Η Έδεσσα μπορεί μέχρι σήμερα να μην έχει αξιωθεί να αποκτήσει αρχαιολογικό μουσείο και εάν, φυσικά, το αποκτούσε αυτό θα οφειλόταν στη γενναιοδωρία ενός και μόνον ανθρώπου, του κ. Αν. Μπίλη, ο οποίος επιθυμούσε να δωρίσει αυτό το μουσείο στη γενέτειρα πόλη της συζύγου του. Ωστόσο, η Έδεσσα, εδώ και αρκετά χρόνια έχει αποκτήσει Λαογραφικό Μουσείο, όχι με χρήματα του Δήμου ή του ελληνικού Δημοσίου , αλλά χάρη στην αγάπη ενός και μόνο ανθρώπου προς τη πόλη αυτή, ο οποίος και δώρισε τη μοναδική ακίνητη περιουσία του (το σπίτι του) στον Δήμο, με σκοπό να γίνει Λαογραφικό Μουσείο. Ο αείμνηστος Μακεδονομάχος, Βουλευτής και Δήμαρχος Έδεσσας, οδοντίατρος το επάγγελμα, Κωνσταντίνος Σιβένας, με την ιδιόγραφη διαθήκη του, η οποία ήταν ένα, ακόμη, μάθημα, φιλοπατρίας και φιλαλληλίας προς τις νεώτερες γενεές, έθεσε τις βάσεις του Λαογραφικού Μουσείου Έδεσσας. Στις 30-8-1977 ο Κωνσταντίνος Σιβένας άφηνε τη τελευταία του πνοή σε κλινική της πόλης μας, ύστερα από σύντομη ασθένεια, σε ηλικία 86 ετών. Τον είχα επισκεφθεί, όταν, ακόμη, μπορούσε να επικοινωνήσει με το περιβάλλον και θυμάμαι, το γαλήνιο βλέμμα του και τις σοφές παραινέσεις του, στα λίγα λεπτά της επίσκεψης μου. Μετά το θάνατο του, η χήρα του Κωνσταντίνου Σιβένα, Σουλτάνα, μου ζήτησε, ως δικηγόρο, να προχωρήσω στη δικαστική δημοσίευση και τη κήρυξη, ως κυρίας , της ιδιόγραφης διαθήκης του, την οποία, μέχρι σήμερα, εγώ τη θεωρώ ως ένα γραπτό κειμήλιο ιστορικής σημασίας και γιαυτό την παραθέτω στη συνέχεια, με τη πεποίθηση ότι είναι μια μικρή συνεισφορά στη συγγραφή της νεώτερης ιστορίας του τόπου. Γράφει, λοιπόν, ιδιοχείρως, σε μια σελίδα λευκού χαρτιού, ο Κων/νος Σιβένας: « Η Διαθήκη μου. Εν Εδέσση σήμερον την 20 Ιανουαρίου 1974 ημέραν Κυριακήν και εις την επί της οδού Μ. Αλεξάνδρου 12, οικίαν μου, ο υπογεγραμμένος Κωνσταντίνος Ι. Σιβένας, συνταξιούχος οδοντίατρος, άγων το 82 έτος της ηλικίας μου και έχων σώας τας φρένας μου και πλήρη συναίσθησιν των πράξεων μου, επιθυμώ να εκφράσω τας τελευταίας θελήσεις μου, επειδή αισθάνομαι να πλησιάζει το τέλος της σημερινής ζωής μου, συντάσσω την παρούσαν διαθήκην μου. Οι περισσότεροι άνθρωποι και σήμερον ακόμη έχουν εσφαλμένην ιδέαν δια τον θάνατον τον οποίον τρέμουν και φοβούνται, εν ω είναι ένα απλούν φυσικόν φαινόμενον. Κατόπιν αυτών των σκέψεων μου επιθυμώ όπως τόσον η αγαπητή σύζυγος μου Σουλτάνα, όσον και οι λοιποί συγγενείς μου και φίλοι να μη λυπηθούν δια τον θάνατον μου. Εκτός από την επί της οδού Μ. Αλεξάνδρου 12 διωρόφου οικίας μου, ουδεμία άλλην κτηματικήν περιουσίαν έχω και την οικία μου θα νέμεται η σύζυγος μου εφ όρου ζωής μετά δε τον θάνατον αυτής εκτός από την περίπτωσιν που θα έχει ρυμοτομηθεί εν τω μεταξύ από την διάνοιξιν της περιφειακής λεωφόρου, επιθυμώ να περιέλθη εις τον Δήμον Εδέσσης, δια να στεγασθή εις αυτήν Λαογραφικόν Μουσείον της πόλεως. Εις την ζωήν μου δεν αγάπησα ποτέ το χρήμα, το οποίον θεωρώ ως μέσον και όχι ως σκοπόν της ζωής του ανθρώπου και ως εκ τούτου μόνον ένα μικρόν χρηματικόν ποσόν έχω εις το Ταχυδρ. Ταμιευτήριον, επ ονόματι εμού και της συζύγου μου, δια να χρησιμεύση εις εκτάκτους ανάγκας, η δε σύζυγος μου θα συντηρείται από το αναλογούν εις αυτήν μερίδιον της συντάξεως μου από το ΤΣΑΥ. Την βιβλιοθήκην μου, εκτός από εκείνα τα βιβλία τα οποία ενδιαφέρουν την ανεψιάν μου Αρχαιολόγον Διδαν Αλίκην Στουγιαννάκη, τα οποία δύναται εφ όσον της χρειάζονται να παραλάβη, την υπόλοιπον με το έπιπλον της βιβλιοθήκης δωρίζω εις την βιβλιοθήκην του Συλλόγου Μ. Αλέξανδρος. Έχω την συνείδησιν μου ήσυχον, διότι νομίζω ότι έχω εκπληρώσει, όσον μου το επέτρεψαν αι ασθενείς μου δυνάμεις, το καθήκον μου προς την πατρίδα, την θρησκείαν, την Κοινωνίαν και την αγαπητήν μου Έδεσσα. Ουδένα θέλησα να βλάψω ή να αδικήσω εκουσίως και εάν τυχόν επίκρανα ή αδίκησα οιονδήποτε, ζητώ από αυτόν συγγνώμην και συγχώρησιν, όπως και εγώ συγχωρώ με όλην μου την καρδιά, όλους όσους κατά καιρούς με αδίκησαν, με εσυκοφάντησαν και με επίκραναν και παρακαλώ τον Θεόν να τους συγχωρήση καθώς και εμέ. Ο Διαθέτης (υπογραφή) Συνταξιούχος Οδοντίατρος, πρώην Βουλευτής και Δήμαρχος Εδέσσης, Μακεδονομάχος- Αγωνιστής Εθνικής Αντιστάσεως.»
Υ.Γ. Πρέπει να επισημάνω ότι για πολλά χρόνια ο Δήμος Έδεσσας έδειξε παροιμιώδη αδιαφορία για την αξιοποίηση του κληροδοτήματος και τη στέγαση του Λαογραφικού Μουσείου και μόνον όταν οι τρεις ανεψιές του αείμνηστου δωρητή Κων/νου Σιβένα, Αλίκη Στουγιαννάκη, Μαρίνα Στουγιαννάκη και Αλκμήνη Μικρουλέα μου ζήτησαν να προχωρήσω σε νόμιμες ενέργειες για την ανάκληση της δωρεάς λόγω μη εκπλήρωσης του όρου του διαθέτη, η τότε δημοτική αρχή, με χρηματική ενίσχυση από το πρόγραμμα Leader της Ε.Ε. προχώρησε στη δημιουργία του Λαογραφικού Μουσείου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου