιβλιόφιλους λαούς της Ευρώπης. Αντίθετα έχουμε κάποια άλλα ρεκόρ, πολλά από τα οποία δεν θα πρέπει να μας κάνουν ιδιαίτερα υπερήφανους. Πρόσφατα, λοιπόν, είχα τη τύχη και τη χαρά να είμαι αποδέκτης ενός βιβλίου, με ιδιόχειρη αφιέρωση από τον συγγραφέα. Με ένα θέμα που δύσκολα σήμερα τολμούν να γράψουν , ακόμη και έμπειροι και γνωστοί για τις φιλοσοφικές τους τάσεις , συγγραφείς . Πράγματι, το θέμα που διαπραγματεύεται στο πόνημα αυτό ο Μιχάλης Τζανακάκης δεν είναι από  τα συνηθισμένα και από τα προσιτά στον απλό αναγνώστη. Με τον περιεκτικό τίτλο «Μερικές εννοιολογικές και φιλοσοφικές απόψεις» και με τον υπότιτλο (που δίνει και το στίγμα του περιεχομένου) , «ου παντός πλειν ες Κόρινθον» (αλληγορικό αρχαιοελληνικό ρητό) ο συγγραφέας κάνει μια βαθιά βουτιά στις αρχαιοελληνικές δοξασίες , ξεκινώντας από τη δημιουργία της ύλης και περνώντας από τις δύσκολες ατραπούς της αναζήτησης της προέλευσης και του προορισμού του ανθρώπου –κατά τη φιλοσοφική άποψη- φθάνει στο θάνατο του σώματος και στην αθανασία της ψυχής , μέσα από το πρίσμα του μελετητή που δεν υπακούει σε γνωστές συνταγές και θεωρίες ,αλλά αναζητά απάντηση σε ερωτήματα που πολλές φορές ίσως θεωρούνται , για τη σύγχρονη κοινωνία μας, «τολμηρά» και «αιρετικά».Όπως και να έχει το πράγμα , το κάθε βιβλίο έχει ένα συγκεκριμένο στόχο: άλλο διασκεδάζει, άλλο προβληματίζει , άλλο βάζει τον αναγνώστη στο πειρασμό να προχωρήσει ακόμη παραπέρα στην αναζήτηση. Εδώ, ο Μιχάλης Τζανακάκης τα συνταίριασε όλα μαζί , σε μια συνταγή γραφής που θυμίζει ιταλική κουζίνα: φαίνεται εύκολη , γίνεται δύσκολη αργότερα , αλλά η τελική γεύση αποζημιώνει. Ο συγγραφέας του βιβλίου, που ασφαλώς , όπως επεσήμανα , δεν ανήκει στους «επαγγελματίες» του είδους, στο ενενηκοστό έτος της ηλικίας του  είχε τη δύναμη και την έμπνευση να ασχοληθεί με το γράψιμο και τόλμησε να μπει , κατευθείαν , σε βαθιά νερά. Γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης το 1915, αλλά έζησε ένα μεγάλο μέρος της ζωής του στην Έδεσσα , όπου εργάσθηκε στον ΟΣΕ , στο τμήμα μελετών-κατασκευών, ως πολιτικός μηχανικός. Παντρεύτηκε την εδεσσαία  Μαρία Βυσούλη, αδελφή των γνωστών γιατρών της οικογένειας Βυσούλη, δηλαδή του Λάμπρου, Νίκου και Παντελή αλλά και της Βασιλικής Νόιτση. Είναι αγωνιστής του αλβανικού μετώπου και της εθνικής αντίστασης. Και τι σύμπτωση! Η εκλεκτή σύζυγος του Μαρία , φαίνεται ότι είχε και αυτή συγγραφικές τάσεις και γιαυτό έβγαλε πρόσφατα ένα μικρό –σε σχήμα και σελίδες_ βιβλίο, με το χαρακτηριστικό τίτλο «θυμάμαι» όπου ξετυλίγει όλο το κουβάρι των αναμνήσεων της παιδικής και εφηβικής της ηλικίας ,ξεκινώντας από τα δύσκολα χρόνια στο Νεστόριο(τόπο καταγωγής της οικογένειας Βυσούλη) πριν από το πόλεμο, στη κατοχή και κατόπιν στον εμφύλιο και φθάνοντας μέχρι το Μαυροβούνι και την Έδεσσα. Διάβασα (χωρίς διακοπή, ένα χειμωνιάτικο πρωινό) τις αναμνήσεις της κύριας Μαρίας Τζανακάκη- Βυσούλη  και έζησα νοερά , μέσα από τη ζωντανή πένα  της , το παιδικό δράμα και τη δυστυχία στο χωριό, τις εφηβικές πικρές μνήμες της στην Έδεσσα και στον αλευρόμυλο του πατέρα της στο Μαυροβούνι, τη λαχτάρα της δυναμικής μάνας της, της Κατερίνας Βυσούλη, (που πήρε, μετά το χαμό του πατέρα της  το διπλό ρόλο , όπως όλες οι χήρες ελληνίδες μάνες), να δει τα παιδιά της ευτυχισμένα . Οι αναμνήσεις σταματούν στα «πέτρινα χρόνια», τότε που η Ελλάδα μετρούσε τις πληγές και προσπαθούσε να σηκωθεί όρθια , στα μέσα της δεκαετίας του '50. Σταματούν ευχάριστα , με το πρώτο της χορό, στη Λέσχη Αξιωματικών Έδεσσας, παραμονή Χριστουγέννων του 1957. ΄Έτσι, όπως σταματούσαν , κάποτε, τις αφηγήσεις τους τα «σινερομάντζα» , τα εικονογραφημένα γυναικεία αισθηματικά περιοδικά , για να εξάπτουν τη φαντασία και τη προσμονή του αναγνωστικού τους κοινού, μέχρι το επόμενο τεύχος. Ελπίζω η σεβαστή συγγραφέας να έχει έτοιμη και την ύλη της συνέχειας του βιβλίου της ,όπου –σίγουρα-θα διαβάσουμε και για τη γνωριμία της με τον Μιχάλη Τζανακάκη, αλλά  και για τη δημιουργία μιας μεγάλης οικογένειας με πολλά μέλη  (παιδιά και εγγόνια ) σήμερα όλα επιστήμονες, που δεν ξεχνούν , ποτέ, την Έδεσσα.

Υ.Γ

Το καθένα από τα  δυο αυτά βιβλία έχει το δικό του ιδιαίτερο νόημα. Το πρώτο με το εξειδικευμένο θέμα και περιεχόμενο ,αποδεικνύει  τον πλούτο του συγγραφέα του σε γνώσεις φιλοσοφίας μέσα από την επιστήμη της φυσικής. Το δεύτερο , ευαίσθητο , σαν τη γυναικεία φύση, θυμίζει προσωπικό ημερολόγιο των μαθητικών χρόνων.

Αλλά στην οικογένεια Βυσούλη υπήρξε και ένας άλλος συγγραφέας , ο γιατρός Παντελής Βυσούλης ,για το πολυσχιδές έργο του οποίου θα γράψω σε άλλο σημείωμα   

«Απλές σκέψεις» του Άρη Παπαγιάννη 30 Δεκ 2009

 

Οκτώ , μόλις ,μήνες πριν από τις δημοτικές εκλογές και ακόμη η κατάσταση είναι ρευστή , όσον αφορά τις υποψηφιότητες για το Δήμο Έδεσσας.

Όλοι ομολογούν ότι αυτή η τετραετία ήταν μια χαμένη τετραετία για τη πόλη . Όλοι παραδέχονται ότι συνεχίζονται τα βήματα οπισθοπορίας . Όλοι διαπιστώνουν ότι πρέπει να αλλάξει η κατάσταση η οποία έχει φτάσει σε οριακό σημείο. Ωστόσο όλοι αναλίσκονται σε θεωρίες και διακηρύξεις , σε διαπιστώσεις και αναλύσεις και …πέραν τούτου, ουδέν. Οι (εικαζόμενοι) υποψήφιοι παραμένουν δέσμιοι των κομματικών επιταγών, μετράνε τις δυνάμεις τους για αυτόνομη κάθοδο στις εκλογές και διεκδικούν για το εαυτό τους τη δημοτική καρέκλα χωρίς να παραχωρούν σε κανέναν άλλον το δικαίωμα να σκέφτεται διαφορετικά . Το «μάντρωμα» συνεχίζεται κατά τη γνωστή ρήση του αείμνηστου Μετσοβίτη πολιτικού «έξω από το μαντρί σε τρώει…ο λύκος».Κατά τ άλλα , όλοι κόπτονται για το «καλό της πόλης» , για την «ανάγκη να πάμε μπροστά» και άλλα τέτοια ηχηρά πυροτεχνήματα.

Έτσι, στην ουσία , αφήνουν τη πρωτοβουλία στο σημερινό δήμαρχο , να ολοκληρώσει στην  επόμενη τετραετία , αυτά που δεν άρχισε στη προηγούμενη .

Τι σημαίνουν όλα αυτά ; Μα, τι άλλο από τα γνωστά πολιτικά παιγνίδια που δεν αφήνουν τον πολίτη να περάσει το μήνυμα του στους υψηλά ιστάμενους και βαθιά …νυχτωμένους , ότι οι τοπικές κοινωνίες απαιτούν νέα ήθη, επιβάλλουν νέες συνεργασίες με κοινή συνισταμένη και αδιαφορούν για τις χρωματικές φιέστες και τις κατανομές των δήμων στους διάφορους κομματικούς χάρτες . Τόσους δήμους το Πασόκ , τόσους η Ν.Δ., τόσους το ΚΚΕ , κλπ. Και έπειτα; Τέλειωσε το έργο. Εδώ ήρθαμε , πάμε να φύγουμε. Εμπρός , λοιπόν, για μια , ακόμη, τετραετία… ανάπτυξης και προόδου!! Όπου οι νέοι θα βρουν δουλειά, τα μαγαζιά θα γεμίσουν πελάτες, η πόλη θα αλλάξει όψη , οι τουρίστες θα κάνουν ουρά να εξυπηρετηθούν στα εστιατόρια και τα ξενοδοχεία , οι τράπεζες θα ξαναβρούν τη χαμένη τους πελατεία. Ας αφήσουμε τα αστεία. Τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει , εάν –προηγουμένως-δεν αλλάξουν πορεία και διάθεση , όλοι αυτοί που ασχολούνται (η θέλουν να ασχοληθούν) με τον Δήμο Έδεσσας. Εάν νομίζουν ότι αγαπάνε αυτή τη πόλη αλλά και τους ενδιαφέρει να προσφέρουν ουσιαστικό έργο , εκτός από μια υπαλληλική διαχείριση των δημοτικών αρμοδιοτήτων , εάν θέλουν να κερδίσουν το θαυμασμό και την εκτίμηση των συμπολιτών τους , στο τέλος της τετραετίας , εάν θέλουν να κάνουν πράξη όλα αυτά που , κατά καιρούς , σκέφτονται και συζητάνε , μια λύση υπάρχει: Συσπείρωση και συνεργασία . Να μπούνε στην άκρη οι μικροπολιτικές τακτικές του παρελθόντος . Ένα κοινό ψηφοδέλτιο , ένας κοινός συνδυασμός απέναντι στον συνδυασμό του σημερινού δημάρχου . Τίποτε άλλο. Δυο υποψήφιοι συνδυασμοί για το Δήμο Έδεσσας, στις επόμενες εκλογές . Τότε θα φανεί τι θέλει ο Εδεσσαϊκός λαός. Εδώ δεν θα αγωνισθούν πολιτικά κόμματα , αυτά μπορούν να περιμένουν τις  βουλευτικές εκλογές. Στις δημοτικές θα κριθεί η μέχρι σήμερα πορεία της παρούσης δημοτικής αρχής και θα αποδειχθεί η επιθυμία του λαού  για ανανέωση στα δημοτικά πράγματα. Έχει , όμως , κανένας τη θέληση να πάρει τη πρωτοβουλία και να πετύχει τη συσπείρωση ; Να αφήσει στην άκρη προσωπικές φιλοδοξίες (που, μέχρι ένα σημείο είναι κατανοητές) και να δεχθεί σαν πρώτιστο καθήκον την ανάγκη σωτηρίας της πόλης ; Μιας πόλης που έχει χάσει οριστικά και αμετάκλητα (;) το τρένο της ανάπτυξης. Μιας πόλης που έχει καταντήσει πόλη των γερόντων και των συνταξιούχων. Μιας πόλης που δεν έχει σχεδιάσει κανένα μεγάλο έργο πνοής (και αναπνοής). Μιας πόλης που , δυστυχώς , όλοι (λένε, πως ) την αγαπάνε και όλοι την  λοιδορούν . Η , μήπως , δεν είναι έτσι…Απλά πράγματα.

Υ.Γ.

Α) Με γεμίζουν  δύναμη, φίλοι αναγνώστες , τα καλά σας λόγια για τα όσα γράφω σε αυτή τη στήλη. Το λέω , σε αρκετούς προφορικά, αλλά θα το επαναλάβω. Δεν κάνω τίποτε περισσότερο από το να λέω φωναχτά  αυτά που όλοι (μα, ΟΛΟΙ) σκέπτονται αλλά δεν τολμάνε να πούνε δημόσια .Είναι ένα από τα μειονεκτήματα του τόπου μας , αυτή η μοιρολατρία που μερικές φορές εγγίζει τα όρια της ηττοπάθειας. Η αλήθεια είναι πικρή και πονά , το λέει και το τραγούδι. Ωστόσο , η αλήθεια είναι συνώνυμη της ελευθερίας . Γεννηθήκαμε ελεύθεροι  και θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι. Κυρίως , στο πνεύμα .

B) Ίσως, κάποιοι να βιαστούν να βγάλουν συμπεράσματα, κρίνοντας μονόπλευρα τις προτάσεις που κάνω, κατά καιρούς, αλλά ιδιαίτερα τη σημερινή.

Η πρόταση αυτή για ενότητα στις δημοτικές εκλογές , ειδικά για την Έδεσσα είχε γίνει από μένα και άλλες φορές , στο παρελθόν. Το έγραψα και πριν από δώδεκα χρόνια , όταν διαφαινόταν ο μονοκομματικός χαρακτήρας των δημοτικών συνδυασμών με ο,τι αυτό συνεπάγεται. Διαπιστώνω ότι τώρα , σε όλο και περισσότερες πόλεις (και στη Θεσσαλονίκη) γίνονται έντονες ζυμώσεις για ψηφοδέλτια διευρυμένου χαρακτήρα.

Το ερώτημα είναι πόσο ωρίμασε  η κάθε τοπική κοινωνία για να το επιβάλλει.

« η Διαθήκη » του Άρη Παπαγιάννη 2 Μαι 2009

Η Έδεσσα μπορεί μέχρι σήμερα να μην έχει αξιωθεί να αποκτήσει αρχαιολογικό μουσείο και εάν, φυσικά, το αποκτούσε αυτό θα οφειλόταν στη γενναιοδωρία ενός και μόνον ανθρώπου, του κ. Αν. Μπίλη, ο οποίος επιθυμούσε να δωρίσει αυτό το μουσείο στη γενέτειρα πόλη της συζύγου του. Ωστόσο, η Έδεσσα, εδώ και αρκετά χρόνια έχει αποκτήσει Λαογραφικό Μουσείο, όχι με χρήματα του Δήμου ή του ελληνικού Δημοσίου , αλλά χάρη στην αγάπη ενός και μόνο ανθρώπου προς τη πόλη αυτή, ο οποίος και δώρισε τη μοναδική ακίνητη περιουσία του (το σπίτι του) στον Δήμο, με σκοπό να γίνει  Λαογραφικό Μουσείο. Ο αείμνηστος Μακεδονομάχος,  Βουλευτής και Δήμαρχος Έδεσσας, οδοντίατρος το επάγγελμα, Κωνσταντίνος Σιβένας, με την ιδιόγραφη διαθήκη του, η οποία  ήταν ένα, ακόμη, μάθημα, φιλοπατρίας και φιλαλληλίας προς τις νεώτερες γενεές, έθεσε τις βάσεις του Λαογραφικού Μουσείου Έδεσσας. Στις 30-8-1977 ο Κωνσταντίνος Σιβένας άφηνε τη τελευταία του πνοή σε κλινική της πόλης μας, ύστερα από σύντομη ασθένεια, σε ηλικία 86 ετών. Τον είχα επισκεφθεί, όταν, ακόμη, μπορούσε να επικοινωνήσει με το περιβάλλον και θυμάμαι, το γαλήνιο βλέμμα του και τις σοφές παραινέσεις του, στα λίγα λεπτά της επίσκεψης μου. Μετά το θάνατο του, η χήρα του Κωνσταντίνου Σιβένα, Σουλτάνα,  μου ζήτησε, ως δικηγόρο, να προχωρήσω στη δικαστική δημοσίευση και τη κήρυξη, ως κυρίας , της ιδιόγραφης διαθήκης του, την οποία, μέχρι σήμερα, εγώ τη θεωρώ ως ένα γραπτό κειμήλιο ιστορικής σημασίας και γιαυτό την παραθέτω στη συνέχεια, με τη πεποίθηση ότι είναι μια μικρή συνεισφορά στη συγγραφή της νεώτερης ιστορίας του τόπου. Γράφει, λοιπόν, ιδιοχείρως, σε μια σελίδα λευκού χαρτιού, ο Κων/νος Σιβένας: « Η Διαθήκη μου. Εν Εδέσση σήμερον την 20 Ιανουαρίου 1974 ημέραν Κυριακήν και εις την  επί της οδού Μ. Αλεξάνδρου 12, οικίαν μου, ο υπογεγραμμένος Κωνσταντίνος Ι. Σιβένας, συνταξιούχος οδοντίατρος, άγων το 82 έτος της ηλικίας μου και έχων σώας τας φρένας μου και πλήρη συναίσθησιν των πράξεων μου, επιθυμώ να εκφράσω τας τελευταίας θελήσεις μου, επειδή αισθάνομαι να πλησιάζει το τέλος της σημερινής ζωής μου, συντάσσω την παρούσαν διαθήκην μου. Οι περισσότεροι άνθρωποι και σήμερον ακόμη έχουν εσφαλμένην ιδέαν δια τον θάνατον  τον οποίον τρέμουν και φοβούνται, εν ω είναι ένα απλούν φυσικόν φαινόμενον. Κατόπιν αυτών των σκέψεων μου επιθυμώ όπως τόσον η αγαπητή σύζυγος μου Σουλτάνα, όσον και οι λοιποί   συγγενείς μου και φίλοι να μη λυπηθούν δια τον θάνατον μου. Εκτός από την επί της οδού  Μ. Αλεξάνδρου 12 διωρόφου οικίας μου, ουδεμία άλλην κτηματικήν περιουσίαν έχω και την οικία  μου θα νέμεται η σύζυγος μου εφ όρου ζωής μετά δε τον θάνατον αυτής εκτός από την περίπτωσιν που θα έχει ρυμοτομηθεί εν τω μεταξύ από την διάνοιξιν της περιφειακής λεωφόρου, επιθυμώ να περιέλθη εις τον Δήμον Εδέσσης, δια να στεγασθή εις αυτήν Λαογραφικόν Μουσείον της πόλεως. Εις την ζωήν μου δεν αγάπησα ποτέ το χρήμα, το οποίον θεωρώ ως μέσον και όχι ως σκοπόν της ζωής του ανθρώπου και ως εκ τούτου μόνον ένα μικρόν χρηματικόν ποσόν έχω εις το Ταχυδρ. Ταμιευτήριον, επ ονόματι εμού και της συζύγου μου, δια να χρησιμεύση εις εκτάκτους ανάγκας, η δε σύζυγος μου θα συντηρείται από το αναλογούν εις αυτήν μερίδιον της συντάξεως μου από το ΤΣΑΥ. Την βιβλιοθήκην μου, εκτός από εκείνα τα βιβλία τα οποία ενδιαφέρουν την ανεψιάν μου Αρχαιολόγον Διδαν Αλίκην Στουγιαννάκη, τα οποία δύναται εφ όσον της χρειάζονται να παραλάβη, την υπόλοιπον με το έπιπλον της βιβλιοθήκης δωρίζω εις την βιβλιοθήκην του Συλλόγου Μ. Αλέξανδρος. Έχω την συνείδησιν μου ήσυχον, διότι νομίζω ότι έχω εκπληρώσει, όσον μου το επέτρεψαν αι ασθενείς μου δυνάμεις, το καθήκον μου προς την πατρίδα, την θρησκείαν, την Κοινωνίαν και την  αγαπητήν μου Έδεσσα. Ουδένα θέλησα να βλάψω ή να αδικήσω εκουσίως και εάν τυχόν επίκρανα ή αδίκησα οιονδήποτε, ζητώ από αυτόν συγγνώμην και συγχώρησιν, όπως και εγώ συγχωρώ με όλην μου την καρδιά, όλους όσους κατά καιρούς με αδίκησαν, με εσυκοφάντησαν και με επίκραναν και παρακαλώ τον Θεόν να τους συγχωρήση καθώς και εμέ. Ο Διαθέτης (υπογραφή) Συνταξιούχος Οδοντίατρος, πρώην Βουλευτής και Δήμαρχος Εδέσσης, Μακεδονομάχος- Αγωνιστής Εθνικής Αντιστάσεως.»

Υ.Γ. Πρέπει να επισημάνω ότι για πολλά χρόνια ο Δήμος Έδεσσας έδειξε παροιμιώδη αδιαφορία για την αξιοποίηση του κληροδοτήματος και τη στέγαση του Λαογραφικού Μουσείου και μόνον όταν οι τρεις ανεψιές του αείμνηστου δωρητή Κων/νου Σιβένα, Αλίκη Στουγιαννάκη, Μαρίνα Στουγιαννάκη και Αλκμήνη Μικρουλέα μου ζήτησαν να προχωρήσω σε νόμιμες ενέργειες για την ανάκληση της δωρεάς λόγω μη εκπλήρωσης του όρου του διαθέτη, η τότε δημοτική αρχή, με χρηματική ενίσχυση από το πρόγραμμα Leader της Ε.Ε. προχώρησε στη δημιουργία του Λαογραφικού Μουσείου.        

«Καμένη γη» του Άρη Παπαγιάννη 1η Σεπ 2007

Η ανείπωτη τραγωδία που ζει η χώρα μας, τις τελευταίες μέρες, θα πρέπει να μας προβληματίσει όλους αλλά κυρίως αυτούς που έχουν επιλεγεί να είναι ηγέτες. Στη τοπική η στη κεντρική εξουσία, δεν έχει σημασία. Η ευθύνη είναι κοινή. Το ίδιο και η ευθύνη όλων ημών των πολιτών. Οι οποίοι πάντοτε προσπαθούμε να πετάξουμε το μπαλάκι σε άλλους. Η καταστροφή των δασών και ο κίνδυνος σε ανθρώπινες ζωές και περιουσίες ήταν πάντοτε ορατός, στους καλοκαιρινούς μήνες, όταν οι πιθανότητες για εκδήλωση πυρκαγιάς είναι μεγάλες. Ιδιαίτερα το φετινό καλοκαίρι, λόγω  της ανομβρίας και της παρατεταμένης ξηρασίας, έπρεπε να περιμένουμε την εκδήλωση πυρκαγιών, κυρίως μέσα στον Αύγουστο. Είναι γνωστό ότι τα δάση εκτός από τη διατήρηση της βιοποικιλότητας παίζουν σημαντικό ρόλο στην δέσμευση του διοξειδίου του άνθρακα, στη προστασία του εδάφους από τη διάβρωση αλλά και στη  αναψυχή μας. Οι δασικές πυρκαγιές εκδηλώνονται λόγω της ξηρασίας, της ταχύτητας του ανέμου και της τοπογραφίας με κύρια αιτία τον εμπρησμό, κυρίως από οικοπεδοφάγους για τη δημιουργία οικοπέδων, χωραφιών και βοσκοτόπων.

Αλλά και η ανθρώπινη αμέλεια οδηγεί στην εκδήλωση πυρκαγιών, με το πέταγμα των αποτσίγαρων, με το άναμμα φωτιάς για τη καύση καλαμιών, ξερών χόρτων και σκουπιδιών. Σύμφωνα με τα στοιχεία των αρμόδιων υπηρεσιών ο άνθρωπος είναι άμεσα ή έμμεσα υπεύθυνος για το 95% των δασικών πυρκαγιών, ενώ το 5% οφείλεται σε κεραυνούς και αυταναφλέξεις ξερής οργανικής ύλης. Η προσφορά των δασών είναι γνωστή για την οικονομία και το περιβάλλον. Το ερώτημα είναι τι κάνουμε εμείς για να διατηρήσουμε την ύπαρξη των δασών. Ποια μέτρα προστασίας έχουν ληφθεί για να προλάβουμε και όχι να καταστείλουμε μια πυρκαγιά. Μιλάμε για τη προμήθεια πυροσβεστικών αεροπλάνων. Σύμφωνοι, αλλά αυτό είναι ένα κατασταλτικό μέτρο. Στα προληπτικά μέτρα ανήκουν,  η δημιουργία αντιπυρικών ζωνών, η κατάλληλη υποδομή δασικών παρατηρητηρίων και διενέργεια περιπόλων, οι εγκαταστάσεις κρουνών και αγωγών νερού, η εκπαίδευση προσωπικού και εθελοντών αλλά και η ευαισθητοποίηση των κατοίκων της υπαίθρου σχετικά με τους κινδύνους. Θυμάμαι οτι πανηγύριζαν οι αρμόδιοι της πολιτικής προστασίας τα περασμένα χρόνια, πιστεύοντας ότι με την ανάθεση της δασοπυρόσβεσης στην πυροσβεστική υπηρεσία έχουν μειωθεί οι πυρκαγιές. Νομίζω ότι είναι μια ουτοπία. Οι δασικές υπηρεσίες έπρεπε να έχουν –όπως και παλιότερα- αυτό το ρόλο, όχι μόνο επειδή γνωρίζουν τη συμπεριφορά των δασών σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης αλλά και επειδή το ειδικευμένο προσωπικό ήταν πάντοτε  σε εγρήγορση μέσα στα δάση, πράγμα που δεν συμβαίνει τώρα. Αποτέλεσμα ; Αυτό που ζήσαμε αυτές τις μέρες . Ένας εφιάλτης. Χάθηκαν  δεκάδες ανθρώπινες ζωές. Καταστράφηκαν περιουσίες. Απογυμνώθηκαν τεράστιες δασικές εκτάσεις που θα χρειασθούν εκατοντάδες χρόνια να ξαναπάρουν τη χαμένη τους όψη. Η καταστροφή στο περιβάλλον ανυπολόγιστη. Ο κίνδυνος για πλημμύρες στους χειμερινούς μήνες έχει αυξηθεί κατακόρυφα. Η ατμόσφαιρα, αναμφίβολα, έχει επηρεασθεί και θα το συναντήσουμε  μπροστά μας τα επόμενα χρόνια. Και μέσα σε όλα αυτά που ζήσαμε τις προηγούμενες μέρες, είχαμε και το άγχος των πρόωρων εκλογών. Η αντιπαράθεση των πολιτικών -είναι, πλέον, βέβαιο- θα αναπτυχθεί με βάση τους θανάτους, τις καταστροφές, τις ελλείψεις και όλα αυτά που συνέθεσαν το σκηνικό των εκατοντάδων πυρκαγιών σε ολόκληρη τη χώρα. Με άλλα λόγια, σκύλευση πάνω στο κουφάρι της καμένης  γης. Για πρόσκαιρο πολιτικό κέρδος…  Όταν άλλοι λαοί προγραμματίζουν τη ζωή τους σε βάθος δεκαετιών, εμείς ασχολούμαστε με το εφήμερο. Από σήμερα για σήμερα, άντε και για αύριο. Τίποτε περισσότερο. Κινούμαστε σε βάσεις προσωρινού, επίπλαστης εντυπωσιοθηρίας και πλαστής σοβαρότητας. Με άλλα λόγια: ασχολούμαστε με το δέντρο και αφήνουμε το δάσος. Στη κυριολεξία  και μεταφορικά…

Υ.Γ.

Καθώς οδηγούσα, αργά το βράδυ, πριν λίγες μέρες, το αυτοκίνητο μου στον επαρχιακό δρόμο Αριδαίας –Λουτρακίου, αντιλήφθηκα τον οδηγό του προπορευόμενου αυτοκινήτου ( ένα από αυτά τα τεράστια πολυτελή και πανάκριβα αυτοκίνητα, τα ονομαζόμενα «εκτός δρόμου» που είναι πολύ της μόδας τελευταία) να ανοίγει το παράθυρο του και να πετά στην  άσφαλτο το αναμμένο τσιγάρο του. Του έκανα σινιάλο  με τους προβολείς μου για να επισημάνω τη πράξη του, αλλά αυτός θεώρησε ότι τον... χαιρετούσα και ανταπέδωσε τον... χαιρετισμό. Αναρωτιέμαι ποιες δυνατότητες είχα εκείνη τη στιγμή για να ψέξω τη συμπεριφορά του. Εάν τον προσπερνούσα και του υπενθύμιζα τη πράξη του, το ποιο πιθανό ήταν να με έβριζε, επειδή θεωρούσα μάλλον απίθανο να ζητήσει συγγνώμη. Να βρω το τηλέφωνο μια αστυνομικής υπηρεσίας και να καταγγείλω το συμβάν , μάλλον …ψύλλους στ΄άχυρα θα έψαχνα. Συνέχισα μουρμουρίζοντας τη πορεία μου. Δυστυχώς, φαίνεται ότι το πανάκριβο αυτοκίνητο του κυρίου δεν διέθετε σταχτοδοχείο, παρόλο τον πλούσιο εξοπλισμό του, σκέφθηκα...

Αισθάνθηκα αδύναμος, απροστάτευτος και ηλίθιος που δεν βρήκα άλλο τρόπο να αντιδράσω…

 

«Οδηγοί, προσοχή !» του Άρη Παπαγιάννη 1η Ιουν 2007

Όσοι οδηγούμε στους ελληνικούς δρόμους γνωρίζουμε  καλά ότι η οδήγηση είναι ένα πολύ επικίνδυνο σπορ, για παίκτες με γερά νεύρα. Η οδήγηση στην Ελλάδα απαιτεί γνώσεις και ικανότητες ακροβάτη, ζονκλέρ, φακίρη. Με αλλά λόγια απαιτεί έναν οδηγό που έχει συντονισμένες όλες τις αισθήσεις του για κάθε πιθανό απρόοπτο. Οι λόγοι είναι πολλοί. Πρώτο και κύριο, κάθε έλληνας οδηγός πιστεύει οι είναι ο καλύτερος και ότι όλοι οι άλλοι πρέπει να του παραχωρούν τη προτεραιότητα στο δρόμο, άσχετα αν αυτό σημαίνει επικίνδυνη οδήγηση, παραβίαση λωρίδων και άλλα παρόμοια. Δεύτερο, οι δρόμοι, που είναι από τους χειρότερους που υπάρχουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ένα οδικό δίκτυο με ελλιπή σήμανση, με πλημμελή συντήρηση και με προδιαγραφές περασμένων δεκαετιών, καλύπτει τη χώρα –στο μεγαλύτερο μέρος- πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Τρίτο, η αδιαφορία των περισσοτέρων οδηγών προς τους κανόνες οδικής κυκλοφορίας και η εντύπωση αρκετών ότι δεν τους βλέπει κανείς, άρα μπορούν να παρανομήσουν …και λιγάκι. Έτσι, η Ελλάδα έχει έναν από τους χειρότερους δείκτες τροχαίων ατυχημάτων και ένα μοναδικό «ρεκόρ» σε απώλειες ανθρώπινης ζωής. Έχουμε τους διπλάσιους νεκρούς από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Περίπου 1.600 συνάνθρωποι μας χάνουν τη ζωή τους κάθε χρόνο και πάνω από 20.000 τραυματίζονται ενώ αρκετοί μένουν μόνιμα ανάπηροι. Με όλα αυτά τα όχι και τόσο ευχάριστα δεδομένα, νομίζω πως δεν θα υπάρχει κανένας που να μη συμφωνεί στις αυστηρότερες διατάξεις που θεσπίζει ο νέος  Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας, ο οποίος άρχισε  να ισχύει από σήμερα.

Οι διατάξεις του νέου Κώδικα, μας αφορούν όλους, αφού οι περισσότεροι από εμάς οδηγούμε αυτοκίνητο, έστω και περιστασιακά, ενώ οι περισσότεροι το χρησιμοποιούμε σε καθημερινή βάση, ακόμη και για να …ξεμουδιάσουμε. Είναι, συνεπώς, αξιέπαινη η πρωτοβουλία του Υπουργείου Μεταφορών και Επικοινωνιών να στείλει σε όλους τους οδηγούς, ταχυδρομικά, συμβουλές και διευκρινήσεις για τον νέο ΚΟΚ, μέσα από ένα  πρωτότυπο βιβλιαράκι που διαβάζεται ευχάριστα και εξοικειώνει τον αναγνώστη στη σωστή εφαρμογή των νέων διατάξεων. Το κεντρικό σκεπτικό του νέου ΚΟΚ είναι να αποτραπούν οι παραβάσεις που θέτουν σε κίνδυνο την ανθρώπινη ζωή, γι' αυτό και θεσπίζει αυστηρότερες ποινές. Πολλές από αυτές παλιότερα θεωρούνταν ποινικά αδικήματα. Τώρα,  για την αποσυμφόρηση των δικαστηρίων,  θα επιβάλλεται πρόστιμο, εκτός –φυσικά- από τις πολύ σημαντικές (π.χ. οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ), που θα εξακολουθούν να διώκονται ποινικά.

Εδώ να σταθούμε για λίγο. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι παραβάτες πρέπει να πληρώνουν. Μόνο τότε θα συνετισθούν και θα οδηγούν μέσα στα πλαίσια της ασφαλούς οδήγησης. Αλλά μόνον όταν ο πολίτης πιστέψει ότι η διοικητική ποινή, το πρόστιμο, που του επιβάλλει το αστυνομικό όργανο, είναι η συνέπεια της παραβατικής του δραστηριότητας και όχι ένας τρόπος εύκολης είσπραξης εσόδων  για το κράτος και τη τοπική αυτοδιοίκηση, τότε θα έχει επιτύχει το σκοπό του ο Νόμος. Αλλά για να φθάσουμε στο σημείο που θα αρχίσουν να αποδίδουν τα νέα μέτρα, εκτός από την απειλή των αυστηρότερων ποινών, πρέπει να συνεχισθεί η εκστρατεία διαφώτισης που έχει ξεκινήσει, με την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης, με σεμινάρια στα σχολεία και μαθήματα κυκλοφοριακής αγωγής στα παιδιά. Ένας γνωστός έλληνας πρωταθλητής σε αγώνες αυτοκινήτου, είναι αφοπλιστικός στις απόψεις του: «ο παραβάτης που πέρασε με κόκκινο», λέει, «θα πρέπει όχι μόνο να πηγαίνει φυλακή, να του παίρνουν άδεια και δίπλωμα για μεγάλο χρονικό διάστημα αλλά  το δικαστήριο να τον στέλνει σε ένα εφημερεύον νοσοκομείο για να βλέπει τους τραυματίες των τροχαίων, τον πόνο και τη δυστυχία  που θα προκαλούσε με τη συμπεριφορά του. Μόνο τότε θα αισθανόταν τυχερός που αφού πέρασε το φανάρι με κόκκινο, τον σταμάτησε ο τροχονόμος και όχι ο θάνατος».

Μετά από αυτά τι άλλο να προσθέσω. Μια προτροπή, μόνο. Να διαβάσετε προσεκτικά το βιβλιαράκι που ήρθε στο σπίτι σας με όλες τις συμβουλές και τις υποδείξεις για το νέο ΚΟΚ. Αλλά και μια ευχή. Να μη χρειασθεί ποτέ να σας κατηγορήσουν ότι παραβιάσατε τις διατάξεις του, έστω και με την απειλή ενός χρηματικού προστίμου. Τότε μόνο θα είμαστε σίγουροι ότι γίναμε καλύτεροι οδηγοί.

Υ.Γ.

Κάποτε τα τροχαία ατυχήματα δεν υπήρχαν, γιατί δεν υπήρχαν αυτοκίνητα. Κάποιοι δεν είχαν αυτοκίνητο και δεν κινδύνευσαν, ποτέ, από αυτό. Όπως ο γνωστός μας ο «Σταυράκης» (Σταύρος Βάσος) που πέθανε τη περασμένη εβδομάδα σε ηλικία 86 ετών. Ήταν ο μανάβης που με το γαιδουράκι του, σε κάποιες άλλες εποχές, περιδιάβαινε τις γειτονιές της Έδεσσας, καλώντας τραγουδιστά τις νοικοκυρές να ψωνίσουν τα ζαρζαβατικά τους. Για όλα και για όλες έφτιαχνε ένα στιχάκι. «Πάρε καρπούζι από το Σταύρο που' χει το  σπόρο μαύρο». Κάποια εποχή απόκτησε ένα καρότσι, αλλά μέχρι εκεί. Αργότερα έκανε και το καφετζή, αλλά όλοι τον θυμούνταν για τα έξυπνα τραγουδιστά -διαφημιστικά τρυκ που τον έκαναν αγαπητό σε όλη τη πελατεία του.

 

«Ανακύκλωση, τώρα !» του Άρη Παπαγιάννη 10 Μαρ 2007

Διάβασα πρόσφατα ένα ρεπορτάζ στην εφημερίδα «Καθημερινή της Κυριακής» που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Ταυτόχρονα με προβλημάτισε.  Ο τίτλος ήταν

«ξεπερασμένοι πλέον οι ΧΥΤΑ» και διαπραγματευόταν το κρίσιμο θέμα της διαχείρισης των απορριμμάτων στη περιοχή της Αττικής. Αυτό που συγκράτησα είναι ότι και ο Δήμαρχος Αθηναίων κ. Ν.Κακλαμάνης αλλά και ο Δήμαρχος Πειραιά κ. Π. Φασούλας, είχαν κοινή άποψη για τους χώρους υγειονομικής ταφής.

«Η αντιμετώπιση του προβλήματος των απορριμμάτων μέσω των ΧΥΤΑ είναι θνησιγενής και χωρίς προοπτική»,δηλώνει ο Δήμαρχος Πειραιά, ενώ και ο κ. Κακλαμάνης επισημαίνει ότι η εμμονή στους ΧΥΤΑ συνιστά «αναποτελεσματικές προσεγγίσεις». Ποια είναι η λύση; Και οι δυο συμφωνούν ότι η ανακύκλωση των απορριμμάτων είναι η μόνη ενδεδειγμένη λύση, αφού σύμφωνα και με κοινοτική οδηγία, ως το 2011 θα πρέπει να ανακυκλώνεται το 55%-80% των απορριμμάτων.

Γιατί τα λέμε όλα αυτά ; Διότι, όπως όλοι ξέρουν η ιστορία του ΧΥΤΑ στη περιοχή της Έδεσσας πέρασε από πολλά εμπόδια μέχρις ότου δημοσιεύθηκε, τελικά, η προκήρυξη για τη δημοπράτηση του έργου που έχει προϋπολογισμό 6.995.665 ευρώ η για όσους θέλουν να το καταλάβουν ελληνικά , 2 δις 380 εκατομμύρια δραχμές. Η δημοπρασία  για την ανάθεση του έργου θα γίνει σε σαράντα, περίπου, μέρες. Το έργο αυτό χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ταμείο Συνοχής ) και απ' ότι φαίνεται θα είναι ένα από τα τελευταία έργα που ενισχύονται από αυτό το ταμείο, αφού τα επόμενα επτά χρόνια θα χρηματοδοτούνται από την Ευρωπαϊκή Ένωση μόνο εργοστάσια επεξεργασίας απορριμμάτων όπως ισχύει και στις άλλες χώρες, όπου η ανακύκλωση εφαρμόζεται στο σύνολο των απορριμμάτων ενώ η υγειονομική ταφή είναι μια μέθοδος ξεπερασμένη και εγκαταλειμμένη, αφού ο χρόνος ζωής των ΧΥΤΑ είναι μόλις 15-18 έτη. Την ίδια στιγμή η ανακύκλωση δεν έχει όριο ζωής και αφ' ενός προσφέρει στη προστασία του περιβάλλοντος και στο φυσικό οικοσύστημα αφ' έτερου εξοικονομεί ενέργεια, όπως αυτή λ.χ. που θα μπορούσε να εξοικονομηθεί με την ανακύκλωση των υλικών συσκευασίας και χάρτου. Αυτό θα αντιστοιχούσε στην ηλεκτρική ενέργεια που καταναλώνει η πόλη της Αθήνας σε τέσσερις μήνες ! Παράλληλα θα αποφευγόταν η έκλυση 3,84 εκατομμυρίων τόνων διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα. Ποσά απορρίμματα παράγει ο μέσος έλληνας πολίτης σε ένα χρόνο;  Ούτε λίγο, ούτε πολύ πλησιάζει τα 360 κιλά, ενώ το 20% είναι χαρτί. Επομένως σε 13  χρόνια περίπου, ένας άνθρωπος παράγει γύρω στα 1.000 κιλά απορριμμάτων χάρτου, μια ποσότητα που, εάν  την ανακύκλωνε θα μπορούσε να σώσει 17 δέντρα, θα εξοικονομούσε νερό κατά ένα ποσοστό  60% και ενέργεια κατά 40%. Έχω γράψει και παλαιοτέρα για την ανακύκλωση που εφαρμόζεται σε ολόκληρη τη γειτονική Ιταλία , αλλά άρχισε και σε αρκετές πόλεις της χώρας μας, τουλάχιστο για τα βασικά υλικά, χαρτί, αλουμίνιο, γυαλί και πλαστικό. Εμείς θα εξακολουθήσουμε να πετάμε στη χωματερή τα απορρίμματα για αρκετά χρόνια, ακόμη, (έως ότου ολοκληρωθεί το έργο του ΧΥΤΑ), αλλά , πιστεύω ότι πολύ σύντομα θα αρχίσουμε να αναζητάμε διέξοδο στην ανακύκλωση, όταν ο ΧΥΤΑ θα έχει πάψει να αποτελεί λύση, αφού δεν είναι παρά μια μεγάλη δεξαμενή που κάποτε θα γεμίσει. Αυτό όμως πρέπει να ξεκινήσει συνειδητοποιημένα από τους ίδιους τους πολίτες και από τις διάφορες οργανώσεις και μέσα από τους δήμους να αναζητηθούν τρόποι  ανακύκλωσης , όπως –άλλωστε- το επιβάλλει και η νέα νομοθεσία που εφαρμόζεται –υποχρεωτικά-και στην χώρα μας, αφού αποτελεί μια από τις βασικές οδηγίες της Ενωμένης Ευρώπης. Μήπως είναι καιρός να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε περισσότερο ευρωπαϊκά και να βοηθήσουμε τη ζωή μας να γίνει καλύτερη;

Υ.Γ.

Αφορμή για το σημείωμα αυτό μου έδωσε η καλή φίλη κ. Μαίρη Μάρκου, συμβολαιογράφος, την οποία και ευχαριστώ. Είναι ωραία και πολύ χρήσιμη η  συνήθεια της να μαζεύει όλα τα χαρτικά (εφημερίδες, περιοδικά) και να τα πηγαίνει στη… Σκύδρα , όπου υπάρχει κάδος συγκέντρωσης, αφού στην Έδεσσα δεν καταφέρνει να βρει. Συμφωνώ μαζί της ότι πρέπει να κάνουμε –πολλοί μαζί- μια  προσπάθεια για ανακύκλωση  όχι μόνο του χαρτιού, αλλά και μπαταριών (υπάρχουν υποδοχές σε μερικά καταστήματα) και των ηλεκτρονικών υπολογιστών και άλλων ρυπογόνων και τοξικών εξαρτημάτων που τα πετάμε στη χωματερή, όταν παλιώσουν.

Πρωτίστως να ξεκινήσουμε, όμως, από τα απλά.. Είναι απλό σε κάποια σημεία να τοποθετηθούν κάδοι συγκέντρωσης χαρτιού και γυαλιού. Είναι απλό να τοποθετηθούν ένα-δυό σημεία συγκέντρωσης αλουμινίου (κουτάκια αναψυκτικών κ.α)

Στην αρχή δειλά-δειλά, θα γίνει, αργότερα, μια ευχάριστη και πολύτιμη συνήθεια στο καθένα. Με την ικανοποίηση ότι προσφέρουμε  κι εμείς στο περιβάλλον μας.

(Σημ. Τα στοιχεία που αναφέρω, σχετικά με την εξοικονόμηση ενέργειας , τα βρήκα στο 'Ιντερνετ, σε σχετικές σελίδες ανακύκλωσης και οικολογίας, όπως της γνωστής οργάνωσης Greenpeace κλπ. Υπάρχουν πολλές ιστοσελίδες για όποιον ενδιαφέρεται να μάθει και, πραγματικά, είναι εκπληκτικό το τι μαθαίνει κανείς.).

 

«Μια –τυχαία- συνάντηση» του Άρη Παπαγιάννη 10 Φεβ 2007

 

Σήμερα θα ασχοληθώ με ένα θέμα που πολλές φορές το ξεκίνησα, αλλά κάθε τόσο το ανέβαλα για αργότερα. Πήρα, τώρα, τη απόφαση ύστερα από τη πρόσφατη εκδήλωση που έγινε στη  Έδεσσα , με πρωτοβουλία του Συνδέσμου Φιλολόγων Νομού Πέλλας και του Φιλοπρόοδου Συλλόγου Έδεσσας «Μέγας Αλέξανδρος ». Οι δυο αυτοί σύλλογοι συνδιοργάνωσαν και χάρισαν στο κοινό ένα ευχάριστο κυριακάτικο πρωινό  υψηλού πνευματικού επιπέδου, με τη παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του φιλόλογου καθηγητή και συγγραφέα, αλλά και συνεργάτη της Εδεσσαικής, Κωνσταντίνου Σταλίδη, με τίτλο «Στη πυρκαγιά των υδάτων».

Αυτή την εκδήλωση που όσοι δεν την παρακολουθήσαν, τουλάχιστο τη  διάβασαν στο σχετικό ρεπορτάζ, την θεωρώ σαν μια ξεχωριστή στιγμή, για τη πόλη μας, για το συγγραφέα, αλλά και για όλους αυτούς που ασχολούνται με την ανάγνωση λογοτεχνικών κειμένων. Δεν θα αποτολμήσω, ωστόσο, να κάνω αναφορά στη ποιητική συλλογή, ούτε φυσικά κριτική των ποιημάτων, επειδή δεν πιστεύω ότι έχω τις γνώσεις και την ικανότητα για αυτό. Στη ζωή μου έγραψα πολλές χιλιάδες χειρόγραφα γεμάτα άρθρα, ρεπορτάζ, έρευνες, συνεντεύξεις, ειδήσεις. Δεν έγραψα ποτέ ποιήματα και δεν ξέρω αν θα μπορέσω να γράψω. Το να γράψεις  ποιήματα το θεωρώ πολύ δύσκολο και πολύ ξεχωριστό. Έτσι, θαύμασα –για μια, ακόμη, φορά, το πολυσύνθετο ταλέντο του Κ.Γ. Σταλίδη και στη ποιητική συλλογή του, που έχει αυτό τον πρωτότυπο τίτλο και το μόνο που τολμώ να πω είναι ότι, εάν δεν ήταν ένα βιβλίο με υπέροχα ποιήματα θα μπορούσε να είναι –παράλληλα- ένα  λεύκωμα γεμάτο ωραιότατες  παραστάσεις και τοπία . Χρωματιστές  παραστάσεις από τη ζωή και τοπία από την Έδεσσα, τη Μακεδονία, την Ελλάδα. Ο συγγραφέας και ποιητής Κ. Σταλίδης χρησιμοποίησε τη πέννα του με το τρόπο που ο ζωγράφος χρησιμοποιεί το πινέλο και ζωγραφίζει στο καμβά του. Έτσι παρήγαγε ομιλούσες ζωγραφιές που σε συναρπάζουν με το άρωμα της φρεσκάδας τους. « Όσα περίμενα δεν ήρθαν. Κι ήρθαν αυτά, που δεν περίμενα . Και όμως πάντα περιμένω.» Αυτό το εξάστιχο ανάβλυσε μέσα από τις σελίδες του βιβλίου, καθώς έβαλα το δάκτυλο μου, τυχαία, μέσα στα φύλλα του και οφείλω να ομολογήσω ότι με εκφράζει απόλυτα. Αλλά, να που παρασύρθηκα και τόση ώρα μιλάω για τα ποιήματα, ενώ είπα ότι δεν θα το κάνω. Πράγματι, ήθελα να γράψω για τον ερευνητή που πάντα αναρωτιόμουν που τη βρίσκει την υπομονή (και επιμονή) και σκαλίζει τόσες χιλιάδες παλαιά έγγραφα, βιβλία, κείμενα, στα υπόγεια της Μητρόπολης και γράφει για τους Μητροπολίτες της Έδεσσας, για τις εκκλησίες, για τους προεστούς. Πως έχει το χρόνο (και τις δυνατότητες) να αποκρυπτογραφεί επιτύμβιες στήλες, επιγραφές, εικόνες. Πως έχει μαζέψει τόσες πληροφορίες για τα παλαιά επαγγέλματα στην Έδεσσα, για τις οικογένειες, τα ονόματα και τη προέλευση τους.Σε κάθε κείμενο, δεκάδες παραπομπές για τη ταυτότητα της πηγής και της αναφοράς, για να μη υπάρχει αμφισβήτηση αλλά και για να βοηθηθεί ο μελλοντικός ερευνητής. Όλα αυτά με τη σεμνότητα του αρχαιολόγου που δουλεύει αθόρυβα και καρτερικά, μέχρι την αποκάλυψη του ευρήματος αλλά και με τη μεθοδικότητα του καλλιτέχνη που προσέχει τη κάθε λεπτομέρεια στο έργο του.

Τον Κωνσταντίνο Σταλίδη των πρωτοσυνάντησα –τυχαία-μέσα στις σελίδες της «Μακεδονικής Ζωής» του μηνιαίου περιοδικού που διηύθυνε, για πολλά χρόνια, ο Νίκος Μέρτζος και που ήταν ο συνδετικός κρίκος με τους Μακεδόνες της διασποράς.

Από το αρχείο μου ανασύρω το τεύχος του Νοεμβρίου του 1973 (  πέρασαν, σχεδόν, 35 χρόνια) και βρίσκω στη «ταυτότητα» του περιοδικού, ανάμεσα στα ονόματα των συνεργατών: «…Α. Παπαγιάννης,… Κ.Γ. Σταλίδης…». Στο ίδιο τεύχος βρίσκω  μια έρευνα  μου, για  τη καλλιέργεια της πέστροφας στη περιοχή της Έδεσσας και σε κάποια άλλη σελίδα συναντώ μια ιστορική μελέτη του Κ.Γ. Σταλίδη για τα σχολεία της Έδεσσας κατά τη περίοδο της τουρκοκρατίας. Έκτοτε πολλές άλλες συνεργασίες μας φιλοξενήθηκαν στο ίδιο περιοδικό, χωρίς να γνωριζόμαστε, παρά μόνο …εξ αποστάσεως. Τώρα, να εξηγήσω γιατί τα γράφω όλα αυτά. Σε αυτό το τόπο περισεύει η αδιαφορία, η μεμψιμοιρία, η στείρα κριτική. Ο δόλος, η ζήλια, η μικροψυχία. Μας λείπει ο καλός ο λόγος, ο έπαινος , η αναγνώριση. Αυτά που, άλλωστε, δεν μας κοστίζουν και τίποτε. Όλοι όσοι αγαπούν το τόπο και τους ανθρώπους και προσφέρουν με τον τρόπο τους, έχουν την ανάγκη του επαίνου και της αναγνώρισης. Είναι η δύναμη που τους ωθεί να συνεχίσουν. Ασφαλώς, οι ίδιοι δεν θα το ζητήσουν ποτέ από μόνοι τους, επειδή η σεμνότητα τους είναι αρκετή για να τους θωρακίζει με την πρέπουσα αναγνώριση. Όμως, όλοι εμείς τους οφείλουμε τον ειλικρινή μας έπαινο και το χειροκρότημα, σαν ελάχιστο δείγμα ηθικής ανταμοιβής για τις χιλιάδες ώρες που έχουν δαπανήσει πάνω στα έργα τους, για να προσφέρουν στη γνώση, στην ενημέρωση, στη τέχνη, στην επιστήμη και τη Πατρίδα.

Υ.Γ.

Είναι μικρή η αναφορά μου στο μεγάλο συγγραφικό έργο του Κ.Γ. Σταλίδη. Το οποίο δεν είναι απλά λογοτεχνικό. Είναι έργο ιστορικό, ερευνητικό, λεξικογραφικό, αλλά –κυρίως- έργο πατριωτικό και εθνικό. Χωρίς παρωπίδες και φραγμούς, αλλά με βάση την ιστορική αλήθεια και την αδιαμφισβήτητη χειρόγραφη απόδειξη. Και έτσι πρέπει  να ιδωθεί, από φίλους και μη.   

   

«Έλεος, κύριε Δημοσιογράφε!» του Άρη Παπαγιάννη 1η Δεκ 2006

Αναμφίβολα η τηλεόραση είναι μια τεχνολογική κατάκτηση του ανθρώπου και  σαν τέτοια θα μπορούσε να προσφέρει στην ενημέρωση, στην εκπαίδευση και στη ψυχαγωγία. Κάπως έτσι ξεκίνησε και η ελληνική (μη κρατική ) τηλεόραση, αλλά στο δρόμο έχασε τον μπούσουλα και παραπαίει, ψάχνοντας να βρει τον προορισμό της.

Μέσα στη προσπάθεια των καναλιών για  τηλεθέαση και  μεγαλύτερη διαφημιστική πίτα, δεν υπάρχουν κανόνες, ούτε όρια. Μάταια το ΕΣΡ ( Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης) προσπαθεί να ελέγξει (κατασταλτικά) την τηλεοπτική ασυδοσία και να πετύχει αυτό που το Σύνταγμα επιβάλλει, μέσα στα πλαίσια και τα δικαιώματα που παρέχει ο νόμος σε μια Ανεξάρτητη Αρχή. Τα πρόστιμα που επιβάλλονται για τα κακής ποιότητας προγράμματα είναι αυστηρά και συνήθως είναι αριθμητικά πολλαπλάσια του 10.000 (ευρώ) αλλά φαίνεται ότι τα κέρδη, αντίστοιχα, των (κακών)  προγραμμάτων έχουν μεγαλύτερο αριθμητικό υπόλοιπο, ώστε αυτού του είδους οι ποινές να μη πτοούν τους καναλάρχες που έχουν και τη τελική ευθύνη. Έτσι εξηγείται και το ότι το πρόσφατο, μοναδικό για τα ελληνικά ήθη, έγκλημα της δολοφονίας των πέντε κυνηγών το κάλυψαν τα περισσότερα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια σαν πρώτο- αλλά και μοναδικό θέμα τους- σε κεντρικά δελτία ειδήσεων, για αρκετές ημέρες, ωσάν να μη υπήρχε τίποτε άλλο ενδιαφέρον στη χώρα αυτή. Τραγικότερο και αυτού του ιδίου του στυγερού εγκλήματος ήταν το, συνεχές και επαναλαμβανόμενο, τηλεοπτικό «έγκλημα» με τις συνεχείς περιγραφές από όλες τις φάσεις του περιστατικού και με τη βοήθεια όχι μόνο των ηλεκτρονικών γραφημάτων αλλά και της ξεπερασμένης, πλέον, μακέτας, όπου χρησιμοποιήθηκαν  παιδικά παιχνίδια,(!) αυτοκινητάκια και ανθρωπάκια, για να αναπαραστήσουν τους δράστες και τα θύματα. Αυτή και αν είναι πρόοδος!  Μέσα στο κάθε σπίτι, σε ζωντανή μετάδοση ο,τιδήποτε συνθέτει το «εν ψυχρώ» και «δι' ασήμαντον αφορμήν» έγκλημα, με κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια,  έτσι για να εμπεδώσουμε καλά το μάθημα και να μη ξεχάσουμε-προφανώς- ότι σε μερικές περιοχές της επαρχιώτικης Ελλάδας ζει –ακόμη- ο νόμος του ισχυρού. Και εδώ «ισχυρός» είναι όποιος το παίζει «νταής» και έχει και ένα όπλο παραμάσχαλα, που το ελληνικό κράτος του «επέτρεψε» να το κατέχει (και να το χρησιμοποιεί) για να σκοτώνει τα ελάχιστα και απονήρευτα πτηνά του ουρανού. Αυτός, όμως, θεωρώντας ότι το όπλο αποτελεί και μέρος της δικής του εξουσιαστικής δύναμης, προστατεύοντας, δήθεν, το χωράφι του, από κάποιους που άνευ της δικής του αδείας πέρασαν μέσα …πατώντας το τριφύλλι, εφάρμοσε τους δικούς του νόμους, δίκασε και εκτέλεσε επί τόπου τους «παραβάτες».Το γεγονός αυτό καθαυτό με θλίβει, όπως θλίβει και κάθε πολίτη που διαθέτει κοινό νου. Περισσότερο,όμως, με θλίβει το γεγονός της σκύλευσης των νεκρών (αλλά και των ζώντων συγγενών τους) από το τηλεοπτικό «θηρίο» που ακούει στο όνομα «ενημέρωση».Επώνυμοι και ανώνυμοι δημοσιογράφοι των καναλιών ρίχθηκαν σε ένα ανηλεή αγώνα για την «ενημέρωση» μας, περιγράφοντας τις δολοφονίες με οποιοδήποτε τρόπο πίστευαν ότι μπορούσε να εντυπωσιάσει, κυνηγώντας –κυριολεκτικά- του δυστυχείς συγγενείς των θυμάτων,- συζύγους, γονείς και τέκνα- για να τους αποσπάσουν μια δήλωση, μη σεβόμενοι τις τραγικές στιγμές που ζουν οι ίδιοι, αλλά μη σεβόμενοι και τη δική μας ανθρώπινη αντοχή να δεχόμαστε τέτοιους ορυμαγδούς «ερωτήσεων», όπως αυτή που απηύθυνε ο γνωστός τηλεπαρουσιαστής που αποφάσισε να ξαναγυρίσει στο ρεπορτάζ του δρόμου  αντί να αντιληφθεί ότι όπως όλα τα πράγματα στη ζωή έχουν ένα τέλος, έτσι και οι δημοσιογράφοι πρέπει να ξέρουν πότε πρέπει να αποχωρούν, για να μπορούν, να φεύγουν με το κεφάλι ψηλά και όχι με την ουρά υπό τα σκέλια. Διότι, εκτός από τον …αθέατο κόσμο υπάρχει και ο υπαρκτός θεατής που αναρωτιέται:  Ήμαρτον  Θεέ μου, λέγονται τέτοια πράγματα, όπως αυτό το αδιανόητο, που  απηύθυνε προς τη χήρα του ενός εκ των θυμάτων και μάλιστα σε απ' ευθείας σύνδεση, λίγες ώρες μετά το τραγικό συμβάν: «… βλέπω κατακόκκινα τα μάτια σας, φαίνεται ότι κλάψατε,(!) αλλά ταυτόχρονα είστε και ήρεμη,(!!) φαίνεται ότι δεν έχετε συνειδητοποιήσει το γεγονός (!!!)».Προηγούμενα, ανήγγειλε το κοσμοϊστορικό γεγονός της αποκλειστικής συνέντευξης, λέγοντας με περίλυπο ύφος: « έχουμε κοντά μας τη σύζυγο του ενός θύματος και θα έχουμε να πούμε πολλά και ενδιαφέροντα, προηγουμένως, όμως, θα κάνουμε ένα μικρό διαφημιστικό διάλειμμα»,(κατά το οποίο παρελάσανε αυτοκίνητα, σοκολάτες, τράπεζες και άλλα γνωστά προϊόντα της ευδαίμονος ελληνικής καταναλωτικής κοινωνίας). Έλεος, κύριε Δημοσιογράφε!  Έλεος !

Υ.Γ.

Αφού η ελληνική ιδιωτική τηλεόραση έδωσε ρεσιτάλ τηλεβλακείας θεωρώντας το γεγονός του πενταπλού φόνου μοναδική ευκαιρία για μεγαλύτερο μερίδιο τηλεθέασης και αφού όλοι  οι ελληνόπαιδες είδαν σε πολλαπλές αναμεταδόσεις πόσο εύκολα εφαρμόζονται στη πράξη οι ιστορίες του φαρ-Γουέστ, όπου ο κάθε μάγκας κάου-μπόι  βγάζει τη κουμπούρα του και μπαμ και μπουμ καθαρίζει όποιον του χαμογελάσει αμήχανα, έρχεται τώρα –καθυστερημένα – το ΕΣΡ και με γραπτή «υπόδειξη» προς τους ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς, «υποδεικνύει να επιδείξουν ιδιαίτερη προσοχή στο τρόπο παρουσίασης των γεγονότων στα Καλύβια Αγρινίου καθώς και την απαιτούμενη σύνεση, λαμβάνοντας υπόψη, κυρίως, την ανάγκη αποφυγής κλίματος αντεκδίκησης, το τεκμήριο αθωότητας, το σεβασμό της θλίψης και του πόνου των συγγενών  κλπ. κλπ.»  Πράγματα που από μόνα τους είναι αυτονόητα και καμιά «υπόδειξη» κρατικού φορέα δεν θα  ήταν απαραίτητη, εάν λειτουργούσαν σωστά οι απλοί, άγραφοι, κανόνες της ανθρώπινης κοινωνικής συμπεριφοράς αλλά και οι όροι λειτουργίας μιας τηλεόρασης που γνωρίζει το ρόλο της και δεν καπηλεύεται το ανθρώπινο δράμα  και τη δυστυχία .

   

«Ο ζεστός μήνας Αύγουστος» του Άρη Παπαγιάννη 11 Αυγ 2006

Έχει μια μαγεία αυτός ο μήνας , ο Αύγουστος. Κατ' αρχή είναι η Γιορτή της Παναγιάς, ο Δεκαπενταύγουστος. Ύστερα ήταν και το ολόγιομο αυγουστιάτικο φεγγάρι, πριν λίγες μέρες. Είναι και τα μπάνια του λαού , που κορυφώνονται αυτό το μήνα. Όλοι στις παραλίες , στα νησιά . Κυβέρνηση, αντιπολίτευση, δήμαρχοι και νομάρχες εν ενεργεία και (ειδικά φέτος ) οι υποψήφιοι. Κοντά σ' όλα και το δράμα του πολέμου στη Μέση Ανατολή. Εκεί όπου σπαράσσονται οι λαοί μεταξύ τους , εδώ  και χιλιάδες χρόνια . Από την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης,  τότε που έφυγαν οι εβραίοι από την Αίγυπτο , αναζητώντας τη Γη της Επαγγελίας. Διωγμένοι και πρόσφυγες περιπλανήθηκαν σε ολόκληρο τον κόσμο μέχρι να στεριώσουν κάπου .Οι απόγονοι τους τώρα έχουν αντιστρέψει τους όρους, δημιουργώντας άλλους πρόσφυγες ( εκτός από τους νεκρούς και τραυματίες) παίρνοντας εκδίκηση για όσα έχουν υποφέρει και οι ίδιοι. Κοντά σ' αυτά και η διεθνής τρομοκρατία που έκανε και πάλι την εμφάνιση της στο Λονδίνο , αλλά την πρόλαβαν οι διώκτες της πριν αυτή προλάβει να δείξει τα δόντια της , όπως τουλάχιστον είπαν οι αρχές. Δεν πρέπει να έχουν παράπονο τα τηλεοπτικά κανάλια. Μέσα στα νερόβραστα και χιλιοπαιγμένα σήριαλ και τις επαναλήψεις των… χριστουγεννιάτικων σώου, τους έκατσε λαχείο. Γέμισαν τα δελτία με ανταποκρίσεις από τα μέτωπα και τα αεροδρόμια και έτσι η τηλεόραση πήρε τα πάνω της , έστω και με τους αναπληρωματικούς εκφωνητές. Είχαμε και την αποπομπή του Γιάννου Παπαντωνίου από την κοινοβουλευτική ομάδα, για τις δηλώσεις του για την Εμπορική Τράπεζα, αλλά μάλλον του τη φύλαγε ο Γιωργάκης και βρήκε την ευκαιρία , ανώδυνα , να τον κάνει πέρα. Τελικά, τα οπλικά συστήματα  εκτός από  θύματα εν καιρώ πολέμου , έχουν και θύματα εν καιρώ ειρήνης. Όπως έχουν και τις  παράπλευρες απώλειες.

Έχει μια μαγεία αυτός ο μήνας…Στην Έδεσσα, τίποτε δεν θυμίζει  ότι σε δυο μήνες έχουμε εκλογές. Ούτε οι συνδυασμοί , ούτε οι υποψήφιοι είναι, ακόμη, σίγουροι. Κάποιοι που είχαν σκοπό να κατεβούν για σύμβουλοι…ανέκρουσαν πρύμνα. Σε άλλες πόλεις γίνεται σκοτωμός υποψηφίων , στην Έδεσσα τους ψάχνουμε με το…φανάρι του Διογένη. Στενό μαρκάρισμα έχει γίνει σε κάποιους  να μπούνε στο χορό. Μέχρι και ταξίματα έπεσαν, αλλά ματαίως. Σίγουρα τα ψηφοδέλτια θα κλείσουν , όπως πάντα, στις δώδεκα παρά πέντε. Πριν αρκετά χρόνια  ένας συνδυασμός έκλεισε στις δώδεκα …και πέντε, αλλά είχαν φύγει οι γραμματείς του Πρωτοδικείου και έτσι η Έδεσσα μπήκε στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες , ως η μόνη πόλη που κατέβασε  υποψήφιο δήμαρχο που ήξερε ότι εξελέγη …πριν από τις εκλογές, αφού ήταν ο μοναδικός υποψήφιος! Τώρα δεν θα έχουμε , φυσικά , παρόμοιο φαινόμενο, αλλά ίσως έχουμε ένα άλλο που έγινε συνήθεια τα τελευταία χρόνια. Άλλος να ψηφίζεται για δήμαρχος  και άλλος να προκύπτει στη πορεία. Είναι και αυτό από τα πονηρά του εκλογικού συστήματος. Έχουν αφήσει τα παραθυράκια του Νόμου ανοιχτά για να μπαίνουν και να βγαίνουν ,όποτε θέλουν. Και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Εκλέγεσαι δήμαρχος ; Προκύπτεις …βουλευτής ! Παίρνω το καπέλο μου και φεύγω. Βέβαια, για να λέμε και την αλήθεια, ο Παπανδρέου το ξεκαθάρισε: είσαι υποψήφιος δήμαρχος η νομάρχης ; Δεν μπορείς να είσαι και υποψήφιος βουλευτής στις επόμενες εθνικές εκλογές. Απλά πράματα.

Έχει μια μαγεία αυτός ο μήνας. Θάλασσα, ταβερνούλα και ουζάκι, ψάρια (εισαγωγής Τουρκίας και, ίσως Σενεγάλης)-που να φτάσουν τα εγχώρια… Πλοία που χαλάνε στο λιμάνι (όταν δεν χαλάνε μέσα στη θάλασσα) και  καθυστερούν τα δρομολόγια περιμένοντας να ψηφισθεί ο Νόμος που τους δίνει το δικαίωμα να αποσυρθούν όποτε θέλουν και όχι στη τριακονταετία, όπως ήταν παλιά.

Διότι τα αυτοκίνητα και τα αεροπλάνα στα δεκαπέντε χρόνια είναι ,ήδη, σαράβαλα, τα πλοία, όμως , όχι. Τα συντηρεί…το αλάτι. Σαν τις αντζούγιες. Γι' αυτό σας λέω , μου αρέσει πολύ ο ζεστός μήνας Αύγουστος…

 

«Διαχρονικές σκέψεις» του Άρη Παπαγιάννη 1η Ιουλ 2006

 

«Τον μη των κοινών μετέχοντα, ουκ απράγμονα , αλλ'αχρείον νομίζομεν». Τα λόγια αυτά αποδίδονται στον Περικλή , στον στρατηγό και μεγάλο πολιτικό της αρχαίας Αθήνας (668-584 π.Χ.) που , επί των ημερών του, αναδείχθηκε  σε όλο του το μεγαλείο το αθάνατο ελληνικό πνεύμα και η ελληνική δημοκρατία. («Χρυσούς Αιών του Περικλέους»). Για όσους δεν τα πηγαίνουν καλά με τα αρχαία ελληνικά , σε μια ελεύθερη μετάφραση τα λόγια αυτά επισημαίνουν την ανάγκη να συμμετέχουν όλοι στα κοινά , ενώ όποιον δεν συμμετέχει , ο Περικλής δεν τον θεωρεί απλά αμέτοχο αλλά άχρηστο. Αυτά τα λόγια του Περικλή χρησιμοποίησε σαν υπότιτλο στο μικρό βιβλίο –πόνημα που εξέδωσε το 1949, δηλαδή πριν από 57 ολόκληρα χρόνια, με τον τίτλο « Η Έδεσσα, Σήμερα και εις το Μέλλον», ο Κωνσταντίνος Σιβένας, πρώην Δήμαρχος Έδεσσας και πρώην Βουλευτής Ν. Πέλλας , οδοντίατρος το επάγγελμα , που με την ιδιόγραφη διαθήκη του (ένας ύμνος φιλοπατρίας και φιλαλληλίας, αλλά θα ασχοληθώ σε άλλο σημείωμα μου με αυτήν) δώρισε το σπίτι του στο Δήμο Έδεσσας για να στεγασθεί το Λαογραφικό Μουσείο Έδεσσας, όπως και έγινε αρκετά χρόνια αργότερα. Γράφει , λοιπόν, σε αυτό το μικρό (μόλις 40 σελίδων) βιβλίο του ο αείμνηστος Κων. Σιβένας, μεταξύ των άλλων και τα εξής , τα οποία τα θεωρώ όχι μόνο εξόχως ενδιαφέροντα για τον χαρακτηρισμό των εδεσσαίων , αλλά και διαχρονικά , δηλαδή επίκαιρα –και σήμερα – όσο ποτέ: « Στο ζήτημα της εκλογής των Δημοτικών Αρχόντων ,δεν πρέπει να επεμβαίνουν τα κόμματα , αλλά να αφήνουν τον λαό να εκλέξη ελεύθερα τους άρχοντας του. Είναι λυπηρό να εισέρχονται εις την διοίκησι του Δήμου πρόσωπα τα οποία δεν έχουν έρεισμα ηθικόν  αλλά χρησιμοποιούν κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο δια να επιπλεύσουν και ερχόμενα εις την αρχήν άγονται και φέρονται από άλλους και γίνονται όργανα τρίτων , επί ζημία των συμφερόντων της πόλεως .Όσοι κρίνονται κατάλληλοι ότι έχουν το ψυχικό σθένος και την ηθική δύναμι να αναλάβουν το βάρος της διοικήσεως του Δήμου και να προσφέρουν τας υπηρεσίας των εις τον τόπον των, πρέπει να επιστρατεύονται εν ανάγκη υπό του λαού δια να τον υπηρετήσουν. Δεν επιτρέπεται εις κανένα  να αποφεύγη να προσφέρη τας υπηρεσίας του προς την πατρίδα του , οσάκις του ζητούνται. Είναι καιρός να σταματήσει η μεγάλη αδιαφορία , η οποία παρατηρείται ανέκαθεν εις την Έδεσσαν εκ μέρους των ηθικών και εντίμων πολιτών και καλών οικοκυραίων , οι οποίοι ,από συστήματος, αποφεύγουν να αναμιγνύονται εις την διοίκησιν είτε του Δήμου, είτε των οργανώσεων και των σωματείων αυτής. Χάρις εις την αδιαφορίαν αυτήν των ηθικών στοιχείων υπεισέρχονται εις τας διοικήσεις συνήθως οι φαύλοι, οι αρριβίσται και οι συμφεροντολόγοι και εκμεταλλευταί .Είναι γνωστόν ότι εις άλλας πόλεις , προκειμένου να γίνη εκλογή όχι μόνον δημοτικών αρχόντων αλλά και δια σωματεία ακόμη και συντεχνίας , διεξάγεται μια άμιλλα και ένας ευγενής ανταγωνισμός μεταξύ των καλλιτέρων από τα μέλη των διότι θεωρούν τιμή τους να διοικήσουν το σωματείο τους.Αντιθέτως εδώ στην Έδεσσα αι εκλογαί αυταί αφίνουν ασιγκίνητα και αδιάφορα όλα τα ηθικά στελέχη και έτσι βλέπουμε να πέφτουν αι διοικήσεις εις τα χέρια επιτηδείων και συμφεροντολόγων η εις εκείνα από τα μέλη , τα οποία είναι βολικά …» « Αλλοίμονον εις την πόλιν εκείνην , εις την διοίκησιν της οποίας υπεισέρχονται Δήμαρχοι και Δημοτικοί Σύμβουλοι, αρριβίσται , επιπόλαιοι , τυχοδιώκται, λαοπλάνοι και εκμεταλλευταί των αδυναμιών του λαού…»

«Ο Δήμος είναι προ παντός ένα μεγάλο οικοκυριό και εκείνος ο οποίος δεν μπόρεσε να ευδοκιμήση εις τον ιδιωτικόν του βίον είναι ακατάλληλος και επιβλαβής να διοικήση ένα Δήμον.»

Έγραψα τα παραπάνω αποσπάσματα του βιβλίου, στη τύχη, -διατηρώντας , παράλληλα και τη σύνταξη και την ορθογραφία, εκτός από το σημείο της …υπογεγραμμένης που δεν διαθέτει, δυστυχώς, ο ηλεκτρονικός υπολογιστής μου. Δεν χρειάζεται, νομίζω , ούτε να συμπληρώσω , ούτε να προσθέσω  αλλά ούτε και να σχολιάσω τίποτε απολύτως. Οι σκέψεις αυτές του παλιού Δημάρχου της Έδεσσας , αλλά και έντιμου και φιλοσοφημένου ανθρώπου Κ. Σιβένα , πριν από μισό αιώνα, γραμμένες μετά την αντάρα του πολέμου και του μετέπειτα εμφύλιου σπαραγμού, τότε που ο τόπος μας έκανε δειλά-δειλά τις πρώτες προσπάθειες να ορθοποδήσει και να απομακρύνει τις στάχτες και τα ερείπια, είναι και σήμερα επίκαιρες και με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο, όπως , φαντάζομαι και τους περισσότερους (θα τολμούσα να πω, όλους ) από εσάς τους εκλεκτούς αναγνώστες μου. Όμως, στο θέμα και στα διαχρονικά χαρακτηριστικά στοιχεία των εδεσσαίων ,θα επανέλθω σύντομα.

Υ.Γ.

Θερμές ευχαριστίες εκφράζω στο καλό μου φίλο και κάποτε συνεργάτη στην αθλητική δημοσιογραφία , ερασιτέχνη αθλητικογράφο της εποχής του ένδοξου τοπικού αθλητισμού και ποδοσφαίρου , Κώστα Κεχαγιά, που είχε τη καλοσύνη να μου δώσει το ένα και μοναδικό αντίτυπο αυτού του μικρού βιβλίου του Κων. Σιβένα για να πλουτίσει τη βιβλιοθήκη μου. Ο συγγραφέας του το είχε δώσει , σε ένδειξη εκτίμησης και συνεργασίας (οδοντίατρος ο Κων. Σιβένας  και οδοντοτεχνίτης ο Κων. Κεχαγιάς) τον Ιούνιο του 1956, όπως φαίνεται και στο σημείωμα που είναι γραμμένο με πέννα .

Γιατί, άραγε; ΤΟΥ ΑΡΗ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗ 10 Ιουν 2006

Όταν έρχεται η μέρα και η ώρα να γράψω αυτό το κείμενο , κάθε εβδομάδα,–χωρίς να έχω βρει ακόμη το θέμα- τότε βιώνω την πιο έντονη αίσθηση διλήμματος και προβληματισμού. Κατ' αρχή θέλω να γράψω για τα τοπικά προβλήματα ,αλλά αναγκαστικά θα πρέπει να αναφερθώ και σε πρόσωπα που αυτή τη περίοδο ασκούν τη διαχείριση των τοπικών θεμάτων , με όποια ιδιότητα έχουν , είτε με την  έννοια του αιρετού είτε με αυτή του διορισμένου. Ποιος,  όμως , δέχεται με ευχαρίστηση τη κριτική , ιδιαίτερα την αρνητική; Έτσι , αναγκαστικά δυσαρεστούνται κάποιοι (που το δείχνουν και παντοιοτρόπως) -ζούμε σε μια μικρή κοινωνία , όπου οι ανοχές στη κριτική είναι μικρές- , αφού μερικοί δεν γνωρίζουν ακόμη ότι ο έλεγχος αφορά την άσκηση της δημόσιας λειτουργίας την οποία κάνουν με την δημόσια ιδιότητα τους και όχι, ασφαλώς , την ιδιωτική τους ζωή την οποία όλοι οφείλουν να σέβονται .Από την άλλη , τώρα που εισήλθαμε σε –οιονεί-προεκλογική περίοδο , μερικοί θα πιστέψουν ότι άρχισα να κάνω προπαγάνδα υπέρ η κατά του ενός η του άλλου υποψηφίου και αυτό ενέχει τον κίνδυνο να με τοποθετήσουν- κατά τα γραφόμενα- στο ένα η στο άλλο στρατόπεδο. Συνεπώς , η μόνη λύση να μη κάνω εχθρούς είναι η να γράψω ότι όλα είναι όμορφα και ωραία σ' αυτό το τόπο , η να ασχολούμαι με ανάλαφρα θεματάκια που είναι εύπεπτα και …δροσιστικά και , συνεπώς,  αποδεκτά από όλους . Έτσι, προτιμώ μια μέση οδό, που χωρίς να αποχρωματίζει την σημερινή πραγματικότητα , κρατάει και αποστάσεις από τους πρωταγωνιστές.

Σήμερα , λοιπόν, θα κάνω μερικές επιγραμματικές αναφορές σε κάποια πράγματα που μου κάνουν συνεχόμενη εντύπωση και για μεγάλο χρονικό διάστημα , όπως :

-             Μιλάμε για τη καταστροφή του πράσινου (σε σημείο , μάλιστα, που να ανατραπεί και η ανέγερση του μουσείου-δωρεάς –εύχομαι όχι οριστικά), αλλά ελάχιστοι από εμάς κάνουμε μια προσπάθεια να γίνει πράξη το σύνθημα «περισσότερο πράσινο». Άραγε, πόσοι κάνουν την απλή –απλούστατη κίνηση , τώρα την Άνοιξη και το Καλοκαίρι, να βάλουν το πράσινο και τα λουλούδια στη ζωή τους; Πόσοι από αυτούς που ζουν στα σύγχρονα κλουβιά , τις πολυκατοικίες, έχουν βάλει γλάστρες με λουλούδια και πρασινάδα στα μπαλκόνια τους για να δώσουν , έτσι, περισσότερο χρώμα στη ζωή τους;

-             Μιλάμε για το κυκλοφοριακό πρόβλημα και αναρωτιέμαι εάν όλα αυτά τα αυτοκίνητα που είναι αραγμένα , κάθε μέρα , στους κεντρικούς δρόμους , είναι-τελικά- απαραίτητα στο κάτοχο τους , για τη μετακίνηση μέσα στη πόλη , όπου σε καμιά περίπτωση δυο σημεία , διαμετρικά αντίθετα δεν  απέχουν περισσότερο από 500-800 μέτρα;

-             Μιλάμε για τη καθαριότητα  και αναρωτιέμαι γιατί , ενώ υπάρχουν αρκετοί οδοκαθαριστές που καταβάλουν , καθημερινά, φιλότιμες προσπάθειες , τελικά υπάρχουν τόσα σκουπίδια στους δρόμους , ενώ σε πόλεις του ευρωπαϊκού βορρά ούτε οδοκαθαριστές βλέπεις ούτε και σκουπίδια. Μήπως είναι και η εμπεδωμένη συνείδηση μας του ρυπογόνου πολίτη;

-             Αναρωτιέμαι γιατί, άραγε, από όσο θυμάμαι εγώ, δεν έχουν πλυθεί οι δρόμοι ποτέ στο παρελθόν (σε άλλες πόλεις αυτό γίνεται σε τακτική –και καθημερινή- συχνότητα ) αλλά αφήνουμε και αυτή τη δουλειά να τη κάνει ο καλός θεός… με τις βροχούλες!

-             Αναρωτιέμαι γιατί όλοι αυτοί οι …ευτυχισμένοι ιδιοκτήτες των «διατηρητέων» στο Βαρόσι , τελικά, δεν αντιλαμβάνονται ότι μόνα τους τα σπίτια δεν πρόκειται να γίνουν , εάν δεν διεκδικήσουν αυτά που το κράτος τους στερεί , με το εύκολο τέχνασμα της «προστασίας».

-             Αναρωτιέμαι γιατί δεν μοιάζουμε καθόλου στους γείτονες μας Ναουσαίους που μόλις αντιμετώπισαν το έντονο πρόβλημα της ανεργίας στη πόλη τους , με το κλείσιμο των εργοστασίων, ξεσήκωσαν το σύμπαν , και με τη συμπαράσταση των τοπικών τους βουλευτών και αρχών –αλλά και σωματείων- πέτυχαν τη δικαίωση τους, με επείγουσα νομοθετική ρύθμιση.

Αλλά, όπως , φαίνεται οι απορίες μου δεν έχουν τέλος , γιαυτό , καλύτερα να σταματήσω εδώ , αφού τελειώνει και ο χώρος της στήλης.

Υ.Γ.

Στη φωτογραφία, η πλατεία Ελευθερίας σε ώρα κυκλοφοριακού… εμφράγματος. Παράνομα σταθμευμένα αυτοκίνητα ,κάτω από απαγορευτική πινακίδα (σε πρώτο πλάνο) πάνω στον …αλήστου μνήμης φωτεινό σηματοδότη, κατάλοιπο άλλης εποχής. Στο βάθος, βυτίο με χημικά από εργοστάσιο γειτονικής περιοχής και άλλα οχήματα σε πλήρη ακινησία.

«Η ευθύνη και το δικαίωμα» του Άρη Παπαγιάννη 22 Απρ 2006

Αυτό το κακό με τα τραγικά δυστυχήματα στις ισόπεδες και ανισόπεδες διαβάσεις του ΟΣΕ είναι κάτι που δεν έχει προηγούμενο. Η πολύνεκρη σύγκρουση του τρένου «ιντερσιτυ» με φορτηγό , έξω από τη Δράμα ,(αλλά και πρόσφατα ,στη περιοχή της Σκύδρας) φέρνει , για μια ακόμη φορά, στην επικαιρότητα ένα θέμα στο οποίο πρέπει να σκύψουν με μεγάλη προσοχή και σύνεση όλοι. Κράτος και πολίτες. Κατ αρχή η Πολιτεία . Τι έχει κάνει για να προστατεύσει τη ζωή των πολιτών της από τέτοιου είδους δυστυχήματα ;  Και όταν λέμε Πολιτεία , εννοούμε και τον Οργανισμό Σιδηροδρόμων , που είναι το ίδιο το Κράτος , διότι είναι ένας από τους λίγους , ακόμη, κρατικούς οργανισμούς που παραμένει αμιγώς κρατική υπηρεσία , με ό,τι αυτό συνεπάγεται : και στο τρόπο σκέψης και στο τρόπο λειτουργίας , η δομή και η λειτουργία του οργανισμού αυτού (κάθετα και οριζόντια ) απέχει κατά πολύ αυτής των σύγχρονων ιδιωτικών εταιριών . Δεν αρκούν, μόνο, οι φιλότιμες προσπάθειες , που πολλές φορές υπερβαίνουν και τα όρια του καλώς νοούμενου καθήκοντος , εκ μέρους των υπαλλήλων του κρατικού οργανισμού. Η συμπαθής τάξη των σιδηροδρομικών , εργαζόμενη σκληρά και συνειδητά στη πλειοψηφία της , καλύπτει –συνήθως- τα μεγάλα κενά που αφήνει η ηγεσία του , η οποία εφαρμόζει μια πολιτική του τύπου «όποιος θέλει, ας ταξιδέψει με τρένο. Εμείς αυτοί είμαστε». Όμως, ο τρόπος αυτός της σκέψης είναι μέγα λάθος. Σε μια εποχή που όλα αλλάζουν καθημερινά, που η τεχνολογία έγινε ασύλληπτη , δεν είναι δυνατό ο σιδηρόδρομος να αποτελεί τον "εφιάλτη" της ζωής του ελληνικού επιβατικού κοινού. Τόσο των επιβατών αυτού του μέσου , όσο και των επιβατών των αυτοκινήτων (μικρών η μεγάλων) που αναγκάζονται να διαβαίνουν , πολλές φορές την ημέρα τις φυλασσόμενες και μη , ισόπεδες διαβάσεις. Με ελάχιστες εξαιρέσεις , το τροχαίο υλικό είναι το χειρότερο όλων των χωρών της ευρωπαϊκής ένωσης. Με ελάχιστες εξαιρέσεις , το σιδηροδρομικό δίκτυο είναι από τα χειρότερα της Ευρώπης. Τέλος, με ελάχιστες εξαιρέσεις η συνέπεια στο ωράριο των δρομολογίων (αναχωρήσεις , αφίξεις) είναι κακή.

Πρέπει να ομολογήσουμε ότι τα τελευταία χρόνια, κάτι άρχισε να …κινείται στους σιδηροδρόμους και υπάρχει μια αισθητή αντίληψη για τις προσπάθειες που γίνονται , ώστε να αλλάξει και η γενική εντύπωση . Δυστυχώς τα βήματα αυτά είναι μικρά και αργά. Η σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης –Έδεσσας- Φλώρινας έχει βελτιωθεί σε πολλά σημεία, όμως ακόμη και σήμερα το τμήμα Έδεσσας- Φλώρινας –Κοζάνης δεν λειτουργεί.(Πρόσφατα δόθηκε το τμήμα μέχρι το Αμύνταιο).Τα τρένα που έχουν δρομολογηθεί σε αυτή τη γραμμή έχουν συμπληρώσει προ πολλού το ευρωπαϊκό όριο ηλικίας και , ήδη, έπρεπε να έχουν αποσυρθεί από τη κυκλοφορία. Συχνά  έχουν βλάβες στη πορεία και οι επιβάτες αναγκάζονται να επιβιβάζονται σε άλλο τρένο η να περιμένουν την αποκατάσταση της βλάβης. Το τρένο ποιότητας «ρειλμπας» που είχε εμφανισθεί (για ελάχιστα δρομολόγια ημερησίως) ανακλήθηκε , για να προσφέρει τις υπηρεσίες του στη προαστιακή γραμμή Αθηνών –Κορίνθου, με πυκνά δρομολόγια ημερησίως. Η δικαιολογία του οργανισμού είναι πως η γραμμή αυτή είναι προσοδοφόρα για τον ΟΣΕ , αλλά λησμονούν οι αρμόδιοι πως , όταν το ρειλμπας είχε δρομολογηθεί στην Έδεσσα (Βέροια-Νάουσα) η πληρότητα στα δρομολόγια του συγκεκριμένου οχήματος , ήταν 100%. Το τρένο «ιντερσιτυ» που έκανε το δρομολόγιο Κοζάνης-Έδεσσας- Αθηνών  (χωρίς μετεπιβίβαση στο Πλατύ) καταργήθηκε , εδώ και χρόνια, λόγω «μειωμένης επιβατικής κίνησης». Με αυτή τη λογική θα έπρεπε ολόκληρος ο οργανισμός των σιδηρόδρομων να έχει κλείσει πριν από χρόνια λόγω  του ελλείμματος που παρουσιάζει και στηρίζεται χάρη στους φόρους που πληρώνουν οι έλληνες πολίτες.

Ωστόσο, μου κάνει μεγάλη εντύπωση η αδιαφορία των συλλογικών φορέων του τόπου μας , της ευρύτερης περιοχής και όχι μόνο της Έδεσσας και του Νομού Πέλλας. Που είναι τα εργατικά συνδικάτα των Νομών Ημαθίας –Πέλλας , να ξεσηκωθούν και να ζητήσουν , μαζί με νομάρχες , δημάρχους  και βουλευτές , από τον ΟΣΕ , της επαναδρομολόγηση των τρένων ποιότητας και Ιντερσίτυ, για Θεσσαλονίκη και Αθήνα , αντίστοιχα; Το τρένο σαν μέσο μεταφοράς είναι το μέσο της λαϊκής τάξης , των εργατών και μισθοσυντήρητων , κυρίως, και τα σωματεία αυτά , μαζί με άλλες υπαλληλικές οργανώσεις θα έπρεπε να ασχοληθούν περισσότερο, αφού τίποτε δεν γίνεται από μόνο  του .

Το δικαίωμα δεν μας το χαρίζουν, είναι κατάκτηση.

Υ.Γ.

Άφησα στο τέλος την ευθύνη που έχουν οι οδηγοί –παραβάτες , στα σιδηροδρομικά ατυχήματα , όταν διασχίζουν τις ισόπεδες διαβάσεις , χωρίς να υπακούουν στις φωτεινές και ηχητικές σημάνσεις και χωρίς να ελέγξουν , με προσωπική ευθύνη, αφού και οι σηματοδότες ,πολλές φορές, παρουσιάζουν βλάβες.

Η μείωση των ατυχημάτων είναι ευθύνη και καθήκον όλων . Έναντι του εαυτού μας , της οικογενείας  μας και της πατρίδας μας. Ιδιαίτερα αυτές τις Άγιες Μέρες.

Καλό Πάσχα, Καλή Ανάσταση.