Σήμερα θα ασχοληθώ με ένα θέμα που πολλές φορές το ξεκίνησα, αλλά κάθε τόσο το ανέβαλα για αργότερα. Πήρα, τώρα, τη απόφαση ύστερα από τη πρόσφατη εκδήλωση που έγινε στη Έδεσσα , με πρωτοβουλία του Συνδέσμου Φιλολόγων Νομού Πέλλας και του Φιλοπρόοδου Συλλόγου Έδεσσας «Μέγας Αλέξανδρος ». Οι δυο αυτοί σύλλογοι συνδιοργάνωσαν και χάρισαν στο κοινό ένα ευχάριστο κυριακάτικο πρωινό υψηλού πνευματικού επιπέδου, με τη παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του φιλόλογου καθηγητή και συγγραφέα, αλλά και συνεργάτη της Εδεσσαικής, Κωνσταντίνου Σταλίδη, με τίτλο «Στη πυρκαγιά των υδάτων».
Αυτή την εκδήλωση που όσοι δεν την παρακολουθήσαν, τουλάχιστο τη διάβασαν στο σχετικό ρεπορτάζ, την θεωρώ σαν μια ξεχωριστή στιγμή, για τη πόλη μας, για το συγγραφέα, αλλά και για όλους αυτούς που ασχολούνται με την ανάγνωση λογοτεχνικών κειμένων. Δεν θα αποτολμήσω, ωστόσο, να κάνω αναφορά στη ποιητική συλλογή, ούτε φυσικά κριτική των ποιημάτων, επειδή δεν πιστεύω ότι έχω τις γνώσεις και την ικανότητα για αυτό. Στη ζωή μου έγραψα πολλές χιλιάδες χειρόγραφα γεμάτα άρθρα, ρεπορτάζ, έρευνες, συνεντεύξεις, ειδήσεις. Δεν έγραψα ποτέ ποιήματα και δεν ξέρω αν θα μπορέσω να γράψω. Το να γράψεις ποιήματα το θεωρώ πολύ δύσκολο και πολύ ξεχωριστό. Έτσι, θαύμασα –για μια, ακόμη, φορά, το πολυσύνθετο ταλέντο του Κ.Γ. Σταλίδη και στη ποιητική συλλογή του, που έχει αυτό τον πρωτότυπο τίτλο και το μόνο που τολμώ να πω είναι ότι, εάν δεν ήταν ένα βιβλίο με υπέροχα ποιήματα θα μπορούσε να είναι –παράλληλα- ένα λεύκωμα γεμάτο ωραιότατες παραστάσεις και τοπία . Χρωματιστές παραστάσεις από τη ζωή και τοπία από την Έδεσσα, τη Μακεδονία, την Ελλάδα. Ο συγγραφέας και ποιητής Κ. Σταλίδης χρησιμοποίησε τη πέννα του με το τρόπο που ο ζωγράφος χρησιμοποιεί το πινέλο και ζωγραφίζει στο καμβά του. Έτσι παρήγαγε ομιλούσες ζωγραφιές που σε συναρπάζουν με το άρωμα της φρεσκάδας τους. « Όσα περίμενα δεν ήρθαν. Κι ήρθαν αυτά, που δεν περίμενα . Και όμως πάντα περιμένω.» Αυτό το εξάστιχο ανάβλυσε μέσα από τις σελίδες του βιβλίου, καθώς έβαλα το δάκτυλο μου, τυχαία, μέσα στα φύλλα του και οφείλω να ομολογήσω ότι με εκφράζει απόλυτα. Αλλά, να που παρασύρθηκα και τόση ώρα μιλάω για τα ποιήματα, ενώ είπα ότι δεν θα το κάνω. Πράγματι, ήθελα να γράψω για τον ερευνητή που πάντα αναρωτιόμουν που τη βρίσκει την υπομονή (και επιμονή) και σκαλίζει τόσες χιλιάδες παλαιά έγγραφα, βιβλία, κείμενα, στα υπόγεια της Μητρόπολης και γράφει για τους Μητροπολίτες της Έδεσσας, για τις εκκλησίες, για τους προεστούς. Πως έχει το χρόνο (και τις δυνατότητες) να αποκρυπτογραφεί επιτύμβιες στήλες, επιγραφές, εικόνες. Πως έχει μαζέψει τόσες πληροφορίες για τα παλαιά επαγγέλματα στην Έδεσσα, για τις οικογένειες, τα ονόματα και τη προέλευση τους.Σε κάθε κείμενο, δεκάδες παραπομπές για τη ταυτότητα της πηγής και της αναφοράς, για να μη υπάρχει αμφισβήτηση αλλά και για να βοηθηθεί ο μελλοντικός ερευνητής. Όλα αυτά με τη σεμνότητα του αρχαιολόγου που δουλεύει αθόρυβα και καρτερικά, μέχρι την αποκάλυψη του ευρήματος αλλά και με τη μεθοδικότητα του καλλιτέχνη που προσέχει τη κάθε λεπτομέρεια στο έργο του.
Τον Κωνσταντίνο Σταλίδη των πρωτοσυνάντησα –τυχαία-μέσα στις σελίδες της «Μακεδονικής Ζωής» του μηνιαίου περιοδικού που διηύθυνε, για πολλά χρόνια, ο Νίκος Μέρτζος και που ήταν ο συνδετικός κρίκος με τους Μακεδόνες της διασποράς.
Από το αρχείο μου ανασύρω το τεύχος του Νοεμβρίου του 1973 ( πέρασαν, σχεδόν, 35 χρόνια) και βρίσκω στη «ταυτότητα» του περιοδικού, ανάμεσα στα ονόματα των συνεργατών: «…Α. Παπαγιάννης,… Κ.Γ. Σταλίδης…». Στο ίδιο τεύχος βρίσκω μια έρευνα μου, για τη καλλιέργεια της πέστροφας στη περιοχή της Έδεσσας και σε κάποια άλλη σελίδα συναντώ μια ιστορική μελέτη του Κ.Γ. Σταλίδη για τα σχολεία της Έδεσσας κατά τη περίοδο της τουρκοκρατίας. Έκτοτε πολλές άλλες συνεργασίες μας φιλοξενήθηκαν στο ίδιο περιοδικό, χωρίς να γνωριζόμαστε, παρά μόνο …εξ αποστάσεως. Τώρα, να εξηγήσω γιατί τα γράφω όλα αυτά. Σε αυτό το τόπο περισεύει η αδιαφορία, η μεμψιμοιρία, η στείρα κριτική. Ο δόλος, η ζήλια, η μικροψυχία. Μας λείπει ο καλός ο λόγος, ο έπαινος , η αναγνώριση. Αυτά που, άλλωστε, δεν μας κοστίζουν και τίποτε. Όλοι όσοι αγαπούν το τόπο και τους ανθρώπους και προσφέρουν με τον τρόπο τους, έχουν την ανάγκη του επαίνου και της αναγνώρισης. Είναι η δύναμη που τους ωθεί να συνεχίσουν. Ασφαλώς, οι ίδιοι δεν θα το ζητήσουν ποτέ από μόνοι τους, επειδή η σεμνότητα τους είναι αρκετή για να τους θωρακίζει με την πρέπουσα αναγνώριση. Όμως, όλοι εμείς τους οφείλουμε τον ειλικρινή μας έπαινο και το χειροκρότημα, σαν ελάχιστο δείγμα ηθικής ανταμοιβής για τις χιλιάδες ώρες που έχουν δαπανήσει πάνω στα έργα τους, για να προσφέρουν στη γνώση, στην ενημέρωση, στη τέχνη, στην επιστήμη και τη Πατρίδα.
Υ.Γ.
Είναι μικρή η αναφορά μου στο μεγάλο συγγραφικό έργο του Κ.Γ. Σταλίδη. Το οποίο δεν είναι απλά λογοτεχνικό. Είναι έργο ιστορικό, ερευνητικό, λεξικογραφικό, αλλά –κυρίως- έργο πατριωτικό και εθνικό. Χωρίς παρωπίδες και φραγμούς, αλλά με βάση την ιστορική αλήθεια και την αδιαμφισβήτητη χειρόγραφη απόδειξη. Και έτσι πρέπει να ιδωθεί, από φίλους και μη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου