« Το μαχαίρι, το πεπόνι και τα δώρα των Δαναών » του Άρη Παπαγιάννη 8 Οκτ 2005

Τα τελευταία χρόνια μπήκε , για τα καλά, στη ζωή μας το κινητό τηλέφωνο. Όπως όλα τα επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας , κυρίως αυτά που διευκολύνουν το εμπόριο, τις ανθρώπινες σχέσεις , την επικοινωνία, το κινητό τηλέφωνο έγινε αποδεκτό από τη πλειονότητα των ανθρώπων σαν ένα μέσο που είναι απαραίτητο στη καθημερινή ζωή . Σε αυτό συνετέλεσε το φθηνό κόστος , τα κίνητρα που δίνουν οι ίδιες οι εταιρίες για τη απόκτηση του και τα έξυπνα και πρωτότυπα «δώρα» που συνοδεύουν τη κάθε συσκευή . Παιχνίδια, φωτογραφική μηχανή , βίντεο, άμεση πληροφόρηση ειδήσεων, θεάτρων , κινηματογράφων , αποτελεσμάτων λαχείων , ο,τι μπορεί να βάλει ο νους σου , όλα προσφέρονται στους ευτυχείς κατόχους συκευής κινητής τηλεφωνίας. Κάθε τόσο γίνονται προσφορές για ανανέωση των συσκευών. Σχεδόν μια φορά το χρόνο , όλοι οι συνδρομητές της κινητής τηλεφωνίας αντικαθιστούν , δωρεάν , τη συσκευή τους με άλλη, πιο σύγχρονη , πιο μοντέρνα . Γιατί, άραγε όλα αυτά ;  Μέσα στο χορό του εμπορικού κέρδους , όλα είναι θεμιτά. Οι εταιρίες αυτές έχουν τεράστια κέρδη , ένα μέρος από τα οποία το επανατοποθετούν  στη προβολή των υπηρεσιών τους. Τεράστια ποσά ξοδεύονται στη διαφήμιση. Τηλεόραση, ραδιόφωνο, περιοδικά και εφημερίδες, γήπεδα , έντυπα ,χορηγίες εκδηλώσεων, παντού και πάντα, όπου και να γυρίσεις το βλέμμα σου , διαφημίσεις κινητής τηλεφωνίας. Μήπως , άραγε , κάπως έτσι δεν γινόταν , πριν από κάποια χρόνια, με τα τσιγάρα; Οι καπνοβιομηχανίες τότε διέθεταν τεράστια ποσά για τη διαφήμιση , προβάλλοντας τα «θετικά» του καπνίσματος. Πολλοί γνωστοί ηθοποιοί-μοντέλα καπνιστές ήσαν από τα καλύτερα "ατού" της διαφήμισης, ώστε να υπάρχει ο συνειρμός ότι καπνίζοντας και οι καπνιστές μπορεί…να μοιάσουν στον τάδε η στον δείνα ηθοποιό, που έχει «κατακτήσεις» που είναι όμορφος , που, που , που.  Φυσικά και πολλές άλλες πρωτοτυπίες και τρυκ εφεύρισκαν οι καπνοβιομηχανίες για τη προώθηση των  προϊόντων τους , όπως ο «ανδρισμός», η δυναμικότητα, η απόλαυση, η ξεκούραση, η ανωτερότητα, η απελευθέρωση ,όλα τα στοιχεία που επιθυμεί κάθε άνθρωπος για τον εαυτό του , επιστρατεύθηκαν στο βωμό της προώθησης των πωλήσεων και της επίτευξης του κέρδους. Έτσι, πέτυχαν το σκοπό τους σε ιδιαίτερα μεγάλο βαθμό και  το κάπνισμα εξαπλώθηκε σε όλα τα  κοινωνικά  στρώματα και σε όλες τις ηλικίες , μηδέ της παιδικής και εφηβικής εξαιρουμένης. Κάποτε άρχισαν να φαίνονται τα ολέθρια αποτελέσματα του καπνίσματος , με  επιπτώσεις στη δημόσια υγεία  και ταυτόχρονη αύξηση των κρατικών δαπανών σε νοσήλια . Είδανε οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ότι το κάπνισμα μόνο αρνητικά αποτελέσματα μπορεί να έχει και ατομικά στον άνθρωπο αλλά και στα κράτη σαν συνταγμένες κοινωνίες και αποφάσισαν  να απαγορεύσουν τη διαφήμιση από τα περισσότερα μέσα , η να θεσπίσουν αυστηρούς κανόνες , ώστε αυτός που θα αγοράζει το τσιγάρο , να το κάνει με δική του ευθύνη. Το πρόβλημα , ωστόσο, δεν λύθηκε αλλά και ούτε θα λυθεί , επειδή η εξάρτηση είναι ισχυρότερη  από τη συνειδητή ενέργεια και ο εξαρτημένος λειτουργεί  ασυνείδητα. Κάτι παρόμοιο γίνεται τώρα με τα κινητά τηλέφωνα. Πρώτα ήλθε η εξάρτηση και , φυσικά , σε αυτό βοηθά και η τεράστια διαφήμιση που προβάλλει μόνο τα θετικά σημεία της χρήσης. Κανένας δεν μιλάει για τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει στον ανθρώπινο οργανισμό η υπέρμετρη χρήση της κινητής τηλεφωνικής συσκευής. Κάποιοι επιστήμονες , άρχισαν δειλά-δειλά , να κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Γράφουν για τις «πιθανές» συνέπειες της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας στον ανθρώπινο οργανισμό, μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα που μπορεί να προέλθει από την αλόγιστη χρήση του κινητού. Από τα πιο συνηθισμένα συμπτώματα της έκθεσης στη υπέρμετρη ακτινοβολία των ραδιοκυμάτων , είναι ίλιγγοι, ζαλάδες , βουίσματα στα αυτιά ,πονοκέφαλοι κλπ. Σε μακροπρόθεσμες επιπτώσεις τοποθετούνται και σοβαρότερες ασθένειες, για τις οποίες , λόγω της μικρής , σχετικά, ηλικίας  της κινητής τηλεφωνίας, δεν υπάρχουν ακόμη, στατιστικά στοιχεία και ασφαλείς αποδείξεις  ενώ  όποιες ενδείξεις υπάρχουν ,δυστυχώς δεν παίρνουν την ανάλογη δημοσιότητα αφού οι παντοδύναμες –οικονομικά –εταιρίες του χώρου αυτού κρατούν, ακόμη, στα χέρια τους και το μαχαίρι και το πεπόνι.

Υ.Γ.

Δεν έκανα κήρυγμα κατά της χρήσης του κινητού τηλεφώνου, ούτε είμαι κατά της τεχνολογίας. Αντιθέτως μάλιστα, είμαι ενθουσιώδης οπαδός κάθε νέας ανακάλυψης , εφόσον δεν μου την επιβάλουν με το ζόρι . Όπως μου επέβαλαν να έχω τις κεραίες της κινητής τηλεφωνίας στο κεφάλι μου ,προσπαθώντας να με πείσουν ότι πρέπει να είμαι ...σχεδόν ευτυχής που η ακτινοβολία είναι "χαμηλότερη του ανωτάτου επιτρεπτού ορίου". Για το σκοπό αυτό επιστράτευσαν ονόματα πανεπιστημιακών (αλήθεια από πού αμείβονται οι κύριοι αυτοί ;) που υπογράφουν τις δυσνόητες εκθέσεις μέτρησης, ενώ η δημοτική αρχή αναβάλλει τη συζήτηση του θέματος παρόλο που θα έπρεπε να πρωτοστατεί στις προσπάθειες απομάκρυνσης των κεραιών  και να μη θυσιάζει τη προστασία της  δημόσιας  υγείας που είναι θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα, συνταγματικά κατοχυρωμένο.

(Με προβληματίζουν κάποιες συμπτώσεις, όπως αυτές των χορηγιών «πολιτιστικού» χαρακτήρα από εταιρία τηλεφωνίας σε δημοτικές δραστηριότητες. Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας…) 

 

(Δημοσιεύθηκε στην Εδεσσαϊκή 8-10-2005)

« Ιστορίες τρέλας » του Άρη Παπαγιάννη 1η Οκτ 2005

Αλήθεια τι θα λέγατε , αν  ένα ωραίο πρωινό, μαθαίνατε ότι το οικόπεδο που έχετε κληρονομήσει από τον πατέρα σας, (μαζί με άλλους συγκληρονόμους , αδέρφια και  ξαδέρφια) σε μια υποβαθμισμένη περιοχή της πόλης , έχει δεσμευθεί , από την…αλήστου μνήμης , «Επιχείρηση Πολεοδομική Ανασυγκρότηση » την γνωστή ΕΠΑ του Τρίτση;

Και να ήταν για καλό της πόλης , του λαού, του δημοσίου συμφέροντος, βρε αδερφέ  χαλάλι του. Αλλά ,πάλι, «κατόπιν πλήρους αποζημιώσεως, ως ο Νόμος ορίζει…» , λέει σε κάποιο άρθρο του το ισχύον Σύνταγμα της Ελλάδος. Δηλαδή αν θέλει η Πολιτεία η ο Δήμος  να πάρει την ιδιοκτησία του πολίτη , για να κάνει έργα κοινής ωφέλειας , πρώτα πρέπει να προχωρήσει στις νόμιμες ενέργειες , να κηρύξει την απαλλοτρίωση και να καταβάλλει στον ζημιωθέντα τη τιμή που θα προσδιορίσει το δικαστήριο, ώστε με το αντίτιμο της αποζημίωσης , ο πολίτης που στερήθηκε τη περιουσία του , να μπορεί να αγοράσει άλλο ακίνητο , ισάξιο με το απαλλοτριωθέν. Έλα , όμως,  που στην Ελλαδίτσα μας , όλα γίνονται στο γόνατο… Έτσι και η περίφημη ΕΠΑ , σχεδιάστηκε για την Έδεσσα, μόνο στα μυαλά των «αρμοδίων» και στα χαρτιά των υπηρεσιών , κάπου εκεί στα 1991-92. Κανένα έργο από αυτά που προβλέφθηκαν τότε δεν έγινε και όσοι είχαν την τύχη (την ατυχία , πρέπει να πω) να μπούνε  «εκόντες-άκοντες» στην …πολεοδομική ανασυγκρότηση της Έδεσσας, ακόμη σέρνονται από υπηρεσία σε υπηρεσία και από δικαστήριο σε δικαστήριο . Και θα εξακολουθήσουν   να σέρνονται για πολύ  όχι μόνο  αυτοί αλλά και τα παιδιά τους  μέχρι να ξεκαθαρίσει το θέμα , μέσω της δικαστικής οδού . Θα μου πείτε γιατί στα δικαστήρια;  Μπορεί να σχεδιάστηκαν τροποποιήσεις στο ρυμοτομικό σχέδιο της Έδεσσας , χωρίς να ερωτηθούν, επαναλαμβάνω, ούτε οι ωφελούμενοι , ούτε οι βλαπτόμενοι , μπορεί τίποτε από όλα αυτά να μη εφαρμόσθηκε εδώ και χρόνια, μπορεί να πέρασαν οι προθεσμίες που βάζει ο Νόμος για την ολοκλήρωση της απαλλοτρίωσης, δηλαδή οι πράξεις αυτές είναι , πλέον, αυτοδικαίως άκυρες και η ΕΠΑ  έχει «τιναχθεί» στον αέρα , ωστόσο για να επανέλθει η ιδιοκτησία στα χέρια των ιδιοκτητών και να ξεφύγουν από την ιδιότυπη ομηρία στην οποία ευρίσκονται, χωρίς να αποζημιώνονται και χωρίς να μπορούν να αξιοποιήσουν την περιουσία τους (δηλαδή να πουλήσουν η να κτίσουν το οικόπεδο τους) δεν αρκεί από μόνη της η πάροδος του αναγκαίου χρόνου και η «κατάρρευση» της δέσμευσης αλλά (σύμφωνα με μια … «διευκρινιστική  εγκύκλιο» ) απαιτείται η υπηρεσία που έκανε τη τροποποίηση , δηλαδή  εν προκειμένω ο δήμος, να προχωρήσει στον αποχαρακτηρισμό και να εγκριθεί αυτή η πράξη από το ΣΧΟΠ , το αρμόδιο συμβούλιο της Νομαρχίας. Διαφορετικά το λόγο έχουν  τα δικαστήρια σε βαθμό Πενταμελούς Εφετείου η το Συμβούλιο της Επικρατείας . Αυτός που δεν ξέρει τι σημαίνουν αυτά  να μη ρωτήσει γιατί… θα ζαλιστεί. Συμπέρασμα : καλύτερα να μη σου αφήσουν κανένα οικόπεδο οι γονείς σου  γιατί εάν κατορθώσεις να τα βρεις με τους συγκληρονόμους , σίγουρα θα σκοντάψεις σε ΕΠΑ, σε ΣΧΟΠ και σε δικαστήρια  και θα σε φάνε τα παράβολα ,τα ένσημα και τα…γρηγορόσημα , που είναι –τελευταία- και της μόδας.

 

Υ.Γ

Με πνίγει η αγανάκτηση  και για πρώτη φορά δημοσιοποιώ μια από τις πιο απίστευτες ιστορίες που έχω βιώσει –μεταξύ άλλων – στο τόπο αυτό , ώστε να αισθάνομαι άοπλος και αδύναμος μπροστά σε ένα παντοδύναμο σύστημα που δεν υπηρετεί αλλά αντίθετα καταδυναστεύει τον έλληνα πολίτη. Κληρονόμησα , πριν από  χρόνια, ένα ποσοστό ενός «οικοπέδου» ,κοντά στο Σιδ. Σταθμό , στο πιο στενό δρόμο της πόλης που έγινε χωρίς πρόβλεψη… πεζοδρομίων. Την οδό (…λεωφόρο, τη λένε!)  Νίκης που ενώνει τις οδούς 25ης Μαρτίου και 18ης Οκτωβρίου. Ήταν ,παλιά, το  αμπέλι του παππού μου . Το 1991 , οι «εγκέφαλοι» εκ Θεσσαλονίκης που σχεδίασαν… στην Έδεσσα την περίφημη ΕΠΑ , χωρίς να γνωρίζουν τις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητες της πόλης και χωρίς να ρωτήσουν τη τότε διοίκηση του ΚΤΕΛ  αποφάσισαν να χαρακτηρίσουν το οικόπεδο αυτό ( το οποίο γειτνιάζει με το ξεροπόταμο «Ντερέκι» ) …χώρο εγκατάστασης του ΚΤΕΛ! Ωστόσο, το ΚΤΕΛ ουδέποτε ενδιαφέρθηκε σοβαρά  για κάτι τέτοιο, αντίθετα ολοκλήρωσε εγκαταστάσεις πολλών εκατοντάδων εκατομμυρίων , στη θέση όπου είναι  σήμερα , στην οδό Φιλίππου. Έτσι, όχι μόνο οι «αρμόδιοι» δεν έλαβαν υπόψη τους τον κυκλοφοριακό φόρτο της πόλης από τη κίνηση τόσων λεωφορείων  , όχι μόνο δεν σκέφθηκαν τον ανταγωνισμό ΚΤΕΛ και ΟΣΕ , δίπλα-δίπλα , αλλά διάλεξαν το στενότερο δρόμο της πόλης  για να κατασκευασθεί… ΚΤΕΛ με αποβάθρες , με αίθουσες αναμονής , με χώρο στάθμευσης λεωφορείων και όλα τα απαραίτητα. Αλλά και αυτά να ήσαν αποδεκτά , δεν φρόντισαν  να βρουν τον τρόπο που το ΚΤΕΛ , το οποίο λειτουργεί σαν εμπορική ανώνυμη εταιρία, θα υποχρεωνόταν να μετακομίσει εκεί αφού, προηγουμένως, εξαγοράσει η απαλλοτριώσει το οικόπεδο, εάν φυσικά είχε τα χρήματα για να  γίνει η απαλλοτρίωση , η οποία δεν έγινε εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Το θέμα πέρασε από το Δημοτικό Συμβούλιο Έδεσσας που αντιλήφθηκε το αίτημα και ενέκρινε την αλλαγή χρήσης  αλλά …σκόνταψε στο ΣΧΟΠ  (που προεδρεύει ο Δήμαρχος Έδεσσας) το οποίο την … απέρριψε. Πραγματική ιστορία τρέλας!

 

(δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Εδεσσαϊκή 1-10-2005)