Αναμφίβολα η τηλεόραση είναι μια τεχνολογική κατάκτηση του ανθρώπου και σαν τέτοια θα μπορούσε να προσφέρει στην ενημέρωση, στην εκπαίδευση και στη ψυχαγωγία. Κάπως έτσι ξεκίνησε και η ελληνική (μη κρατική ) τηλεόραση, αλλά στο δρόμο έχασε τον μπούσουλα και παραπαίει, ψάχνοντας να βρει τον προορισμό της.
Μέσα στη προσπάθεια των καναλιών για τηλεθέαση και μεγαλύτερη διαφημιστική πίτα, δεν υπάρχουν κανόνες, ούτε όρια. Μάταια το ΕΣΡ ( Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης) προσπαθεί να ελέγξει (κατασταλτικά) την τηλεοπτική ασυδοσία και να πετύχει αυτό που το Σύνταγμα επιβάλλει, μέσα στα πλαίσια και τα δικαιώματα που παρέχει ο νόμος σε μια Ανεξάρτητη Αρχή. Τα πρόστιμα που επιβάλλονται για τα κακής ποιότητας προγράμματα είναι αυστηρά και συνήθως είναι αριθμητικά πολλαπλάσια του 10.000 (ευρώ) αλλά φαίνεται ότι τα κέρδη, αντίστοιχα, των (κακών) προγραμμάτων έχουν μεγαλύτερο αριθμητικό υπόλοιπο, ώστε αυτού του είδους οι ποινές να μη πτοούν τους καναλάρχες που έχουν και τη τελική ευθύνη. Έτσι εξηγείται και το ότι το πρόσφατο, μοναδικό για τα ελληνικά ήθη, έγκλημα της δολοφονίας των πέντε κυνηγών το κάλυψαν τα περισσότερα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια σαν πρώτο- αλλά και μοναδικό θέμα τους- σε κεντρικά δελτία ειδήσεων, για αρκετές ημέρες, ωσάν να μη υπήρχε τίποτε άλλο ενδιαφέρον στη χώρα αυτή. Τραγικότερο και αυτού του ιδίου του στυγερού εγκλήματος ήταν το, συνεχές και επαναλαμβανόμενο, τηλεοπτικό «έγκλημα» με τις συνεχείς περιγραφές από όλες τις φάσεις του περιστατικού και με τη βοήθεια όχι μόνο των ηλεκτρονικών γραφημάτων αλλά και της ξεπερασμένης, πλέον, μακέτας, όπου χρησιμοποιήθηκαν παιδικά παιχνίδια,(!) αυτοκινητάκια και ανθρωπάκια, για να αναπαραστήσουν τους δράστες και τα θύματα. Αυτή και αν είναι πρόοδος! Μέσα στο κάθε σπίτι, σε ζωντανή μετάδοση ο,τιδήποτε συνθέτει το «εν ψυχρώ» και «δι' ασήμαντον αφορμήν» έγκλημα, με κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια, έτσι για να εμπεδώσουμε καλά το μάθημα και να μη ξεχάσουμε-προφανώς- ότι σε μερικές περιοχές της επαρχιώτικης Ελλάδας ζει –ακόμη- ο νόμος του ισχυρού. Και εδώ «ισχυρός» είναι όποιος το παίζει «νταής» και έχει και ένα όπλο παραμάσχαλα, που το ελληνικό κράτος του «επέτρεψε» να το κατέχει (και να το χρησιμοποιεί) για να σκοτώνει τα ελάχιστα και απονήρευτα πτηνά του ουρανού. Αυτός, όμως, θεωρώντας ότι το όπλο αποτελεί και μέρος της δικής του εξουσιαστικής δύναμης, προστατεύοντας, δήθεν, το χωράφι του, από κάποιους που άνευ της δικής του αδείας πέρασαν μέσα …πατώντας το τριφύλλι, εφάρμοσε τους δικούς του νόμους, δίκασε και εκτέλεσε επί τόπου τους «παραβάτες».Το γεγονός αυτό καθαυτό με θλίβει, όπως θλίβει και κάθε πολίτη που διαθέτει κοινό νου. Περισσότερο,όμως, με θλίβει το γεγονός της σκύλευσης των νεκρών (αλλά και των ζώντων συγγενών τους) από το τηλεοπτικό «θηρίο» που ακούει στο όνομα «ενημέρωση».Επώνυμοι και ανώνυμοι δημοσιογράφοι των καναλιών ρίχθηκαν σε ένα ανηλεή αγώνα για την «ενημέρωση» μας, περιγράφοντας τις δολοφονίες με οποιοδήποτε τρόπο πίστευαν ότι μπορούσε να εντυπωσιάσει, κυνηγώντας –κυριολεκτικά- του δυστυχείς συγγενείς των θυμάτων,- συζύγους, γονείς και τέκνα- για να τους αποσπάσουν μια δήλωση, μη σεβόμενοι τις τραγικές στιγμές που ζουν οι ίδιοι, αλλά μη σεβόμενοι και τη δική μας ανθρώπινη αντοχή να δεχόμαστε τέτοιους ορυμαγδούς «ερωτήσεων», όπως αυτή που απηύθυνε ο γνωστός τηλεπαρουσιαστής που αποφάσισε να ξαναγυρίσει στο ρεπορτάζ του δρόμου αντί να αντιληφθεί ότι όπως όλα τα πράγματα στη ζωή έχουν ένα τέλος, έτσι και οι δημοσιογράφοι πρέπει να ξέρουν πότε πρέπει να αποχωρούν, για να μπορούν, να φεύγουν με το κεφάλι ψηλά και όχι με την ουρά υπό τα σκέλια. Διότι, εκτός από τον …αθέατο κόσμο υπάρχει και ο υπαρκτός θεατής που αναρωτιέται: Ήμαρτον Θεέ μου, λέγονται τέτοια πράγματα, όπως αυτό το αδιανόητο, που απηύθυνε προς τη χήρα του ενός εκ των θυμάτων και μάλιστα σε απ' ευθείας σύνδεση, λίγες ώρες μετά το τραγικό συμβάν: «… βλέπω κατακόκκινα τα μάτια σας, φαίνεται ότι κλάψατε,(!) αλλά ταυτόχρονα είστε και ήρεμη,(!!) φαίνεται ότι δεν έχετε συνειδητοποιήσει το γεγονός (!!!)».Προηγούμενα, ανήγγειλε το κοσμοϊστορικό γεγονός της αποκλειστικής συνέντευξης, λέγοντας με περίλυπο ύφος: « έχουμε κοντά μας τη σύζυγο του ενός θύματος και θα έχουμε να πούμε πολλά και ενδιαφέροντα, προηγουμένως, όμως, θα κάνουμε ένα μικρό διαφημιστικό διάλειμμα»,(κατά το οποίο παρελάσανε αυτοκίνητα, σοκολάτες, τράπεζες και άλλα γνωστά προϊόντα της ευδαίμονος ελληνικής καταναλωτικής κοινωνίας). Έλεος, κύριε Δημοσιογράφε! Έλεος !
Υ.Γ.
Αφού η ελληνική ιδιωτική τηλεόραση έδωσε ρεσιτάλ τηλεβλακείας θεωρώντας το γεγονός του πενταπλού φόνου μοναδική ευκαιρία για μεγαλύτερο μερίδιο τηλεθέασης και αφού όλοι οι ελληνόπαιδες είδαν σε πολλαπλές αναμεταδόσεις πόσο εύκολα εφαρμόζονται στη πράξη οι ιστορίες του φαρ-Γουέστ, όπου ο κάθε μάγκας κάου-μπόι βγάζει τη κουμπούρα του και μπαμ και μπουμ καθαρίζει όποιον του χαμογελάσει αμήχανα, έρχεται τώρα –καθυστερημένα – το ΕΣΡ και με γραπτή «υπόδειξη» προς τους ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς, «υποδεικνύει να επιδείξουν ιδιαίτερη προσοχή στο τρόπο παρουσίασης των γεγονότων στα Καλύβια Αγρινίου καθώς και την απαιτούμενη σύνεση, λαμβάνοντας υπόψη, κυρίως, την ανάγκη αποφυγής κλίματος αντεκδίκησης, το τεκμήριο αθωότητας, το σεβασμό της θλίψης και του πόνου των συγγενών κλπ. κλπ.» Πράγματα που από μόνα τους είναι αυτονόητα και καμιά «υπόδειξη» κρατικού φορέα δεν θα ήταν απαραίτητη, εάν λειτουργούσαν σωστά οι απλοί, άγραφοι, κανόνες της ανθρώπινης κοινωνικής συμπεριφοράς αλλά και οι όροι λειτουργίας μιας τηλεόρασης που γνωρίζει το ρόλο της και δεν καπηλεύεται το ανθρώπινο δράμα και τη δυστυχία .
