Παιχνίδι για λίγους ; ΤΟΥ ΑΡΗ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗ 4 Μαρ 2006

«Και πριν αλέκτωρ φωνήσαι τρις…». Κάπως έτσι θα πρέπει να περιγράψουμε το διαζύγιο που συνέβη , δυστυχώς , πριν από τον …γάμο.

Ο αναμενόμενη και πολυδιαφημισμένη συσπείρωση των «λοιπών» δημοκρατικών δυνάμεων και των ανήσυχων , για το μέλλον της πόλης , δημοτών , από συμπολίτες

(-ισες) που έχουν λόγο αλλά και ενδιαφέρον για τα δημοτικά θέματα τελικά σταμάτησε εν τη γενέσει της. Με αλλά λόγια «ώδινεν  όρος και έτεκε …μυν».

Η συνταγή χάλασε , προφανώς , στη νομή της εξουσίας και στη διανομή των ρόλων.

Προχωράμε ,λοιπόν , ολοταχώς προς τις εκλογές του Οκτωβρίου , με τους ίδιους πρωταγωνιστές και (φυσικά) με τα ίδια επεισόδια του σήριαλ (σε επανάληψη ).

Έτσι για να εμπεδώσουμε καλά (σε βάθος) το μάθημα μας : όλα τα πράγματα έχουν τη δική τους πορεία ,ιδιαίτερα στη πόλη μας που έχει και τους δικούς της κανόνες λειτουργίας.

Κινδυνεύω να γίνω κουραστικός και επαναλαμβανόμενος. Κάποιοι με χαρακτήρισαν ως αντιπολίτευση της σημερινής δημοτικής αρχής. Είναι μέγα λάθος και τραγικό σφάλμα. Αντιπολίτευση της δημοτικής αρχής  σήμερα είναι μόνο τα μη έργα . Είναι η ίδια η λειτουργία της δημοτικής παράταξης που έχει τις τύχες της πόλης στα χέρια της. Κανείς άλλος. Σίγουρα , δεν μπορεί να είναι αντιπολίτευση ένα άρθρο που ασκεί κριτική , όσο και αν αυτή είναι (η φαίνεται) δυσάρεστη.

Σύμφωνα με τις διαγραφόμενες προοπτικές , τίποτε το εντυπωσιακό δεν πρόκειται να αναστατώσει την ήρεμη (έως αναισθησίας) προεκλογική περίοδο στην ήρεμη (έως αναισθησίας ) πόλη των νερών .(Η τελευταία λέξη δέχεται και άλλη διατύπωση, χάριν αστεϊσμού.) Και , ίσως , δεν έχουν άδικο κάποιοι που με περισσή άνεση λόγου και γνώμης διακηρύσσουν:  «…ο δήμαρχος μπορεί από τώρα να δέχεται τα συγχαρητήρια της επανεκλογής του.»

Συμφωνώ στο ότι όλοι και όλα δουλεύουν για την επανεκλογή του. Ο ίδιος δεν χρειάζεται να κάνει και να ασχοληθεί με τίποτε. Η προεκλογική καμπάνια είναι γνωστή και επιτυχημένη. Σύμφωνα με τους πρώτους διδάξαντες , τους ρωμαίους αυτοκράτορες, τα πλήθη ενθουσιάζονται με «άρτον και θεάματα». Μερικές φορές χορταίνουν μόνο με θεάματα  Για παράδειγμα : ωραία ιδέα το Εδεσσαϊκό καρναβάλι. Μεγάλη συμμετοχή, θετικές οι εντυπώσεις . Χρώματα και μουσικές ,δωρεάν διασκέδαση. Οσονούπω και οι γιορτή των λουλουδιών , της άνοιξης η κατ άλλους  τα ανθεστήρια. Μνήμες για τους παλιούς, ελπίδες για τους νέους. Δένει η εποχή με το ντεκόρ. Το καλοκαίρι θα ακολουθήσουν γιορτή κερασιού, λαϊκές συναυλίες, παραστάσεις, μέχρι και το φθινόπωρο , όπου θα ολοκληρωθούν μερικά έργα βιτρίνας, όπως αυτά που έγιναν, πριν λίγους μήνες,  με την ευκαιρία της έλευσης του προκαθήμενου της ορθόδοξης εκκλησίας στη πόλη μας. Τα μεγάλα όνειρα και έργα μπορούν να περιμένουν και να ελπίζουν στη επόμενη τετραετία. Το ίδιο και η ανεργία που βασανίζει απελπιστικά τα εδεσσαικά σπίτια , αλλά κανείς δεν μιλάει γιαυτή .

Με αυτά και με τα άλλα νομίζω πως πραγματικά άρχισα να βαριέμαι γράφοντας τα ίδια και τα ίδια . Ελπίζω να κατορθώσω, σύντομα, να απαγκιστρωθώ από το σύνδρομο της δημόσιας κριτικής των έργων (και όχι των προσώπων) και να πάψω να σχολιάζω πράγματα που δεν μπορούν , από τη φύση τους , να αλλάξουν . Ίσως καταφέρω να ασχολούμαι με θέματα που κάνουν φίλους και όχι εχθρούς. Δεν μπορώ να βλέπω να με αντιμετωπίζουν καχύποπτα και εχθρικά , ακόμη και σε απλές περιπτώσεις όπου έχω δικαίωμα να απαιτήσω ανθρώπινη συμπεριφορά και (έστω) τυπική εξυπηρέτηση. Τώρα καταλαβαίνω γιατί, πολλοί συμπολίτες μας που έχουν προσόντα και διάθεση να ασχοληθούν με το τόπο, τελικά, προτιμούν να απέχουν .

Είναι πολλές οι θυσίες και απαιτούνται μεγάλες αντοχές. Οι κανόνες είναι δύσκολοι  και το κόστος συμμετοχής μεγάλο. Η ενασχόληση με τα κοινά κατάντησε να είναι παιχνίδι για λίγους.

 

Υ.Γ.

Α)  Δεν μπορούσα να φαντασθώ κάποιες αντιδράσεις συμπολιτών μου από το υστερόγραφο στο κείμενο με τίτλο « Ο μοναχικός καβαλάρης».  Οι υποκειμενικές ερμηνείες, πράγματι, είναι αναπόφευκτες, αλλά δεν ήταν στη πρόθεση μου να φωτογραφίσω πρόσωπα (και ιδιότητες) και ούτε είχα καμία τέτοια διάθεση. Ο αφορισμός είναι γενικός και πρέπει  να ληφθεί έτσι. Μακριά από μένα οι προσωπικές αντιπαραθέσεις .Κάνω αυτή τη διευκρίνηση για τη τάξη των πραγμάτων.         

Β) Η γεμάτη ανθρώπινες αρετές, ζωγράφος κυρία Άννα Κωφού, (που συμπλήρωσε-αισίως- τα ενενήντα τρία χρόνια της ηλικίας της  και είναι περισσότερο δραστήρια και δημιουργική) ,είχε την ευγενή καλοσύνη να μου στείλει –με προσωπική αφιέρωση- ένα αντίτυπο από το λεύκωμα της με τίτλο «Άννα Κωφού,» που εκδόθηκε πριν λίγες μέρες  και στο οποίο περιέχονται μερικά από τα καλύτερα έργα της , τα περισσότερα βραβευμένα και με συμμετοχές σε διεθνείς εκθέσεις. Στις πρώτες σελίδες της ιδιαίτερα επιμελημένης έκδοσης αναδημοσιεύεται το κείμενο «Μια καταπληκτική γυναίκα» που δημοσιεύθηκε σε αυτήν εδώ τη στήλη, στην Εδεσσαική της 19ης Νοεμβρίου 2005. Είναι τιμή για μένα αυτή η αναφορά και θεωρώ  υποχρέωση μου να την ευχαριστήσω δημόσια.

 

«Επίκαιρα θέματα με ιδιαίτερη σημασία» του Άρη Παπαγιάννη 23 Δεκ 2005

 

 

Ομολογώ ότι την ιστορία της εξεύρεσης οικοπέδου για την ανέγερση Μουσείου στην Έδεσσα την γνώριζα μισή. Τη περασμένη Κυριακή , τελικά, την έμαθα στο σύνολο της και μάλιστα δια στόματος  Δημάρχου Έδεσσας ο οποίος ανέφερε ότι, (ούτε λίγο ούτε πολύ) η Έδεσσα έχει και ένα άλλο ρεκόρ αναζήτησης οικοπέδου , εκτός από αυτό που κατέχει για το Δικαστικό Μέγαρο (το οποίο αναζητείται από το 1936 !!) .

Είναι και το οικόπεδο του Μουσείου που εκκρεμεί από τα μέσα της δεκαετίας του '60 (!!) και αφού πέρασε από χίλια μύρια κύματα βρέθηκε τελικά στη πλατεία (σήμερα) 25^ης Μαρτίου και πρώην χώρο του (Περικαλλούς) Γυμνασίου Αρρένων  Έδεσσας. Ευτυχώς που, πριν να βρεθεί το οικόπεδο βρέθηκε πρώτα ο άνθρωπος που «έσπρωξε» την υπόθεση του Μουσείου , αφού αυτός ανέλαβε και το κόστος της ανέγερσης του . Ένας Άνθρωπος (με Α κεφαλαίο) που μέσα στη σημερινή ισοπέδωση των πάντων , όταν όλα αρχίζουν και τελειώνουν στα "πρωινάδικα" και τα "ριάλιτυ" της τηλεοπτικής θολοκουλτούρας , αυτός μας μιλάει για πολιτισμό, για εθνική αξιοπρέπεια και για την ανάγκη στέγασης των τεκμηρίων «διότι σε αυτό το τόπο ζούσαν πάντοτε έλληνες, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα και πρέπει να αποδεικνύεται…»

Ο ευεργέτης και , ουσιαστικά, ο εμπνευστής και δωρητής του Μουσείου στην Έδεσσα, ο κ. Αναστάσιος Μπίλλης , είναι ένας καλοσυνάτος άνθρωπος που σε κερδίζει από τη πρώτη στιγμή. Με ένα μεστό και ευθύ λόγο , μίλησε για την επιθυμία του (που ήταν και επιθυμία της εδεσσαίας συζύγου του κ. Ιουλίας) να κτίσει το Μουσείο της πόλης αυτής (κάτι που-δυστυχώς- δεν έγινε από καμία κυβέρνηση , καμία δημοτική αρχή , κανένα φορέα).Αλλά η επιθυμία του αυτή συνάντησε πολλά και δισεπίλυτα προβλήματα ,κυρίως στην  εξεύρεση του κατάλληλου οικοπέδου. Τελικά τα εμπόδια ξεπεράσθηκαν και το έργο θα υλοποιηθεί και μάλιστα σε σύντομο χρονικό διάστημα και έτσι , η φιλοπατρία και η φιλαλληλία , δυο αξίες που πολλές φορές ξεχνιούνται από τους περισσότερους νεοέλληνες , θα κάνουν την ιδέα πράξη και σε δυο , περίπου, χρόνια , όταν κάποιος επισκέπτης της πόλης μας θα μας ρωτήσει «που είναι το μουσείο;», δεν θα αναγκαζόμαστε να λέμε «δεν υπάρχει μουσείο» η στη καλύτερη (; ) περίπτωση να δείχνουμε το …τζαμί, το οποίο στο παρελθόν, το βάφτισαν « Μουσείο» και τη πλατεία του, «πλατεία Μουσείου»!!!

Ας είναι καλά ο άνθρωπος αυτός που με τις ευεργεσίες του (και είναι πολλές) αλλά και με το ανοικτό πνεύμα που διαθέτει , δείχνει , σε πολλούς από εμάς , τον τρόπο που πρέπει να σκεπτόμαστε . Αντίθετα, το επίσημο κράτος και οι διάφορες υπηρεσίες του αδυνατούν να ακολουθήσουν σε τρόπο σκέψης , πολλούς έλληνες που έστησαν έργα ευποιίας και  χάραξαν ,έτσι, τα ονόματα τους στο βιβλίο της αιωνιότητας. Ονόματα , όπως του Μπενάκη, του Τοσίτσα, του Ζάππα και μετέπειτα τόσων άλλων ευεργετών , σε εθνικό , περιφερειακό η τοπικό επίπεδο ,που στέκουν σαν φωτεινά σύμβολα ανδραγαθίας μέσα στο πέρασμα του χρόνου , διδάσκοντας τις επερχόμενες γενεές ότι αυτός ο τόπος στέκεται όρθιος χάρη σ'αυτούς. Οι ίδιοι δεν ζήτησαν ποτέ καμία ανταμοιβή ,κανένα αξίωμα  για τα έργα τους .Ωστόσο, «η Πατρίς ευγνωμονούσα» απένειμε σε όλους  τη τιμή που τους αξίζει , δίνοντας το όνομα τους στα ιδρύματα που δημιούργησαν και προσέφεραν στο τόπο. Αυτό, λοιπόν, πρέπει να κάνει και ο Δήμος Έδεσσας, αναγνωρίζοντας τη προσφορά και τιμώντας τη πράξη του ευεργέτη κ. Αν. Μπίλλη . Να δώσει το όνομα του στο νέο Μουσείο Έδεσσας . Είναι το λιγότερο που μπορεί να του προσφέρει η πόλη σε αναγνώριση της εξαίρετης πράξης του.

 

Υ.Γ.

Για το οικόπεδο του δικαστικού μεγάρου έγραψα , για πρώτη φορά, το 1975 (!), αλλά συνεχίζω να γράφω μέχρι σήμερα. Φαίνεται, όμως , ότι θα εξακολουθήσω να γράφω για πολύ ακόμη , αφού το σήριαλ δεν έχει τέλος. Το ΤΑΧΔΙΚ (Ταμείο Χρηματοδότησης Δικαστικών Κτιρίων )αποφαίνεται ότι το οικόπεδο που επελέγη είναι ακατάλληλο (!) και δεν πληροί τις απαιτήσεις για ανέγερση δικαστικού μεγάρου. Η «Θέμις Κατασκευαστική Α.Ε.» αποφαίνεται ότι είναι κατάλληλο, αλλά ,δυστυχώς, η εταιρία αυτή εκτελεί και δεν αποφασίζει. Ο υπουργός Δικαιοσύνης ήταν απασχολημένος και πέταξε το μπαλάκι στον διευθυντή του γραφείου του, παρόλο που δηλώνει ότι «ενδιαφέρεται πολύ» για τη δημιουργία δικαστικού κτιρίου στην Έδεσσα. Έτσι, η επιτροπή που επισκέφθηκε την Αθήνα για να «προωθήσει» το θέμα για το οικόπεδο του δικαστικού κτιρίου μάλλον απογοητευμένη γύρισε .Ωστόσο ,όλοι αποφάσισαν να επιμείνουν στο υπάρχον οικόπεδο , μέχρι τελικής…πτώσεως.

Συμβουλή: Εκτός από το ευχολόγιο μήπως χρειάζεται και κανένα … τρισάγιο;   

 

« Το μαχαίρι, το πεπόνι και τα δώρα των Δαναών » του Άρη Παπαγιάννη 8 Οκτ 2005

Τα τελευταία χρόνια μπήκε , για τα καλά, στη ζωή μας το κινητό τηλέφωνο. Όπως όλα τα επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας , κυρίως αυτά που διευκολύνουν το εμπόριο, τις ανθρώπινες σχέσεις , την επικοινωνία, το κινητό τηλέφωνο έγινε αποδεκτό από τη πλειονότητα των ανθρώπων σαν ένα μέσο που είναι απαραίτητο στη καθημερινή ζωή . Σε αυτό συνετέλεσε το φθηνό κόστος , τα κίνητρα που δίνουν οι ίδιες οι εταιρίες για τη απόκτηση του και τα έξυπνα και πρωτότυπα «δώρα» που συνοδεύουν τη κάθε συσκευή . Παιχνίδια, φωτογραφική μηχανή , βίντεο, άμεση πληροφόρηση ειδήσεων, θεάτρων , κινηματογράφων , αποτελεσμάτων λαχείων , ο,τι μπορεί να βάλει ο νους σου , όλα προσφέρονται στους ευτυχείς κατόχους συκευής κινητής τηλεφωνίας. Κάθε τόσο γίνονται προσφορές για ανανέωση των συσκευών. Σχεδόν μια φορά το χρόνο , όλοι οι συνδρομητές της κινητής τηλεφωνίας αντικαθιστούν , δωρεάν , τη συσκευή τους με άλλη, πιο σύγχρονη , πιο μοντέρνα . Γιατί, άραγε όλα αυτά ;  Μέσα στο χορό του εμπορικού κέρδους , όλα είναι θεμιτά. Οι εταιρίες αυτές έχουν τεράστια κέρδη , ένα μέρος από τα οποία το επανατοποθετούν  στη προβολή των υπηρεσιών τους. Τεράστια ποσά ξοδεύονται στη διαφήμιση. Τηλεόραση, ραδιόφωνο, περιοδικά και εφημερίδες, γήπεδα , έντυπα ,χορηγίες εκδηλώσεων, παντού και πάντα, όπου και να γυρίσεις το βλέμμα σου , διαφημίσεις κινητής τηλεφωνίας. Μήπως , άραγε , κάπως έτσι δεν γινόταν , πριν από κάποια χρόνια, με τα τσιγάρα; Οι καπνοβιομηχανίες τότε διέθεταν τεράστια ποσά για τη διαφήμιση , προβάλλοντας τα «θετικά» του καπνίσματος. Πολλοί γνωστοί ηθοποιοί-μοντέλα καπνιστές ήσαν από τα καλύτερα "ατού" της διαφήμισης, ώστε να υπάρχει ο συνειρμός ότι καπνίζοντας και οι καπνιστές μπορεί…να μοιάσουν στον τάδε η στον δείνα ηθοποιό, που έχει «κατακτήσεις» που είναι όμορφος , που, που , που.  Φυσικά και πολλές άλλες πρωτοτυπίες και τρυκ εφεύρισκαν οι καπνοβιομηχανίες για τη προώθηση των  προϊόντων τους , όπως ο «ανδρισμός», η δυναμικότητα, η απόλαυση, η ξεκούραση, η ανωτερότητα, η απελευθέρωση ,όλα τα στοιχεία που επιθυμεί κάθε άνθρωπος για τον εαυτό του , επιστρατεύθηκαν στο βωμό της προώθησης των πωλήσεων και της επίτευξης του κέρδους. Έτσι, πέτυχαν το σκοπό τους σε ιδιαίτερα μεγάλο βαθμό και  το κάπνισμα εξαπλώθηκε σε όλα τα  κοινωνικά  στρώματα και σε όλες τις ηλικίες , μηδέ της παιδικής και εφηβικής εξαιρουμένης. Κάποτε άρχισαν να φαίνονται τα ολέθρια αποτελέσματα του καπνίσματος , με  επιπτώσεις στη δημόσια υγεία  και ταυτόχρονη αύξηση των κρατικών δαπανών σε νοσήλια . Είδανε οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ότι το κάπνισμα μόνο αρνητικά αποτελέσματα μπορεί να έχει και ατομικά στον άνθρωπο αλλά και στα κράτη σαν συνταγμένες κοινωνίες και αποφάσισαν  να απαγορεύσουν τη διαφήμιση από τα περισσότερα μέσα , η να θεσπίσουν αυστηρούς κανόνες , ώστε αυτός που θα αγοράζει το τσιγάρο , να το κάνει με δική του ευθύνη. Το πρόβλημα , ωστόσο, δεν λύθηκε αλλά και ούτε θα λυθεί , επειδή η εξάρτηση είναι ισχυρότερη  από τη συνειδητή ενέργεια και ο εξαρτημένος λειτουργεί  ασυνείδητα. Κάτι παρόμοιο γίνεται τώρα με τα κινητά τηλέφωνα. Πρώτα ήλθε η εξάρτηση και , φυσικά , σε αυτό βοηθά και η τεράστια διαφήμιση που προβάλλει μόνο τα θετικά σημεία της χρήσης. Κανένας δεν μιλάει για τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει στον ανθρώπινο οργανισμό η υπέρμετρη χρήση της κινητής τηλεφωνικής συσκευής. Κάποιοι επιστήμονες , άρχισαν δειλά-δειλά , να κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Γράφουν για τις «πιθανές» συνέπειες της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας στον ανθρώπινο οργανισμό, μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα που μπορεί να προέλθει από την αλόγιστη χρήση του κινητού. Από τα πιο συνηθισμένα συμπτώματα της έκθεσης στη υπέρμετρη ακτινοβολία των ραδιοκυμάτων , είναι ίλιγγοι, ζαλάδες , βουίσματα στα αυτιά ,πονοκέφαλοι κλπ. Σε μακροπρόθεσμες επιπτώσεις τοποθετούνται και σοβαρότερες ασθένειες, για τις οποίες , λόγω της μικρής , σχετικά, ηλικίας  της κινητής τηλεφωνίας, δεν υπάρχουν ακόμη, στατιστικά στοιχεία και ασφαλείς αποδείξεις  ενώ  όποιες ενδείξεις υπάρχουν ,δυστυχώς δεν παίρνουν την ανάλογη δημοσιότητα αφού οι παντοδύναμες –οικονομικά –εταιρίες του χώρου αυτού κρατούν, ακόμη, στα χέρια τους και το μαχαίρι και το πεπόνι.

Υ.Γ.

Δεν έκανα κήρυγμα κατά της χρήσης του κινητού τηλεφώνου, ούτε είμαι κατά της τεχνολογίας. Αντιθέτως μάλιστα, είμαι ενθουσιώδης οπαδός κάθε νέας ανακάλυψης , εφόσον δεν μου την επιβάλουν με το ζόρι . Όπως μου επέβαλαν να έχω τις κεραίες της κινητής τηλεφωνίας στο κεφάλι μου ,προσπαθώντας να με πείσουν ότι πρέπει να είμαι ...σχεδόν ευτυχής που η ακτινοβολία είναι "χαμηλότερη του ανωτάτου επιτρεπτού ορίου". Για το σκοπό αυτό επιστράτευσαν ονόματα πανεπιστημιακών (αλήθεια από πού αμείβονται οι κύριοι αυτοί ;) που υπογράφουν τις δυσνόητες εκθέσεις μέτρησης, ενώ η δημοτική αρχή αναβάλλει τη συζήτηση του θέματος παρόλο που θα έπρεπε να πρωτοστατεί στις προσπάθειες απομάκρυνσης των κεραιών  και να μη θυσιάζει τη προστασία της  δημόσιας  υγείας που είναι θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα, συνταγματικά κατοχυρωμένο.

(Με προβληματίζουν κάποιες συμπτώσεις, όπως αυτές των χορηγιών «πολιτιστικού» χαρακτήρα από εταιρία τηλεφωνίας σε δημοτικές δραστηριότητες. Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας…) 

 

(Δημοσιεύθηκε στην Εδεσσαϊκή 8-10-2005)

« Ιστορίες τρέλας » του Άρη Παπαγιάννη 1η Οκτ 2005

Αλήθεια τι θα λέγατε , αν  ένα ωραίο πρωινό, μαθαίνατε ότι το οικόπεδο που έχετε κληρονομήσει από τον πατέρα σας, (μαζί με άλλους συγκληρονόμους , αδέρφια και  ξαδέρφια) σε μια υποβαθμισμένη περιοχή της πόλης , έχει δεσμευθεί , από την…αλήστου μνήμης , «Επιχείρηση Πολεοδομική Ανασυγκρότηση » την γνωστή ΕΠΑ του Τρίτση;

Και να ήταν για καλό της πόλης , του λαού, του δημοσίου συμφέροντος, βρε αδερφέ  χαλάλι του. Αλλά ,πάλι, «κατόπιν πλήρους αποζημιώσεως, ως ο Νόμος ορίζει…» , λέει σε κάποιο άρθρο του το ισχύον Σύνταγμα της Ελλάδος. Δηλαδή αν θέλει η Πολιτεία η ο Δήμος  να πάρει την ιδιοκτησία του πολίτη , για να κάνει έργα κοινής ωφέλειας , πρώτα πρέπει να προχωρήσει στις νόμιμες ενέργειες , να κηρύξει την απαλλοτρίωση και να καταβάλλει στον ζημιωθέντα τη τιμή που θα προσδιορίσει το δικαστήριο, ώστε με το αντίτιμο της αποζημίωσης , ο πολίτης που στερήθηκε τη περιουσία του , να μπορεί να αγοράσει άλλο ακίνητο , ισάξιο με το απαλλοτριωθέν. Έλα , όμως,  που στην Ελλαδίτσα μας , όλα γίνονται στο γόνατο… Έτσι και η περίφημη ΕΠΑ , σχεδιάστηκε για την Έδεσσα, μόνο στα μυαλά των «αρμοδίων» και στα χαρτιά των υπηρεσιών , κάπου εκεί στα 1991-92. Κανένα έργο από αυτά που προβλέφθηκαν τότε δεν έγινε και όσοι είχαν την τύχη (την ατυχία , πρέπει να πω) να μπούνε  «εκόντες-άκοντες» στην …πολεοδομική ανασυγκρότηση της Έδεσσας, ακόμη σέρνονται από υπηρεσία σε υπηρεσία και από δικαστήριο σε δικαστήριο . Και θα εξακολουθήσουν   να σέρνονται για πολύ  όχι μόνο  αυτοί αλλά και τα παιδιά τους  μέχρι να ξεκαθαρίσει το θέμα , μέσω της δικαστικής οδού . Θα μου πείτε γιατί στα δικαστήρια;  Μπορεί να σχεδιάστηκαν τροποποιήσεις στο ρυμοτομικό σχέδιο της Έδεσσας , χωρίς να ερωτηθούν, επαναλαμβάνω, ούτε οι ωφελούμενοι , ούτε οι βλαπτόμενοι , μπορεί τίποτε από όλα αυτά να μη εφαρμόσθηκε εδώ και χρόνια, μπορεί να πέρασαν οι προθεσμίες που βάζει ο Νόμος για την ολοκλήρωση της απαλλοτρίωσης, δηλαδή οι πράξεις αυτές είναι , πλέον, αυτοδικαίως άκυρες και η ΕΠΑ  έχει «τιναχθεί» στον αέρα , ωστόσο για να επανέλθει η ιδιοκτησία στα χέρια των ιδιοκτητών και να ξεφύγουν από την ιδιότυπη ομηρία στην οποία ευρίσκονται, χωρίς να αποζημιώνονται και χωρίς να μπορούν να αξιοποιήσουν την περιουσία τους (δηλαδή να πουλήσουν η να κτίσουν το οικόπεδο τους) δεν αρκεί από μόνη της η πάροδος του αναγκαίου χρόνου και η «κατάρρευση» της δέσμευσης αλλά (σύμφωνα με μια … «διευκρινιστική  εγκύκλιο» ) απαιτείται η υπηρεσία που έκανε τη τροποποίηση , δηλαδή  εν προκειμένω ο δήμος, να προχωρήσει στον αποχαρακτηρισμό και να εγκριθεί αυτή η πράξη από το ΣΧΟΠ , το αρμόδιο συμβούλιο της Νομαρχίας. Διαφορετικά το λόγο έχουν  τα δικαστήρια σε βαθμό Πενταμελούς Εφετείου η το Συμβούλιο της Επικρατείας . Αυτός που δεν ξέρει τι σημαίνουν αυτά  να μη ρωτήσει γιατί… θα ζαλιστεί. Συμπέρασμα : καλύτερα να μη σου αφήσουν κανένα οικόπεδο οι γονείς σου  γιατί εάν κατορθώσεις να τα βρεις με τους συγκληρονόμους , σίγουρα θα σκοντάψεις σε ΕΠΑ, σε ΣΧΟΠ και σε δικαστήρια  και θα σε φάνε τα παράβολα ,τα ένσημα και τα…γρηγορόσημα , που είναι –τελευταία- και της μόδας.

 

Υ.Γ

Με πνίγει η αγανάκτηση  και για πρώτη φορά δημοσιοποιώ μια από τις πιο απίστευτες ιστορίες που έχω βιώσει –μεταξύ άλλων – στο τόπο αυτό , ώστε να αισθάνομαι άοπλος και αδύναμος μπροστά σε ένα παντοδύναμο σύστημα που δεν υπηρετεί αλλά αντίθετα καταδυναστεύει τον έλληνα πολίτη. Κληρονόμησα , πριν από  χρόνια, ένα ποσοστό ενός «οικοπέδου» ,κοντά στο Σιδ. Σταθμό , στο πιο στενό δρόμο της πόλης που έγινε χωρίς πρόβλεψη… πεζοδρομίων. Την οδό (…λεωφόρο, τη λένε!)  Νίκης που ενώνει τις οδούς 25ης Μαρτίου και 18ης Οκτωβρίου. Ήταν ,παλιά, το  αμπέλι του παππού μου . Το 1991 , οι «εγκέφαλοι» εκ Θεσσαλονίκης που σχεδίασαν… στην Έδεσσα την περίφημη ΕΠΑ , χωρίς να γνωρίζουν τις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητες της πόλης και χωρίς να ρωτήσουν τη τότε διοίκηση του ΚΤΕΛ  αποφάσισαν να χαρακτηρίσουν το οικόπεδο αυτό ( το οποίο γειτνιάζει με το ξεροπόταμο «Ντερέκι» ) …χώρο εγκατάστασης του ΚΤΕΛ! Ωστόσο, το ΚΤΕΛ ουδέποτε ενδιαφέρθηκε σοβαρά  για κάτι τέτοιο, αντίθετα ολοκλήρωσε εγκαταστάσεις πολλών εκατοντάδων εκατομμυρίων , στη θέση όπου είναι  σήμερα , στην οδό Φιλίππου. Έτσι, όχι μόνο οι «αρμόδιοι» δεν έλαβαν υπόψη τους τον κυκλοφοριακό φόρτο της πόλης από τη κίνηση τόσων λεωφορείων  , όχι μόνο δεν σκέφθηκαν τον ανταγωνισμό ΚΤΕΛ και ΟΣΕ , δίπλα-δίπλα , αλλά διάλεξαν το στενότερο δρόμο της πόλης  για να κατασκευασθεί… ΚΤΕΛ με αποβάθρες , με αίθουσες αναμονής , με χώρο στάθμευσης λεωφορείων και όλα τα απαραίτητα. Αλλά και αυτά να ήσαν αποδεκτά , δεν φρόντισαν  να βρουν τον τρόπο που το ΚΤΕΛ , το οποίο λειτουργεί σαν εμπορική ανώνυμη εταιρία, θα υποχρεωνόταν να μετακομίσει εκεί αφού, προηγουμένως, εξαγοράσει η απαλλοτριώσει το οικόπεδο, εάν φυσικά είχε τα χρήματα για να  γίνει η απαλλοτρίωση , η οποία δεν έγινε εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Το θέμα πέρασε από το Δημοτικό Συμβούλιο Έδεσσας που αντιλήφθηκε το αίτημα και ενέκρινε την αλλαγή χρήσης  αλλά …σκόνταψε στο ΣΧΟΠ  (που προεδρεύει ο Δήμαρχος Έδεσσας) το οποίο την … απέρριψε. Πραγματική ιστορία τρέλας!

 

(δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Εδεσσαϊκή 1-10-2005)

«Κάποιες επισημάνσεις …» του Άρη Παπαγιάννη 24 Σεπ 2005

 

Θέλουμε , ακόμη , αρκετή παιδεία για να γίνουμε και ουσιαστικά ευρωπαίοι. Χρησιμοποιώ τον όρο «ευρωπαίος», όχι για να δώσω ιδιαίτερη αξία στους κατοίκους των ευρισκομένων προς δυσμάς , χωρών , αλλά για να τονίσω τη μεγάλη σημασία που δίνουν οι πολίτες των χωρών αυτών στους κανόνες οδικής κυκλοφορίας  , στο σεβασμό των δικαιωμάτων των πεζών και , ιδίως , των ειδικών κατηγοριών πεζών , των ηλικιωμένων, των παιδιών και των κινητικά αδυνάμων.

Όσοι έχουν ταξιδέψει -και φυσικά είναι πάρα πολλοί- σε  Γερμανία , Ιταλία, Αυστρία, Ολλανδία και σε πλήθος άλλων χωρών της ευρωπαϊκής ηπείρου, έχουν διαπιστώσει ότι αισθάνονται απόλυτα ασφαλείς, όταν διασχίζουν ένα δρόμο . Φυσικά εκεί οι πεζοί δεν διανοούνται να παρανομήσουν διασχίζοντας το δρόμο έξω από τις διαβάσεις. Αλλά και εκεί που δεν υπάρχουν διαβάσεις ,πάλι ο πεζός ευρισκόμενος στο οδόστρωμα έχει προτεραιότητα . Για να έλθουμε, τώρα και στα δικά μας. Στη Έδεσσα υπάρχουν αρκετές διαβάσεις πεζών , κατά μήκος της εθνικής οδού που διασχίζει τη πόλη , δηλαδή επί των οδών Φιλίππου , Μοναστηρίου και Εγνατίας , που είναι οι βασικοί δρόμοι οι οποίοι αποτελούν τμήμα της εθνικής οδού Θεσσαλονίκης –Φλωρίνης –Συνόρων και που διέρχεται από το εμπορικό κέντρο της πόλης (εδώ να σημειώσω ότι όσο και αν προσπάθησα, δεν μπόρεσα να βρω άλλη πρωτεύουσα νομού της Ελλάδος , από την οποία διέρχεται εθνική οδός από το εμπορικό της κέντρο). Οι διαβάσεις αυτές, λοιπόν, που κάθε τόσο …φρεσκάρονται με χρώματα ώχρας και άσπρου , επί του οδοστρώματος , υπάρχουν μόνο θεωρητικά , αφού στη πράξη είναι καταργημένες από τότε που έγιναν. Κανένα αυτοκίνητο δεν σταματά προκειμένου να επιτρέψει σε κάποιους δυστυχείς πεζούς που περιμένουν στο πεζοδρόμιο-κυρίως γυναικόπαιδα και ηλικιωμένοι- να διασχίσουν το δρόμο. Μικρές εξαιρέσεις του κανόνα , γίνονται από οδηγούς αυτοκινήτων  με κάποια αυξημένη ευαισθησία στα θέματα αυτά. Τι μπορεί να γίνει , άραγε; Σε άλλες χώρες, οι διαβάσεις των πεζών έχουν και ένα χαρακτηριστικό φως πορτοκαλί χρώματος που αναβοσβήνει υπενθυμίζοντας στους οδηγούς την ύπαρξη της διάβασης και επισημαίνοντας τη προτεραιότητα των πεζών. Ας μελετήσουν λίγο τη περίπτωση αυτή οι αρμόδιοι του Δήμου Έδεσσας, της Δημοτικής Αστυνομίας , του Τμήματος Τροχαίας και όποιας άλλης υπηρεσίας είναι συναρμόδια και ας αναληφθεί - παράλληλα -και μια εκστρατεία ενημέρωσης των οδηγών –αλλά και των πεζών- με διανομή φυλλαδίων αλλά και με τις φιλικές ,στην αρχή, υποδείξεις των οργάνων της τροχαίας , μέχρι να γίνει συνείδηση σε όλους ότι η εφαρμογή των κανόνων οδικής κυκλοφορίας και ο σεβασμός των δικαιωμάτων των πεζών είναι δείγμα πολιτισμένης κοινωνίας.

Υ.Γ.

Στο σημερινό υστερόγραφο θα κάνω όχι μια αλλά δυο σημειώσεις. Η πρώτη  αφορά τον «Αρχάγγελο 2005» τη μεγάλη διεθνή επίδειξη της Τανάγρας που διοργάνωσε η Πολεμική μας Αεροπορία , το περασμένο Σαββατοκύριακο και τη  οποία είχα τη μεγάλη τύχη να παρακολουθήσω από κοντά. Εκεί κατάλαβα , για μια ακόμη φορά, τι σημαίνει έλληνας πιλότος και μάλιστα μέλος ακροβατικού σμήνους . Επαινετικά σχόλια για τον αρχηγό του πρώτου ελληνικού ακροβατικού σμήνους(1957) , την "ελληνική φλόγα", τον τότε επισμηναγό Ηλία Τσαμουσόπουλο, υπήρχαν στην ειδικό φυλλάδιο της εκδήλωσης που διανεμήθηκε σε περισσότερους από 100.000 θεατές. Σε τιμητική θέση ήταν εκεί ένα, ακόμη, αεροσκάφος της «ελληνικής φλόγας» σαν αυτό που έχουμε και εμείς στο ΦΟΕ και είμαστε τυχεροί που είναι και το ίδιο το αεροσκάφος του συμπατριώτη μας αρχηγού του σμήνους.

Η δεύτερη σημείωση αφορά τα έργα ζωγραφικής  με θέμα το Βαρόσι, που εκθέτει ο συμπολίτης μας Δημήτρης Χουλιάρας , στο κτίριο της Λαογραφικής Εταιρείας. Μια καταπληκτική συλλογή από διάφορες γωνίες της συνοικίας του Βαροσίου , όπως τις μετέφερε στους πίνακες του , με καταπληκτική τέχνη και λεπτομέρεια, ο ταλαντούχος συμπολίτης μας . Αξίζει όσοι δεν πήγαν ακόμη στην έκθεση να το κάνουν το συντομότερο. Αλλά περισσότερο αξίζει , αυτή η συλλογή να μη διασπαστεί σε διάφορους φιλότεχνους αλλά να αποτελέσει μια μόνιμη πινακοθήκη για το Βαρόσι , σε κάποιο δημοτικό η άλλο χώρο , προσιτό στο κοινό . Μια πρόσκληση-πρόκληση προς τους μεγάλους χορηγούς των προσπαθειών αυτών , είτε είναι εταιρείες και ιδιωτικοί οργανισμοί είτε δημόσιοι. Τρόποι υπάρχουν αρκεί να υπάρχει η διάθεση.

 

(Δημοσιεύθηκε στην Εδεσσαϊκή 24-9-2005)

 

 

 

 

«Αυγουστιάτικες ειδήσεις» του Άρη Παπαγιάννη 6 Αυγ 2005

Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις , είπε κάποτε , κάποιος διανοούμενος , θέλοντας με αυτό το τρόπο να δώσει το στίγμα του μήνα που διανύουμε . Ένας μήνας που όλα υπολειτουργούν , η μάλλον δεν λειτουργούν καν , αφού στη χώρα αυτή υπολειτουργούν , έτσι και αλλιώς τους υπόλοιπους μήνες.

Αλήθεια , ποιος τολμά να διαταράξει τα μπάνια του λαού; Ζούμε  ολόκληρο το χρόνο με τη προσμονή της αυγουστιάτικης ανάπαυσης , σε κάποιο ακρογιάλι , κυρίως, η σε κάποιο βουνό για όσους εξακολουθούν να είναι αθεράπευτα ρομαντικοί και  να παίρνουν τα βουνά , όπου σίγουρα θα βρουν τη πραγματική δροσιά . Οι παλιότεροι ,σίγουρα , θυμούνται ότι οι γιατροί σύστηναν στις μητέρες , όταν το παιδί ήταν χλωμό η αδύνατο , «να το πάει στο βουνό, να δυναμώσει», εννοώντας κάποιες μέρες διακοπών σε ορεινό χωριό η κατασκήνωση. Τότε οι παιδικές κατασκηνώσεις ήταν ,κυρίως, ορεινές. Ποιος δεν πέρασε  από τις κατασκηνώσεις Σωτήρας η Κάτω Γραμματικού;

Πέρασα κι εγώ από τις κατασκηνώσεις αυτές , και ακόμη και σήμερα , όταν περνώ έξω από τον κατασκηνωτικό χώρο , πηγαίνοντας για την Αριδαία , δεν γίνεται να μη γυρίσω το κεφάλι μου και να κοιτάξω  με νοσταλγία , τον χώρο αυτό που ήταν κάποτε γεμάτος από παιδικές φωνές , τραγούδια, χαρές. Τότε  ήμασταν χωρισμένοι σε «κοινότητες»και είχαμε επί κεφαλής τον «κοινοτάρχη», συνήθως κάποιον νεαρό δάσκαλο που μας είχε υπό την εποπτεία του όλη μέρα . Τότε, γύρω στο 1962, στη κοινότητα μας , μια ομάδα αγοριών ηλικίας δημοτικού σχολείου , ήταν κοινοτάρχης μας ο Δημήτρης  Γκουράνης, που από τότε είχε έφεση στο τραγούδι και όλη τη μέρα μας μάθαινε τραγούδια , θαρρείς και θα φοιτούσαμε στο ωδείο. Κάποια μέρα , μας είχε πιάσει η νοσταλγία για το σπίτι , οι αμερικανοί το λένε «χομ σικ» και αποφασίσαμε να τη κοπανίσουμε και να ανέβουμε κρυφά στο λόφο πάνω , από τις κατασκηνώσεις , από όπου, μας είχε πει κάποιος,  μπορούμε να δούμε την Έδεσσα. Εδώ θα πρέπει να διευκρινίσουμε ότι δεν επιτρεπόταν η επίσκεψη των γονέων τη πρώτη εβδομάδα , πράγμα που εφαρμόζεται ακόμη και σήμερα σε πολλές παιδικές κατασκηνώσεις , για να μπορέσει το παιδί να ξεπεράσει τη νοσταλγία του σπιτιού και των γονιών και να δεθεί με τους άλλους , για να μη στεναχωριέται.

Έτσι, λοιπόν, μια παρέα τολμηρών αποφασίσαμε να ανέβουμε στο λόφο και να δούμε την Έδεσσα (και θεωρητικά το σπίτι μας ) …και ας πεθάνουμε. Μεταξύ αυτών , ο Γιάννης Βαγουρδής , ο Νίκος Νούρης  και , αν δεν κάνω λάθος , ο Νικηφόρος Σιβένας. Μείναμε λίγη ώρα ατενίζοντας τη πατρίδα μας και …αναστενάζοντας κάπου –κάπου και πήραμε περίλυποι, το δρόμο του γυρισμού. Στη κατασκήνωση , δίπλα στο συρματόπλεγμα της περίφραξης που παραβιάσαμε , μας περίμενε η επιτροπή υποδοχής, με  τον κοινοτάρχη μας τον κ. Γκουράνη, που ανέλαβε και την επιβολή των ποινών: περιορισμός στους κοιτώνες , στέρηση παιγνιδιών , στέρηση γλυκού, επίπληξη και άλλα παρόμοια. Μας βγήκε , τελικά, ξινή η …οπτική επαφή με την Έδεσσα. Από τότε μας βασάνιζε αυτός ο τόπος…

Αλλά για να γυρίσουμε και λίγο σε αυτό που ήταν και ο λόγος του σημερινού σημειώματος και , τελικά, ξέφυγα στις νοσταλγίες.

Τον Αύγουστο δικαιούνται όλοι να το «ρίξουν 'έξω», ακόμη και οι ειδήσεις. Αφού οι δημοσιογράφοι , στο σύνολο τους απουσιάζουν , ποιος θα γράψει τις ειδήσεις ; Έτσι, και οι ειδήσεις είναι λιγοστές , εκτός από τις συνηθισμένες πυρκαγιές σε δάση και λαγκάδια (ποτέ δεν κατάλαβα , πως στην Ελλάδα τις φωτιές τις βάζουν πάντοτε οι οικοπεδοφάγοι ,ενώ σε άλλες χώρες που επίσης πλήττονται από ξηρασία τα καλοκαίρια , υπάρχουν κι εκεί πυρκαγιές αλλά από συνηθισμένες αιτίες, όπως η αυτανάφλεξη, η αμέλεια κ.λ.π).Τι κερδίζουν οι οικοπεδοφάγοι, αφού η νομοθεσία προβλέπει ότι κάθε έκταση που καίγεται είναι αναδασωτέα υποχρεωτικά και , φυσικά, δεν μπορεί να γίνει ούτε οικόπεδα ούτε να οικοδομηθεί.

Εκτός από τις πυρκαγιές, τον Αύγουστο ,  έχουμε κάποιες ειδήσεις από το πώς περνούν οι διάσημοι στις διακοπές τους και κάποιες  γλυκανάλατες ειδήσεις πολιτικού περιεχομένου ,αλλά δεν θα επεκταθώ σε αυτές για να μη σας χαλάσω το κέφι…

Υ.Γ

Ευτυχώς ,όμως , που τον φετινό Αύγουστο, το μεγάλο κενό των ειδήσεων , ήρθε να καλύψει ο Καχραμάν , η Ναζλί και ο Νίκος και το φχαριστιόμαστε με το παραπάνω, το τούρκικο σήριαλ που εξυμνεί την φιλία των δυο λαών και όλα τα κοινά σημεία που μας ενώνουν , όπως ο μπακλαβάς, το ρακί, το τάβλι. Τελικά, η αγάπη θα νικήσει και τα παιδιά θα παρθούν (με παπά η με μουφτή , θα σας γελάσω) , για να δοξαστεί και η κουμπαριά που έχουμε με τον Ταγίπ Ερντογάν και να σκάσουν οι εχθροί μας, αυτοί που δεν θέλουν τη προσέγγιση των ελλήνων και των τούρκων  και που βάζουν εμπόδια στη σύσφιξη των ελληνοτουρκικών σχέσεων . Αφεριμ…  

 

(Δημοσιεύθηκε στην Εδεσσαϊκή 6-8-2005)