Όταν έρχεται η μέρα και η ώρα να γράψω αυτό το κείμενο , κάθε εβδομάδα,–χωρίς να έχω βρει ακόμη το θέμα- τότε βιώνω την πιο έντονη αίσθηση διλήμματος και προβληματισμού. Κατ' αρχή θέλω να γράψω για τα τοπικά προβλήματα ,αλλά αναγκαστικά θα πρέπει να αναφερθώ και σε πρόσωπα που αυτή τη περίοδο ασκούν τη διαχείριση των τοπικών θεμάτων , με όποια ιδιότητα έχουν , είτε με την έννοια του αιρετού είτε με αυτή του διορισμένου. Ποιος, όμως , δέχεται με ευχαρίστηση τη κριτική , ιδιαίτερα την αρνητική; Έτσι , αναγκαστικά δυσαρεστούνται κάποιοι (που το δείχνουν και παντοιοτρόπως) -ζούμε σε μια μικρή κοινωνία , όπου οι ανοχές στη κριτική είναι μικρές- , αφού μερικοί δεν γνωρίζουν ακόμη ότι ο έλεγχος αφορά την άσκηση της δημόσιας λειτουργίας την οποία κάνουν με την δημόσια ιδιότητα τους και όχι, ασφαλώς , την ιδιωτική τους ζωή την οποία όλοι οφείλουν να σέβονται .Από την άλλη , τώρα που εισήλθαμε σε –οιονεί-προεκλογική περίοδο , μερικοί θα πιστέψουν ότι άρχισα να κάνω προπαγάνδα υπέρ η κατά του ενός η του άλλου υποψηφίου και αυτό ενέχει τον κίνδυνο να με τοποθετήσουν- κατά τα γραφόμενα- στο ένα η στο άλλο στρατόπεδο. Συνεπώς , η μόνη λύση να μη κάνω εχθρούς είναι η να γράψω ότι όλα είναι όμορφα και ωραία σ' αυτό το τόπο , η να ασχολούμαι με ανάλαφρα θεματάκια που είναι εύπεπτα και …δροσιστικά και , συνεπώς, αποδεκτά από όλους . Έτσι, προτιμώ μια μέση οδό, που χωρίς να αποχρωματίζει την σημερινή πραγματικότητα , κρατάει και αποστάσεις από τους πρωταγωνιστές.
Σήμερα , λοιπόν, θα κάνω μερικές επιγραμματικές αναφορές σε κάποια πράγματα που μου κάνουν συνεχόμενη εντύπωση και για μεγάλο χρονικό διάστημα , όπως :
- Μιλάμε για τη καταστροφή του πράσινου (σε σημείο , μάλιστα, που να ανατραπεί και η ανέγερση του μουσείου-δωρεάς –εύχομαι όχι οριστικά), αλλά ελάχιστοι από εμάς κάνουμε μια προσπάθεια να γίνει πράξη το σύνθημα «περισσότερο πράσινο». Άραγε, πόσοι κάνουν την απλή –απλούστατη κίνηση , τώρα την Άνοιξη και το Καλοκαίρι, να βάλουν το πράσινο και τα λουλούδια στη ζωή τους; Πόσοι από αυτούς που ζουν στα σύγχρονα κλουβιά , τις πολυκατοικίες, έχουν βάλει γλάστρες με λουλούδια και πρασινάδα στα μπαλκόνια τους για να δώσουν , έτσι, περισσότερο χρώμα στη ζωή τους;
- Μιλάμε για το κυκλοφοριακό πρόβλημα και αναρωτιέμαι εάν όλα αυτά τα αυτοκίνητα που είναι αραγμένα , κάθε μέρα , στους κεντρικούς δρόμους , είναι-τελικά- απαραίτητα στο κάτοχο τους , για τη μετακίνηση μέσα στη πόλη , όπου σε καμιά περίπτωση δυο σημεία , διαμετρικά αντίθετα δεν απέχουν περισσότερο από 500-800 μέτρα;
- Μιλάμε για τη καθαριότητα και αναρωτιέμαι γιατί , ενώ υπάρχουν αρκετοί οδοκαθαριστές που καταβάλουν , καθημερινά, φιλότιμες προσπάθειες , τελικά υπάρχουν τόσα σκουπίδια στους δρόμους , ενώ σε πόλεις του ευρωπαϊκού βορρά ούτε οδοκαθαριστές βλέπεις ούτε και σκουπίδια. Μήπως είναι και η εμπεδωμένη συνείδηση μας του ρυπογόνου πολίτη;
- Αναρωτιέμαι γιατί, άραγε, από όσο θυμάμαι εγώ, δεν έχουν πλυθεί οι δρόμοι ποτέ στο παρελθόν (σε άλλες πόλεις αυτό γίνεται σε τακτική –και καθημερινή- συχνότητα ) αλλά αφήνουμε και αυτή τη δουλειά να τη κάνει ο καλός θεός… με τις βροχούλες!
- Αναρωτιέμαι γιατί όλοι αυτοί οι …ευτυχισμένοι ιδιοκτήτες των «διατηρητέων» στο Βαρόσι , τελικά, δεν αντιλαμβάνονται ότι μόνα τους τα σπίτια δεν πρόκειται να γίνουν , εάν δεν διεκδικήσουν αυτά που το κράτος τους στερεί , με το εύκολο τέχνασμα της «προστασίας».
- Αναρωτιέμαι γιατί δεν μοιάζουμε καθόλου στους γείτονες μας Ναουσαίους που μόλις αντιμετώπισαν το έντονο πρόβλημα της ανεργίας στη πόλη τους , με το κλείσιμο των εργοστασίων, ξεσήκωσαν το σύμπαν , και με τη συμπαράσταση των τοπικών τους βουλευτών και αρχών –αλλά και σωματείων- πέτυχαν τη δικαίωση τους, με επείγουσα νομοθετική ρύθμιση.
Αλλά, όπως , φαίνεται οι απορίες μου δεν έχουν τέλος , γιαυτό , καλύτερα να σταματήσω εδώ , αφού τελειώνει και ο χώρος της στήλης.
Υ.Γ.
Στη φωτογραφία, η πλατεία Ελευθερίας σε ώρα κυκλοφοριακού… εμφράγματος. Παράνομα σταθμευμένα αυτοκίνητα ,κάτω από απαγορευτική πινακίδα (σε πρώτο πλάνο) πάνω στον …αλήστου μνήμης φωτεινό σηματοδότη, κατάλοιπο άλλης εποχής. Στο βάθος, βυτίο με χημικά από εργοστάσιο γειτονικής περιοχής και άλλα οχήματα σε πλήρη ακινησία.
