Αυτό το κακό με τα τραγικά δυστυχήματα στις ισόπεδες και ανισόπεδες διαβάσεις του ΟΣΕ είναι κάτι που δεν έχει προηγούμενο. Η πολύνεκρη σύγκρουση του τρένου «ιντερσιτυ» με φορτηγό , έξω από τη Δράμα ,(αλλά και πρόσφατα ,στη περιοχή της Σκύδρας) φέρνει , για μια ακόμη φορά, στην επικαιρότητα ένα θέμα στο οποίο πρέπει να σκύψουν με μεγάλη προσοχή και σύνεση όλοι. Κράτος και πολίτες. Κατ αρχή η Πολιτεία . Τι έχει κάνει για να προστατεύσει τη ζωή των πολιτών της από τέτοιου είδους δυστυχήματα ; Και όταν λέμε Πολιτεία , εννοούμε και τον Οργανισμό Σιδηροδρόμων , που είναι το ίδιο το Κράτος , διότι είναι ένας από τους λίγους , ακόμη, κρατικούς οργανισμούς που παραμένει αμιγώς κρατική υπηρεσία , με ό,τι αυτό συνεπάγεται : και στο τρόπο σκέψης και στο τρόπο λειτουργίας , η δομή και η λειτουργία του οργανισμού αυτού (κάθετα και οριζόντια ) απέχει κατά πολύ αυτής των σύγχρονων ιδιωτικών εταιριών . Δεν αρκούν, μόνο, οι φιλότιμες προσπάθειες , που πολλές φορές υπερβαίνουν και τα όρια του καλώς νοούμενου καθήκοντος , εκ μέρους των υπαλλήλων του κρατικού οργανισμού. Η συμπαθής τάξη των σιδηροδρομικών , εργαζόμενη σκληρά και συνειδητά στη πλειοψηφία της , καλύπτει –συνήθως- τα μεγάλα κενά που αφήνει η ηγεσία του , η οποία εφαρμόζει μια πολιτική του τύπου «όποιος θέλει, ας ταξιδέψει με τρένο. Εμείς αυτοί είμαστε». Όμως, ο τρόπος αυτός της σκέψης είναι μέγα λάθος. Σε μια εποχή που όλα αλλάζουν καθημερινά, που η τεχνολογία έγινε ασύλληπτη , δεν είναι δυνατό ο σιδηρόδρομος να αποτελεί τον "εφιάλτη" της ζωής του ελληνικού επιβατικού κοινού. Τόσο των επιβατών αυτού του μέσου , όσο και των επιβατών των αυτοκινήτων (μικρών η μεγάλων) που αναγκάζονται να διαβαίνουν , πολλές φορές την ημέρα τις φυλασσόμενες και μη , ισόπεδες διαβάσεις. Με ελάχιστες εξαιρέσεις , το τροχαίο υλικό είναι το χειρότερο όλων των χωρών της ευρωπαϊκής ένωσης. Με ελάχιστες εξαιρέσεις , το σιδηροδρομικό δίκτυο είναι από τα χειρότερα της Ευρώπης. Τέλος, με ελάχιστες εξαιρέσεις η συνέπεια στο ωράριο των δρομολογίων (αναχωρήσεις , αφίξεις) είναι κακή.
Πρέπει να ομολογήσουμε ότι τα τελευταία χρόνια, κάτι άρχισε να …κινείται στους σιδηροδρόμους και υπάρχει μια αισθητή αντίληψη για τις προσπάθειες που γίνονται , ώστε να αλλάξει και η γενική εντύπωση . Δυστυχώς τα βήματα αυτά είναι μικρά και αργά. Η σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης –Έδεσσας- Φλώρινας έχει βελτιωθεί σε πολλά σημεία, όμως ακόμη και σήμερα το τμήμα Έδεσσας- Φλώρινας –Κοζάνης δεν λειτουργεί.(Πρόσφατα δόθηκε το τμήμα μέχρι το Αμύνταιο).Τα τρένα που έχουν δρομολογηθεί σε αυτή τη γραμμή έχουν συμπληρώσει προ πολλού το ευρωπαϊκό όριο ηλικίας και , ήδη, έπρεπε να έχουν αποσυρθεί από τη κυκλοφορία. Συχνά έχουν βλάβες στη πορεία και οι επιβάτες αναγκάζονται να επιβιβάζονται σε άλλο τρένο η να περιμένουν την αποκατάσταση της βλάβης. Το τρένο ποιότητας «ρειλμπας» που είχε εμφανισθεί (για ελάχιστα δρομολόγια ημερησίως) ανακλήθηκε , για να προσφέρει τις υπηρεσίες του στη προαστιακή γραμμή Αθηνών –Κορίνθου, με πυκνά δρομολόγια ημερησίως. Η δικαιολογία του οργανισμού είναι πως η γραμμή αυτή είναι προσοδοφόρα για τον ΟΣΕ , αλλά λησμονούν οι αρμόδιοι πως , όταν το ρειλμπας είχε δρομολογηθεί στην Έδεσσα (Βέροια-Νάουσα) η πληρότητα στα δρομολόγια του συγκεκριμένου οχήματος , ήταν 100%. Το τρένο «ιντερσιτυ» που έκανε το δρομολόγιο Κοζάνης-Έδεσσας- Αθηνών (χωρίς μετεπιβίβαση στο Πλατύ) καταργήθηκε , εδώ και χρόνια, λόγω «μειωμένης επιβατικής κίνησης». Με αυτή τη λογική θα έπρεπε ολόκληρος ο οργανισμός των σιδηρόδρομων να έχει κλείσει πριν από χρόνια λόγω του ελλείμματος που παρουσιάζει και στηρίζεται χάρη στους φόρους που πληρώνουν οι έλληνες πολίτες.
Ωστόσο, μου κάνει μεγάλη εντύπωση η αδιαφορία των συλλογικών φορέων του τόπου μας , της ευρύτερης περιοχής και όχι μόνο της Έδεσσας και του Νομού Πέλλας. Που είναι τα εργατικά συνδικάτα των Νομών Ημαθίας –Πέλλας , να ξεσηκωθούν και να ζητήσουν , μαζί με νομάρχες , δημάρχους και βουλευτές , από τον ΟΣΕ , της επαναδρομολόγηση των τρένων ποιότητας και Ιντερσίτυ, για Θεσσαλονίκη και Αθήνα , αντίστοιχα; Το τρένο σαν μέσο μεταφοράς είναι το μέσο της λαϊκής τάξης , των εργατών και μισθοσυντήρητων , κυρίως, και τα σωματεία αυτά , μαζί με άλλες υπαλληλικές οργανώσεις θα έπρεπε να ασχοληθούν περισσότερο, αφού τίποτε δεν γίνεται από μόνο του .
Το δικαίωμα δεν μας το χαρίζουν, είναι κατάκτηση.
Υ.Γ.
Άφησα στο τέλος την ευθύνη που έχουν οι οδηγοί –παραβάτες , στα σιδηροδρομικά ατυχήματα , όταν διασχίζουν τις ισόπεδες διαβάσεις , χωρίς να υπακούουν στις φωτεινές και ηχητικές σημάνσεις και χωρίς να ελέγξουν , με προσωπική ευθύνη, αφού και οι σηματοδότες ,πολλές φορές, παρουσιάζουν βλάβες.
Η μείωση των ατυχημάτων είναι ευθύνη και καθήκον όλων . Έναντι του εαυτού μας , της οικογενείας μας και της πατρίδας μας. Ιδιαίτερα αυτές τις Άγιες Μέρες.
Καλό Πάσχα, Καλή Ανάσταση.
