«Και πριν αλέκτωρ φωνήσαι τρις…». Κάπως έτσι θα πρέπει να περιγράψουμε το διαζύγιο που συνέβη , δυστυχώς , πριν από τον …γάμο.
Ο αναμενόμενη και πολυδιαφημισμένη συσπείρωση των «λοιπών» δημοκρατικών δυνάμεων και των ανήσυχων , για το μέλλον της πόλης , δημοτών , από συμπολίτες
(-ισες) που έχουν λόγο αλλά και ενδιαφέρον για τα δημοτικά θέματα τελικά σταμάτησε εν τη γενέσει της. Με αλλά λόγια «ώδινεν όρος και έτεκε …μυν».
Η συνταγή χάλασε , προφανώς , στη νομή της εξουσίας και στη διανομή των ρόλων.
Προχωράμε ,λοιπόν , ολοταχώς προς τις εκλογές του Οκτωβρίου , με τους ίδιους πρωταγωνιστές και (φυσικά) με τα ίδια επεισόδια του σήριαλ (σε επανάληψη ).
Έτσι για να εμπεδώσουμε καλά (σε βάθος) το μάθημα μας : όλα τα πράγματα έχουν τη δική τους πορεία ,ιδιαίτερα στη πόλη μας που έχει και τους δικούς της κανόνες λειτουργίας.
Κινδυνεύω να γίνω κουραστικός και επαναλαμβανόμενος. Κάποιοι με χαρακτήρισαν ως αντιπολίτευση της σημερινής δημοτικής αρχής. Είναι μέγα λάθος και τραγικό σφάλμα. Αντιπολίτευση της δημοτικής αρχής σήμερα είναι μόνο τα μη έργα . Είναι η ίδια η λειτουργία της δημοτικής παράταξης που έχει τις τύχες της πόλης στα χέρια της. Κανείς άλλος. Σίγουρα , δεν μπορεί να είναι αντιπολίτευση ένα άρθρο που ασκεί κριτική , όσο και αν αυτή είναι (η φαίνεται) δυσάρεστη.
Σύμφωνα με τις διαγραφόμενες προοπτικές , τίποτε το εντυπωσιακό δεν πρόκειται να αναστατώσει την ήρεμη (έως αναισθησίας) προεκλογική περίοδο στην ήρεμη (έως αναισθησίας ) πόλη των νερών .(Η τελευταία λέξη δέχεται και άλλη διατύπωση, χάριν αστεϊσμού.) Και , ίσως , δεν έχουν άδικο κάποιοι που με περισσή άνεση λόγου και γνώμης διακηρύσσουν: «…ο δήμαρχος μπορεί από τώρα να δέχεται τα συγχαρητήρια της επανεκλογής του.»
Συμφωνώ στο ότι όλοι και όλα δουλεύουν για την επανεκλογή του. Ο ίδιος δεν χρειάζεται να κάνει και να ασχοληθεί με τίποτε. Η προεκλογική καμπάνια είναι γνωστή και επιτυχημένη. Σύμφωνα με τους πρώτους διδάξαντες , τους ρωμαίους αυτοκράτορες, τα πλήθη ενθουσιάζονται με «άρτον και θεάματα». Μερικές φορές χορταίνουν μόνο με θεάματα Για παράδειγμα : ωραία ιδέα το Εδεσσαϊκό καρναβάλι. Μεγάλη συμμετοχή, θετικές οι εντυπώσεις . Χρώματα και μουσικές ,δωρεάν διασκέδαση. Οσονούπω και οι γιορτή των λουλουδιών , της άνοιξης η κατ άλλους τα ανθεστήρια. Μνήμες για τους παλιούς, ελπίδες για τους νέους. Δένει η εποχή με το ντεκόρ. Το καλοκαίρι θα ακολουθήσουν γιορτή κερασιού, λαϊκές συναυλίες, παραστάσεις, μέχρι και το φθινόπωρο , όπου θα ολοκληρωθούν μερικά έργα βιτρίνας, όπως αυτά που έγιναν, πριν λίγους μήνες, με την ευκαιρία της έλευσης του προκαθήμενου της ορθόδοξης εκκλησίας στη πόλη μας. Τα μεγάλα όνειρα και έργα μπορούν να περιμένουν και να ελπίζουν στη επόμενη τετραετία. Το ίδιο και η ανεργία που βασανίζει απελπιστικά τα εδεσσαικά σπίτια , αλλά κανείς δεν μιλάει γιαυτή .
Με αυτά και με τα άλλα νομίζω πως πραγματικά άρχισα να βαριέμαι γράφοντας τα ίδια και τα ίδια . Ελπίζω να κατορθώσω, σύντομα, να απαγκιστρωθώ από το σύνδρομο της δημόσιας κριτικής των έργων (και όχι των προσώπων) και να πάψω να σχολιάζω πράγματα που δεν μπορούν , από τη φύση τους , να αλλάξουν . Ίσως καταφέρω να ασχολούμαι με θέματα που κάνουν φίλους και όχι εχθρούς. Δεν μπορώ να βλέπω να με αντιμετωπίζουν καχύποπτα και εχθρικά , ακόμη και σε απλές περιπτώσεις όπου έχω δικαίωμα να απαιτήσω ανθρώπινη συμπεριφορά και (έστω) τυπική εξυπηρέτηση. Τώρα καταλαβαίνω γιατί, πολλοί συμπολίτες μας που έχουν προσόντα και διάθεση να ασχοληθούν με το τόπο, τελικά, προτιμούν να απέχουν .
Είναι πολλές οι θυσίες και απαιτούνται μεγάλες αντοχές. Οι κανόνες είναι δύσκολοι και το κόστος συμμετοχής μεγάλο. Η ενασχόληση με τα κοινά κατάντησε να είναι παιχνίδι για λίγους.
Υ.Γ.
Α) Δεν μπορούσα να φαντασθώ κάποιες αντιδράσεις συμπολιτών μου από το υστερόγραφο στο κείμενο με τίτλο « Ο μοναχικός καβαλάρης». Οι υποκειμενικές ερμηνείες, πράγματι, είναι αναπόφευκτες, αλλά δεν ήταν στη πρόθεση μου να φωτογραφίσω πρόσωπα (και ιδιότητες) και ούτε είχα καμία τέτοια διάθεση. Ο αφορισμός είναι γενικός και πρέπει να ληφθεί έτσι. Μακριά από μένα οι προσωπικές αντιπαραθέσεις .Κάνω αυτή τη διευκρίνηση για τη τάξη των πραγμάτων.
Β) Η γεμάτη ανθρώπινες αρετές, ζωγράφος κυρία Άννα Κωφού, (που συμπλήρωσε-αισίως- τα ενενήντα τρία χρόνια της ηλικίας της και είναι περισσότερο δραστήρια και δημιουργική) ,είχε την ευγενή καλοσύνη να μου στείλει –με προσωπική αφιέρωση- ένα αντίτυπο από το λεύκωμα της με τίτλο «Άννα Κωφού,» που εκδόθηκε πριν λίγες μέρες και στο οποίο περιέχονται μερικά από τα καλύτερα έργα της , τα περισσότερα βραβευμένα και με συμμετοχές σε διεθνείς εκθέσεις. Στις πρώτες σελίδες της ιδιαίτερα επιμελημένης έκδοσης αναδημοσιεύεται το κείμενο «Μια καταπληκτική γυναίκα» που δημοσιεύθηκε σε αυτήν εδώ τη στήλη, στην Εδεσσαική της 19ης Νοεμβρίου 2005. Είναι τιμή για μένα αυτή η αναφορά και θεωρώ υποχρέωση μου να την ευχαριστήσω δημόσια.
