Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις , είπε κάποτε , κάποιος διανοούμενος , θέλοντας με αυτό το τρόπο να δώσει το στίγμα του μήνα που διανύουμε . Ένας μήνας που όλα υπολειτουργούν , η μάλλον δεν λειτουργούν καν , αφού στη χώρα αυτή υπολειτουργούν , έτσι και αλλιώς τους υπόλοιπους μήνες.
Αλήθεια , ποιος τολμά να διαταράξει τα μπάνια του λαού; Ζούμε ολόκληρο το χρόνο με τη προσμονή της αυγουστιάτικης ανάπαυσης , σε κάποιο ακρογιάλι , κυρίως, η σε κάποιο βουνό για όσους εξακολουθούν να είναι αθεράπευτα ρομαντικοί και να παίρνουν τα βουνά , όπου σίγουρα θα βρουν τη πραγματική δροσιά . Οι παλιότεροι ,σίγουρα , θυμούνται ότι οι γιατροί σύστηναν στις μητέρες , όταν το παιδί ήταν χλωμό η αδύνατο , «να το πάει στο βουνό, να δυναμώσει», εννοώντας κάποιες μέρες διακοπών σε ορεινό χωριό η κατασκήνωση. Τότε οι παιδικές κατασκηνώσεις ήταν ,κυρίως, ορεινές. Ποιος δεν πέρασε από τις κατασκηνώσεις Σωτήρας η Κάτω Γραμματικού;
Πέρασα κι εγώ από τις κατασκηνώσεις αυτές , και ακόμη και σήμερα , όταν περνώ έξω από τον κατασκηνωτικό χώρο , πηγαίνοντας για την Αριδαία , δεν γίνεται να μη γυρίσω το κεφάλι μου και να κοιτάξω με νοσταλγία , τον χώρο αυτό που ήταν κάποτε γεμάτος από παιδικές φωνές , τραγούδια, χαρές. Τότε ήμασταν χωρισμένοι σε «κοινότητες»και είχαμε επί κεφαλής τον «κοινοτάρχη», συνήθως κάποιον νεαρό δάσκαλο που μας είχε υπό την εποπτεία του όλη μέρα . Τότε, γύρω στο 1962, στη κοινότητα μας , μια ομάδα αγοριών ηλικίας δημοτικού σχολείου , ήταν κοινοτάρχης μας ο Δημήτρης Γκουράνης, που από τότε είχε έφεση στο τραγούδι και όλη τη μέρα μας μάθαινε τραγούδια , θαρρείς και θα φοιτούσαμε στο ωδείο. Κάποια μέρα , μας είχε πιάσει η νοσταλγία για το σπίτι , οι αμερικανοί το λένε «χομ σικ» και αποφασίσαμε να τη κοπανίσουμε και να ανέβουμε κρυφά στο λόφο πάνω , από τις κατασκηνώσεις , από όπου, μας είχε πει κάποιος, μπορούμε να δούμε την Έδεσσα. Εδώ θα πρέπει να διευκρινίσουμε ότι δεν επιτρεπόταν η επίσκεψη των γονέων τη πρώτη εβδομάδα , πράγμα που εφαρμόζεται ακόμη και σήμερα σε πολλές παιδικές κατασκηνώσεις , για να μπορέσει το παιδί να ξεπεράσει τη νοσταλγία του σπιτιού και των γονιών και να δεθεί με τους άλλους , για να μη στεναχωριέται.
Έτσι, λοιπόν, μια παρέα τολμηρών αποφασίσαμε να ανέβουμε στο λόφο και να δούμε την Έδεσσα (και θεωρητικά το σπίτι μας ) …και ας πεθάνουμε. Μεταξύ αυτών , ο Γιάννης Βαγουρδής , ο Νίκος Νούρης και , αν δεν κάνω λάθος , ο Νικηφόρος Σιβένας. Μείναμε λίγη ώρα ατενίζοντας τη πατρίδα μας και …αναστενάζοντας κάπου –κάπου και πήραμε περίλυποι, το δρόμο του γυρισμού. Στη κατασκήνωση , δίπλα στο συρματόπλεγμα της περίφραξης που παραβιάσαμε , μας περίμενε η επιτροπή υποδοχής, με τον κοινοτάρχη μας τον κ. Γκουράνη, που ανέλαβε και την επιβολή των ποινών: περιορισμός στους κοιτώνες , στέρηση παιγνιδιών , στέρηση γλυκού, επίπληξη και άλλα παρόμοια. Μας βγήκε , τελικά, ξινή η …οπτική επαφή με την Έδεσσα. Από τότε μας βασάνιζε αυτός ο τόπος…
Αλλά για να γυρίσουμε και λίγο σε αυτό που ήταν και ο λόγος του σημερινού σημειώματος και , τελικά, ξέφυγα στις νοσταλγίες.
Τον Αύγουστο δικαιούνται όλοι να το «ρίξουν 'έξω», ακόμη και οι ειδήσεις. Αφού οι δημοσιογράφοι , στο σύνολο τους απουσιάζουν , ποιος θα γράψει τις ειδήσεις ; Έτσι, και οι ειδήσεις είναι λιγοστές , εκτός από τις συνηθισμένες πυρκαγιές σε δάση και λαγκάδια (ποτέ δεν κατάλαβα , πως στην Ελλάδα τις φωτιές τις βάζουν πάντοτε οι οικοπεδοφάγοι ,ενώ σε άλλες χώρες που επίσης πλήττονται από ξηρασία τα καλοκαίρια , υπάρχουν κι εκεί πυρκαγιές αλλά από συνηθισμένες αιτίες, όπως η αυτανάφλεξη, η αμέλεια κ.λ.π).Τι κερδίζουν οι οικοπεδοφάγοι, αφού η νομοθεσία προβλέπει ότι κάθε έκταση που καίγεται είναι αναδασωτέα υποχρεωτικά και , φυσικά, δεν μπορεί να γίνει ούτε οικόπεδα ούτε να οικοδομηθεί.
Εκτός από τις πυρκαγιές, τον Αύγουστο , έχουμε κάποιες ειδήσεις από το πώς περνούν οι διάσημοι στις διακοπές τους και κάποιες γλυκανάλατες ειδήσεις πολιτικού περιεχομένου ,αλλά δεν θα επεκταθώ σε αυτές για να μη σας χαλάσω το κέφι…
Υ.Γ
Ευτυχώς ,όμως , που τον φετινό Αύγουστο, το μεγάλο κενό των ειδήσεων , ήρθε να καλύψει ο Καχραμάν , η Ναζλί και ο Νίκος και το φχαριστιόμαστε με το παραπάνω, το τούρκικο σήριαλ που εξυμνεί την φιλία των δυο λαών και όλα τα κοινά σημεία που μας ενώνουν , όπως ο μπακλαβάς, το ρακί, το τάβλι. Τελικά, η αγάπη θα νικήσει και τα παιδιά θα παρθούν (με παπά η με μουφτή , θα σας γελάσω) , για να δοξαστεί και η κουμπαριά που έχουμε με τον Ταγίπ Ερντογάν και να σκάσουν οι εχθροί μας, αυτοί που δεν θέλουν τη προσέγγιση των ελλήνων και των τούρκων και που βάζουν εμπόδια στη σύσφιξη των ελληνοτουρκικών σχέσεων . Αφεριμ…
(Δημοσιεύθηκε στην Εδεσσαϊκή 6-8-2005)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου